1 – Competentie Pitch: Interprofessioneel Samenwerken
Goedemiddag. Vandaag geef ik mijn competentie pitch over interprofessioneel samenwerken. Deze presentatie
is gebaseerd op een casus uit een stage setting. Ik laat zien hoe verschillende zorgprofessionals samenwerken
om één cliënt zo goed mogelijk te ondersteunen. Ik bespreek de situatie van de cliënt, hoe de samenwerking is
verlopen en wat ik hiervan heb geleerd. Ik begin met de achtergrond van de casus, zodat duidelijk wordt
waarom samenwerken hier zo belangrijk was.
2 – Mevrouw Markova: Complexe Zorgsituatie Naam van mevrouw is een fictieve naam.
Mevrouw Markova is 72 jaar en heeft meerdere problemen tegelijk. Ze heeft lichamelijke klachten, psychische
problemen en weinig sociale contacten. Ze woont op de vierde verdieping in een flat zonder lift, waardoor ze
nauwelijks naar buiten kan. Dit zorgt voor een groot gevoel van eenzaamheid. Daarnaast heeft ze een bipolaire
stoornis en zit ze al lange tijd in een depressieve fase. Hierdoor lukt het haar niet goed om voor zichzelf te
zorgen. Ze heeft weinig mensen om zich heen en staat onder bewind. Door deze combinatie van problemen was
het niet mogelijk dat één zorgverlener alles alleen zou doen. Er was samenwerking nodig tussen meerdere
disciplines om haar goed te kunnen helpen.
3 – Multidisciplinaire Samenwerking
Om goede zorg te bieden, werkten we samen met verschillende zorgverleners: de huisarts, de
wijkverpleegkundige en de sociaal-psychiatrisch verpleegkundige (SPV). We waren het allemaal eens over het
hoofdprobleem: mevrouw Markova kon haar huishouden en dagelijkse zorg niet meer zelfstandig regelen, wat
onveilig voor haar was. De huisarts keek naar haar medicatie en de depressieve klachten. De
wijkverpleegkundige ondersteunde haar dagelijks bij de ADL en gaf veel uitleg en begeleiding. De SPV hielp
haar bij het opbouwen van structuur in haar dag. Mevrouw Markova werd betrokken bij de overleggen en haar
wensen werden meegenomen. We gebruikten de semas als meetinstrument en theorie uit boeken als wel pubmed
om onze keuzes te onderbouwen. Door deze samenwerking bleef de zorg overzichtelijk, goed op elkaar
afgestemd en wist mevrouw markova waar ze aan toe was.
4 – Coördinatie van Zorg en professionele relatie.
Om alles goed te laten verlopen, was duidelijke coördinatie nodig binnen het zorg plan. De wijkverpleegkundige
had hierin een centrale rol. Zij zorgde ervoor dat het zorgplan duidelijk was voor iedereen. Er werden afspraken
gemaakt over hoe we met mevrouw Markova communiceerden, bijvoorbeeld rustig en duidelijk om spanning te
voorkomen. We hadden wekelijks overleg om te bespreken hoe het ging en of de zorg aangepast moest worden.
Alles werd vastgelegd in rapportages, zodat iedereen op de hoogte bleef, ook haar zus. In het begin liep de
communicatie niet goed, omdat iedereen via verschillende manieren contact had. Dit hebben we verbeterd door
vaste afspraken te maken. Hierdoor bleef de zorg duidelijk en afgestemd op mevrouw Markova.
Professionele relatie
Daarnaast was haar zus heel betrokken in alle afspraken en was er regelmatig contact met haar via de
wijkverpleegkundige als dit nodig was. Ze dacht actief mee aan oplossingen en hielp met het onderseunen
alswel motiveren van haar zus. Dit maakte haar een belangrijke schakel in de zorg van mevrouw.
5 – Kwaliteit van Zorg
De kwaliteit van zorg werd beter doordat we goed samenwerkten. Door korte lijnen konden we snel reageren op
veranderingen in de situatie van mevrouw Markova. We deelden onze observaties met elkaar en keken samen
naar wat het beste was voor haar. Door concreet te communiceren, begrepen we elkaar beter. De zorg werd
bekeken vanuit verschillende kanten: verpleegkundig, medisch en psychiatrisch. Dit zorgde voor betere
beslissingen dan wanneer één discipline alles alleen zou bepalen. Deze samenwerking had een positieve invloed
op het welzijn van mevrouw Markova.
6 – Mijn Rol in het Team
Binnen mijn team nam ik een Cordinerende als werkende rol op mij. Ik hield overzicht en riep ons groepje
regelmatig bij elkaar om te kijken waar we staan, wat de taakverdeling is en wanneer we het probeerde af te
hebben. Dit voelde prettig, omdat ik verantwoordelijkheid kon nemen.
