Het begin
De oudste duitse gedichten; oud-germaanse gedichten (Hildebrands-lied en de
Merseburger Zaubersprüche) uit de 19e eeuw.
Kenmerken inhoud is de centrale rol voor de Germaanse Goden;
- Strafrijm, ook wel alliteratie; opeenvolgende woorden beginnen met dezelfde
klank.
Gedicht Zweiter Merseburger Zauberspruch
Gaat over: bezweringsformule met een epische (vertellende) inleiding over een paard,
dat zijn voet verstuikt heeft. Hierbij spelen de Germaanse goden een rol in het gedicht.
- Een bezweringsformule is een reeks woorden, zinnen of een gedicht die in een
rituele of magische context wordt uitgesproken of opgeschreven om een bepaald
doel te bereiken.
Personages het gedicht:
- Phol: Waarschijnlijk een naam of bijnaam van Balder, de Germaanse god van
licht en schoonheid.
- Paard van Phol
- Wodan: De naam voor Odin, de hoofdgod in de Germaanse mythologie. Hij staat
bekend als een wijze en magische figuur..
- Sinthgunt en Sunna: Sunna is waarschijnlijk de zonnegodin. Sinthgunt is minder
bekend, mogelijk een obscure maangodin of een figuur die met de nacht wordt
geassocieerd.
- Friia (Freya) en Uolla (Fulla): Beide vrouwelijke godheden, met Friia als godin van
liefde en vruchtbaarheid, en Uolla als een dienares van Frigg in de Noordse
traditie.
Wat zie je er in terug:
Alliteratie zie je hierin terug bij bv. friia, uolla, era
Verhaal
Het gedicht begint met dat Phol en Wodan door het bos rijden, onderweg verstapt de
paard van Phol zich. Verschillende goden en godinnen komen helpen, Sinthgunt (zus
Sunna), Freya (zus Volla) en Wodan. Wodan was de belangrijkste (god), want hij sprak
een bezwering uit waardoor het paard werd genezen, hij kon dat alleen.
,Ich wollte wie Orpheus singen – Reinhard Mey
Achtergrond informatie:
Orpheus werd geëerd als een groot dichter en musicus (zoon van de muze Calliope).
Orpheus betoverde iedereen met zijn muziek, maar was niet in de mensen
geïnteresseerd, tot hij de liefrijke Eurydice ontmoette waarmee hij trouwde. Eurycide,
kwam jong om het leven, waardoor Orpheus naar de onderwereld daalde om haar terug
te vragen aan Hades. Doordat Orpheus op zijn lier speelde, raakte hij ontroerd en mocht
ze toch terug komen. Maar wel op een voorwaarde; hij mocht niet om kijken. Op de terug
weg vroeg hij aan haar of ze er nog was, ze reageerde niet. Dus keek toch om, hierdoor
verloor Orpheus haar voor altijd.
Gaat over;
Dat de verteller zo wil kunnen zingen zoals Orpheus dat deed, mensen laten huilen door
zijn gezang. Als hij speelde verzamelde alle dieren en was zelfs de wind en zee stil.
(kracht om harmonie te scheppen)
De verteller zijn liedjes klinken als wijn en zijn stem als rook. Zijn naam is misschien niet
Orpheus, maar vind hem wel zelf ook leuk. (reflectie van de menselijk tekortschieten ten
opzichte van de idealen die in Orpheus heeft + praat zichzelf een beetje omlaag)
Hij zingt zijn liedjes maar er komen niet veel mensen, maakt niet uit want hij heeft toch
gewonnen. Want hij zingt de liedjes voor ‘jou’ in het gedicht, wat liefde en eeuwigheid is.
En is dankbaarheid deelt ‘jou’ met de verteller zijn middelmatigheid. (Het gedicht lijkt te
verduidelijken dat kunst een middel is om met verlies, verlangen en sterfelijkheid om te
gaan)
Willkommen und Abschied (1771) – Johann Wolfgang von Goethe
Waar gaat het gedicht over?
Het gedicht gaat over een man die s'nachts op zijn paard naar zijn liefde rijdt. De reis is
spannend en een beetje eng door het donkere landschap (de nacht creëerde monsters)
m , maar hij wil haar heel graag zien. Als hij aankomt voelt hij een enorme vreugde. Ze
brengen een mooie en fijne tijd samen door. Maar helaas moet hij weer weg. Het
afscheid is moeilijk en maakt hem verdrietig, maar de herinnering aan haar blijft bij hem.
Het gedicht is verdeeld in vier delen:
De reis naar zijn geliefde: De man reist 's nachts op zijn paard door een donker,
mysterieus landschap. De natuur lijkt hem tegen te houden: de bomen en heuvels
voelen dreigend aan, en hij ervaart angst en spanning. Toch drijft zijn verlangen naar zijn
, geliefde hem vooruit. Hij voelt een diepe passie en moed, die hem door het donkere
landschap laten rijden.
De ontmoeting: Als hij eindelijk aankomt, verandert alles. De angst en spanning
verdwijnen, en hij ziet zijn geliefde. Ze straalt, en hij beschrijft haar schoonheid en
aanwezigheid als iets bijna goddelijks. Haar glimlach en liefde maken hem gelukkig en
vullen hem met warmte.
