Project Lastposten
geschreven door:
Nattepat23
De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Samenvattingen
Op Stuvia vind je het grootste aanbod aan samenvattingen en collegeaantekeningen. De
documenten zijn geschreven door jouw medestudenten, specifiek voor jouw opleiding!
www.stuvia.com
Dit document is auteursrechtelijk beschermd, het verspreiden van dit document is strafbaar.
, Stuvia.com - De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Samenvattingen
Hoofdstuk 1: Ontwikkelingen in de zorgverlening in de jaren
negentig
Door invloed van maatschappelijke en wetenschappelijke ontwikkelingen is de zorg in het
algemeen flink veranderd.
De centrale overheid stoot taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden af naar lagere
overheden. De decentralisatie is ook zichtbaar in de zorg. Er wordt meer gewerkt en
gedacht vanuit decentrale eenheden binnen hulpverlenersorganisaties. Daarbij heeft
iedere eenheid haar eigen verantwoordelijkheid, taakstelling en financiële speelruimte.
De burger wordt steeds meer gewezen op eigen verantwoordelijkheid en de zorg voor het
eigene, met alle gevolgen die eruit voortvloeien. De persoonlijke hulpvraag staat
centraal.
Door ruimte te geven aan de eigen verantwoordelijkheid kunnen de burger en de cliënt
meer en meer beroep doen op de financier of zorgverlener. Zorg op maat is dan
belangrijk.
De vrije speelruimte van de maatschappelijke krachten heeft de benaming
marktwerking meegekregen. Van het marktwerkingsprincipe wordt er verwacht dat de
organisaties op de markt van welzijn en geluk elkaar beconcurreren. Daardoor zal de
aanbiedingsprijs van de zorg dalen en er een kostenbesparend effect ontstaan, waardoor
ook anderen geholpen kunnen worden.
Uitgangspunt bij de hulpverlening is: de vraag van de cliënt staat centraal.
De cliënt is een actieve partij die bepaald wat er gebeurt door middel van zijn
toestemming, inrichting geeft door wensen kenbaar te maken, alternatieven aan te
geven en keuzes te maken.
De cliënt doet dit vanuit zijn vraag en perspectief. Wat er vervolgens gebeurt, komt
hieruit voort. Dit is vraagsturing.
Methodische werkwijze: overdachte werkwijze om een bepaald doel te bereiken.
Begeleider: persoon die onder verantwoordelijkheid van een leidinggevende, een
centrale rol heeft in het organiseren en uitvoeren van de hulp aan de cliënt. Hij is een
professional die beschikt over kennis en kunde en verantwoorde keuzes maakt.
De cliënt-begeleider relatie staat centraal, dit is het primaire proces.
Cliënt en begeleider werken samen in een werkrelatie. De begeleider werkt in het
referentiekader, de belevingswereld, van de cliënt. De samenwerking is dus vraag
gestuurd door de cliënt en cliënt gericht door de begeleider.
De begeleider als professional is een combinatie van persoonlijke eigenschappen en
beroepsmatige kennis en kunde. Het vak begeleider kenmerkt zich door zowel nabijheid
als afstand (distantie).
Dit document is auteursrechtelijk beschermd, het verspreiden van dit document is strafbaar.
, Stuvia.com - De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Samenvattingen
Hoofdstuk 2: Van dagelijkse praktijk naar een wegwijzer voor handelen
2.1 de praktijk
De hulpvraag van de cliënt staat centraal
Vraagsturing = de organisatie die de hulp organiseert(de aanbieder) gaat uit van de
vraag van de cliënt (de vrager) en zal nagaan of de hulp ook echt gegeven kan worden
zoals de cliënt deze wenst.
De hulpverlening is dus meer op de persoon toegesneden, geïndividualiseerd.
Er is niet meer één soort woonvorm, maar een variatie aan woonmogelijkheden naar
persoonlijke voorkeur. In de dagbesteding is er een zelfde ontwikkeling. Per werksoort of
activiteit wordt een normale werkplek gezocht.
Bijvoorbeeld: houtwerkgroepen hebben een werkplaats op een bedrijventerrein. De
winkel heeft een plaats in de winkelstraat.