Goedemiddag. Vandaag geef ik mijn competentie pitch over interprofessioneel samenwerken. Deze presentatie
is gebaseerd op een casus uit een stage setting. Ik laat zien hoe verschillende zorgprofessionals samenwerken
om één cliënt zo goed mogelijk te ondersteunen. Ik bespreek de situatie van de cliënt, hoe de samenwerking is
verlopen en wat ik hiervan heb geleerd. Ik begin met de achtergrond van de casus, zodat duidelijk wordt
waarom samenwerken hier zo belangrijk was.
2 – Mevrouw Markova: Complexe Zorgsituatie Naam van mevrouw is een fictieve naam.
Mevrouw Markova is 72 jaar en heeft meerdere problemen tegelijk. Ze heeft lichamelijke klachten, psychische
problemen en weinig sociale contacten. Ze woont op de vierde verdieping in een flat zonder lift, waardoor ze
nauwelijks naar buiten kan. Dit zorgt voor een groot gevoel van eenzaamheid. Daarnaast heeft ze een bipolaire
stoornis en zit ze al lange tijd in een depressieve fase. Hierdoor lukt het haar niet goed om voor zichzelf te
zorgen. Ze heeft weinig mensen om zich heen en staat onder bewind. Door deze combinatie van problemen was
het niet mogelijk dat één zorgverlener alles alleen zou doen. Er was samenwerking nodig tussen meerdere
disciplines om haar goed te kunnen helpen.
3 – Multidisciplinaire Samenwerking
Om goede zorg te bieden, werkten we samen met verschillende zorgverleners: de huisarts, de
wijkverpleegkundige en de sociaal-psychiatrisch verpleegkundige (SPV). We waren het allemaal eens over het
hoofdprobleem: mevrouw Markova kon haar huishouden en dagelijkse zorg niet meer zelfstandig regelen, wat
onveilig voor haar was. De huisarts keek naar haar medicatie en de depressieve klachten. De
wijkverpleegkundige ondersteunde haar dagelijks bij de ADL en gaf veel uitleg en begeleiding. De SPV hielp
haar bij het opbouwen van structuur in haar dag. Mevrouw Markova werd betrokken bij de overleggen en haar
wensen werden meegenomen. We gebruikten de semas als meetinstrument en theorie uit boeken als wel pubmed
om onze keuzes te onderbouwen. Door deze samenwerking bleef de zorg overzichtelijk, goed op elkaar
afgestemd en wist mevrouw markova waar ze aan toe was.
4 – Coördinatie van Zorg en professionele relatie.
Om alles goed te laten verlopen, was duidelijke coördinatie nodig binnen het zorg plan. De wijkverpleegkundige
had hierin een centrale rol. Zij zorgde ervoor dat het zorgplan duidelijk was voor iedereen. Er werden afspraken
gemaakt over hoe we met mevrouw Markova communiceerden, bijvoorbeeld rustig en duidelijk om spanning te
voorkomen. We hadden wekelijks overleg om te bespreken hoe het ging en of de zorg aangepast moest worden.
Alles werd vastgelegd in rapportages, zodat iedereen op de hoogte bleef, ook haar zus. In het begin liep de
communicatie niet goed, omdat iedereen via verschillende manieren contact had. Dit hebben we verbeterd door
vaste afspraken te maken. Hierdoor bleef de zorg duidelijk en afgestemd op mevrouw Markova.
Professionele relatie
Daarnaast was haar zus heel betrokken in alle afspraken en was er regelmatig contact met haar via de
wijkverpleegkundige als dit nodig was. Ze dacht actief mee aan oplossingen en hielp met het onderseunen
alswel motiveren van haar zus. Dit maakte haar een belangrijke schakel in de zorg van mevrouw.
5 – Kwaliteit van Zorg
De kwaliteit van zorg werd beter doordat we goed samenwerkten. Door korte lijnen konden we snel reageren op
veranderingen in de situatie van mevrouw Markova. We deelden onze observaties met elkaar en keken samen
naar wat het beste was voor haar. Door concreet te communiceren, begrepen we elkaar beter. De zorg werd
bekeken vanuit verschillende kanten: verpleegkundig, medisch en psychiatrisch. Dit zorgde voor betere
beslissingen dan wanneer één discipline alles alleen zou bepalen. Deze samenwerking had een positieve invloed
op het welzijn van mevrouw Markova.
6 – Mijn Rol in het Team
Binnen mijn team nam ik een Cordinerende als werkende rol op mij. Ik hield overzicht en riep ons groepje
regelmatig bij elkaar om te kijken waar we staan, wat de taakverdeling is en wanneer we het probeerde af te
hebben. Dit voelde prettig, omdat ik verantwoordelijkheid kon nemen.