De liefde: Ze brengen een intiem moment samen door, vol vreugde en passie. In dit
moment voelt hij zich compleet gelukkig. Het is alsof de tijd stil staat, en alleen hun
liefde bestaat. Dit is het hoogtepunt van het gedicht, waarin de kracht van hun liefde
wordt beschreven.
Het afscheid: Maar dan komt het pijnlijke deel: hij moet vertrekken. Het afscheid voelt
als een breuk, en het maakt hem verdrietig. Toch blijft de herinnering aan haar bij hem,
en het gevoel van liefde blijft in zijn hart branden, zelfs als hij niet meer bij haar is.
Erlköning (1782) - Johann Wolfgang von Goethe
Het gedicht beschrijft een vader die te paard door een donker bos rijdt met zijn zieke
zoon in zijn armen. De zoon ziet en hoort de Erlkönig (in het verhaal een mist streep,
volgende de vader), een bovennatuurlijke figuur uit de Germaanse folklore, die hem
probeert te lokken met verleidelijke woorden. Terwijl de vader de angsten van zijn zoon
probeert te sussen door te zeggen dat het slechts natuurlijke verschijnselen zijn (de
wind, de mist, de bomen), wordt de angst van de jongen steeds groter.
- De vader vertegenwoordigt het rationele perspectief, dat de angst en visioenen
van de zoon probeert te verklaren als natuurlijke verschijnselen. De zoon
daarentegen ervaart een gruwelijke werkelijkheid waarin de Erlkönig hem
werkelijk bedreigt.
De Erlkönig belooft de jongen schoonheid, spel, en de liefde van zijn dochters, maar zijn
woorden hebben een dreigende ondertoon. Uiteindelijk bereikt de vader het huis, maar
wanneer hij daar aankomt, blijkt zijn zoon dood te zijn. Erlkönig word gezien als de dood
in dit verhaal die hem een soort van roept.
Johan Wolfgang von Goethe achtergrondinformatie (1749–1832)
Is een Duitse schrijver, dichter en wetenschapper, en een van de belangrijkste figuren in
de Europese literatuur. Hij is geboren in Frankfurt en was al vroeg geïnteresseerd in taal,
kunst en wetenschap. Goethe woonde het grootste deel van zijn leven in Weimar, waar
hij schreef, werkte als politicus en onderzoek deed naar natuur en kleuren. Hij wordt
herinnerd als een veelzijdig genie dat literatuur, kunst en wetenschap samenbracht.
De oudste duitse gedichten; oud-germaanse gedichten (Hildebrands-lied en de
Merseburger Zaubersprüche) uit de 19e eeuw.
Kenmerken inhoud is de centrale rol voor de Germaanse Goden;
- Strafrijm, ook wel alliteratie; opeenvolgende woorden beginnen met dezelfde
klank.
Gedicht Zweiter Merseburger Zauberspruch
Gaat over: bezweringsformule met een epische (vertellende) inleiding over een paard,
dat zijn voet verstuikt heeft. Hierbij spelen de Germaanse goden een rol in het gedicht.
- Een bezweringsformule is een reeks woorden, zinnen of een gedicht die in een
rituele of magische context wordt uitgesproken of opgeschreven om een bepaald
doel te bereiken.
Personages het gedicht:
- Phol: Waarschijnlijk een naam of bijnaam van Balder, de Germaanse god van
licht en schoonheid.
- Paard van Phol
- Wodan: De naam voor Odin, de hoofdgod in de Germaanse mythologie. Hij staat
bekend als een wijze en magische figuur..
- Sinthgunt en Sunna: Sunna is waarschijnlijk de zonnegodin. Sinthgunt is minder
bekend, mogelijk een obscure maangodin of een figuur die met de nacht wordt
geassocieerd.
- Friia (Freya) en Uolla (Fulla): Beide vrouwelijke godheden, met Friia als godin van
liefde en vruchtbaarheid, en Uolla als een dienares van Frigg in de Noordse
traditie.
Wat zie je er in terug:
Alliteratie zie je hierin terug bij bv. friia, uolla, era
Verhaal
Het gedicht begint met dat Phol en Wodan door het bos rijden, onderweg verstapt de
paard van Phol zich. Verschillende goden en godinnen komen helpen, Sinthgunt (zus
Sunna), Freya (zus Volla) en Wodan. Wodan was de belangrijkste (god), want hij sprak
een bezwering uit waardoor het paard werd genezen, hij kon dat alleen.
,Ich wollte wie Orpheus singen – Reinhard Mey
Achtergrond informatie:
Orpheus werd geëerd als een groot dichter en musicus (zoon van de muze Calliope).
Orpheus betoverde iedereen met zijn muziek, maar was niet in de mensen
geïnteresseerd, tot hij de liefrijke Eurydice ontmoette waarmee hij trouwde. Eurycide,
kwam jong om het leven, waardoor Orpheus naar de onderwereld daalde om haar terug
te vragen aan Hades. Doordat Orpheus op zijn lier speelde, raakte hij ontroerd en mocht
ze toch terug komen. Maar wel op een voorwaarde; hij mocht niet om kijken. Op de terug
weg vroeg hij aan haar of ze er nog was, ze reageerde niet. Dus keek toch om, hierdoor
verloor Orpheus haar voor altijd.