De financiering van de zorg is deels op deze ontwikkeling ingesteld via het
persoonsgebonden budget (PGB)
Op grond van de hulpvraag kan de cliënt een erkenning (indicatie) krijgen die hem recht
geeft op een bepaald bedrag waarmee die hulp gekocht kan worden.
De veranderende werksituatie van de begeleider
Als er geen 24 uurs zorg gegeven wordt, is de begeleider niet meer aanwezig in het huis
van de cliënt. Hij komt volgens afspraak en heeft dan een bepaalde tijd beschikbaar voor
de cliënt.
De cliënt is verantwoordelijk voor zijn huis en wat hij daarin doet.
Dit nodigt meer uit tot een gelijkwaardige samenwerking.
Verandering in het denken in de samenleving over de zorg heeft ertoe geleid dat de zorg
ook anders georganiseerd wordt. De inhoudelijke uitgangspunten die van zo'n visie
afgeleid worden (het wat) worden vertaald in termen van middelen, zoals gebouwen en
de plaats waarop die staan (huren van woningen in de wijk), functies die nodig zijn
(begeleider, assistent, instellingshulp) en daarmee ook de invulling van de rol van de
begeleider.
Ook hanteert men vanuit de visie opvattingen. Zoals de opvatting dat de hulpverlening
uit moet gaan van zo normaal mogelijk situaties: gewoon waar het gewoon kan,
aangepast alleen daar waar nodig.
De opvatting dat de hulpverlening op basis van vraagsturing plaatsvindt, is misschien wel
de meest ingrijpende voor begeleiders. Ze moeten werken in het referentiekader van de
cliënt.
Bij dit professioneel handelen worden vragen gesteld als:
Vindt ook de cliënt de voorgestelde werkwijze het beste?
Wie stelt vast wat de vraag is?
Wie bepaalt het aanbod?
Waaruit kunnen cliënten kiezen?
Het is niet meer de aanbieder maar de cliënt die een beslissende rol vervult bij het
vaststellen van de vraag en een daarbij passend aanbod.
Het primaire proces (de directe zorg aan de cliënt) staat centraal in de zorg.
Dit document is auteursrechtelijk beschermd, het verspreiden van dit document is strafbaar.
geschreven door:
Nattepat23
De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Samenvattingen
Op Stuvia vind je het grootste aanbod aan samenvattingen en collegeaantekeningen. De
documenten zijn geschreven door jouw medestudenten, specifiek voor jouw opleiding!
www.stuvia.com
Dit document is auteursrechtelijk beschermd, het verspreiden van dit document is strafbaar.
, Stuvia.com - De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Samenvattingen
Hoofdstuk 1: Ontwikkelingen in de zorgverlening in de jaren
negentig
Door invloed van maatschappelijke en wetenschappelijke ontwikkelingen is de zorg in het
algemeen flink veranderd.
De centrale overheid stoot taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden af naar lagere
overheden. De decentralisatie is ook zichtbaar in de zorg. Er wordt meer gewerkt en
gedacht vanuit decentrale eenheden binnen hulpverlenersorganisaties. Daarbij heeft
iedere eenheid haar eigen verantwoordelijkheid, taakstelling en financiële speelruimte.
De burger wordt steeds meer gewezen op eigen verantwoordelijkheid en de zorg voor het
eigene, met alle gevolgen die eruit voortvloeien. De persoonlijke hulpvraag staat
centraal.
Door ruimte te geven aan de eigen verantwoordelijkheid kunnen de burger en de cliënt
meer en meer beroep doen op de financier of zorgverlener. Zorg op maat is dan
belangrijk.
De vrije speelruimte van de maatschappelijke krachten heeft de benaming
marktwerking meegekregen. Van het marktwerkingsprincipe wordt er verwacht dat de
organisaties op de markt van welzijn en geluk elkaar beconcurreren. Daardoor zal de
aanbiedingsprijs van de zorg dalen en er een kostenbesparend effect ontstaan, waardoor
ook anderen geholpen kunnen worden.
Uitgangspunt bij de hulpverlening is: de vraag van de cliënt staat centraal.