Gaat over;
Dat de verteller zo wil kunnen zingen zoals Orpheus dat deed, mensen laten huilen door
zijn gezang. Als hij speelde verzamelde alle dieren en was zelfs de wind en zee stil.
(kracht om harmonie te scheppen)
De verteller zijn liedjes klinken als wijn en zijn stem als rook. Zijn naam is misschien niet
Orpheus, maar vind hem wel zelf ook leuk. (reflectie van de menselijk tekortschieten ten
opzichte van de idealen die in Orpheus heeft + praat zichzelf een beetje omlaag)
Hij zingt zijn liedjes maar er komen niet veel mensen, maakt niet uit want hij heeft toch
gewonnen. Want hij zingt de liedjes voor ‘jou’ in het gedicht, wat liefde en eeuwigheid is.
En is dankbaarheid deelt ‘jou’ met de verteller zijn middelmatigheid. (Het gedicht lijkt te
verduidelijken dat kunst een middel is om met verlies, verlangen en sterfelijkheid om te
gaan)
Willkommen und Abschied (1771) – Johann Wolfgang von Goethe
Waar gaat het gedicht over?
Het gedicht gaat over een man die s'nachts op zijn paard naar zijn liefde rijdt. De reis is
spannend en een beetje eng door het donkere landschap (de nacht creëerde monsters)
m , maar hij wil haar heel graag zien. Als hij aankomt voelt hij een enorme vreugde. Ze
brengen een mooie en fijne tijd samen door. Maar helaas moet hij weer weg. Het
afscheid is moeilijk en maakt hem verdrietig, maar de herinnering aan haar blijft bij hem.
Het gedicht is verdeeld in vier delen:
De reis naar zijn geliefde: De man reist 's nachts op zijn paard door een donker,
mysterieus landschap. De natuur lijkt hem tegen te houden: de bomen en heuvels
voelen dreigend aan, en hij ervaart angst en spanning. Toch drijft zijn verlangen naar zijn
, geliefde hem vooruit. Hij voelt een diepe passie en moed, die hem door het donkere
landschap laten rijden.
De ontmoeting: Als hij eindelijk aankomt, verandert alles. De angst en spanning
verdwijnen, en hij ziet zijn geliefde. Ze straalt, en hij beschrijft haar schoonheid en
aanwezigheid als iets bijna goddelijks. Haar glimlach en liefde maken hem gelukkig en
vullen hem met warmte.
De liefde: Ze brengen een intiem moment samen door, vol vreugde en passie. In dit
moment voelt hij zich compleet gelukkig. Het is alsof de tijd stil staat, en alleen hun
liefde bestaat. Dit is het hoogtepunt van het gedicht, waarin de kracht van hun liefde
wordt beschreven.
Het afscheid: Maar dan komt het pijnlijke deel: hij moet vertrekken. Het afscheid voelt
als een breuk, en het maakt hem verdrietig. Toch blijft de herinnering aan haar bij hem,
en het gevoel van liefde blijft in zijn hart branden, zelfs als hij niet meer bij haar is.
Erlköning (1782) - Johann Wolfgang von Goethe
Het gedicht beschrijft een vader die te paard door een donker bos rijdt met zijn zieke
zoon in zijn armen. De zoon ziet en hoort de Erlkönig (in het verhaal een mist streep,
volgende de vader), een bovennatuurlijke figuur uit de Germaanse folklore, die hem
probeert te lokken met verleidelijke woorden. Terwijl de vader de angsten van zijn zoon
probeert te sussen door te zeggen dat het slechts natuurlijke verschijnselen zijn (de
wind, de mist, de bomen), wordt de angst van de jongen steeds groter.
- De vader vertegenwoordigt het rationele perspectief, dat de angst en visioenen
van de zoon probeert te verklaren als natuurlijke verschijnselen. De zoon
daarentegen ervaart een gruwelijke werkelijkheid waarin de Erlkönig hem
werkelijk bedreigt.
De Erlkönig belooft de jongen schoonheid, spel, en de liefde van zijn dochters, maar zijn
woorden hebben een dreigende ondertoon. Uiteindelijk bereikt de vader het huis, maar
wanneer hij daar aankomt, blijkt zijn zoon dood te zijn. Erlkönig word gezien als de dood
in dit verhaal die hem een soort van roept.
Johan Wolfgang von Goethe achtergrondinformatie (1749–1832)
Is een Duitse schrijver, dichter en wetenschapper, en een van de belangrijkste figuren in
de Europese literatuur. Hij is geboren in Frankfurt en was al vroeg geïnteresseerd in taal,
kunst en wetenschap. Goethe woonde het grootste deel van zijn leven in Weimar, waar
hij schreef, werkte als politicus en onderzoek deed naar natuur en kleuren. Hij wordt
herinnerd als een veelzijdig genie dat literatuur, kunst en wetenschap samenbracht.