De cliënt is een actieve partij die bepaald wat er gebeurt door middel van zijn
toestemming, inrichting geeft door wensen kenbaar te maken, alternatieven aan te
geven en keuzes te maken.
De cliënt doet dit vanuit zijn vraag en perspectief. Wat er vervolgens gebeurt, komt
hieruit voort. Dit is vraagsturing.
Methodische werkwijze: overdachte werkwijze om een bepaald doel te bereiken.
Begeleider: persoon die onder verantwoordelijkheid van een leidinggevende, een
centrale rol heeft in het organiseren en uitvoeren van de hulp aan de cliënt. Hij is een
professional die beschikt over kennis en kunde en verantwoorde keuzes maakt.
De cliënt-begeleider relatie staat centraal, dit is het primaire proces.
Cliënt en begeleider werken samen in een werkrelatie. De begeleider werkt in het
referentiekader, de belevingswereld, van de cliënt. De samenwerking is dus vraag
gestuurd door de cliënt en cliënt gericht door de begeleider.
De begeleider als professional is een combinatie van persoonlijke eigenschappen en
beroepsmatige kennis en kunde. Het vak begeleider kenmerkt zich door zowel nabijheid
als afstand (distantie).
Dit document is auteursrechtelijk beschermd, het verspreiden van dit document is strafbaar.
, Stuvia.com - De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Samenvattingen
Hoofdstuk 2: Van dagelijkse praktijk naar een wegwijzer voor handelen
2.1 de praktijk
De hulpvraag van de cliënt staat centraal
Vraagsturing = de organisatie die de hulp organiseert(de aanbieder) gaat uit van de
vraag van de cliënt (de vrager) en zal nagaan of de hulp ook echt gegeven kan worden
zoals de cliënt deze wenst.
De hulpverlening is dus meer op de persoon toegesneden, geïndividualiseerd.
Er is niet meer één soort woonvorm, maar een variatie aan woonmogelijkheden naar
persoonlijke voorkeur. In de dagbesteding is er een zelfde ontwikkeling. Per werksoort of
activiteit wordt een normale werkplek gezocht.
Bijvoorbeeld: houtwerkgroepen hebben een werkplaats op een bedrijventerrein. De
winkel heeft een plaats in de winkelstraat.
De financiering van de zorg is deels op deze ontwikkeling ingesteld via het
persoonsgebonden budget (PGB)
Op grond van de hulpvraag kan de cliënt een erkenning (indicatie) krijgen die hem recht
geeft op een bepaald bedrag waarmee die hulp gekocht kan worden.
De veranderende werksituatie van de begeleider
Als er geen 24 uurs zorg gegeven wordt, is de begeleider niet meer aanwezig in het huis
van de cliënt. Hij komt volgens afspraak en heeft dan een bepaalde tijd beschikbaar voor
de cliënt.
De cliënt is verantwoordelijk voor zijn huis en wat hij daarin doet.
Dit nodigt meer uit tot een gelijkwaardige samenwerking.
Verandering in het denken in de samenleving over de zorg heeft ertoe geleid dat de zorg
ook anders georganiseerd wordt. De inhoudelijke uitgangspunten die van zo'n visie
afgeleid worden (het wat) worden vertaald in termen van middelen, zoals gebouwen en
de plaats waarop die staan (huren van woningen in de wijk), functies die nodig zijn
(begeleider, assistent, instellingshulp) en daarmee ook de invulling van de rol van de
begeleider.
Ook hanteert men vanuit de visie opvattingen. Zoals de opvatting dat de hulpverlening
uit moet gaan van zo normaal mogelijk situaties: gewoon waar het gewoon kan,
aangepast alleen daar waar nodig.
De opvatting dat de hulpverlening op basis van vraagsturing plaatsvindt, is misschien wel
de meest ingrijpende voor begeleiders. Ze moeten werken in het referentiekader van de
cliënt.
Bij dit professioneel handelen worden vragen gesteld als:
Vindt ook de cliënt de voorgestelde werkwijze het beste?
Wie stelt vast wat de vraag is?
Wie bepaalt het aanbod?
Waaruit kunnen cliënten kiezen?
Het is niet meer de aanbieder maar de cliënt die een beslissende rol vervult bij het
vaststellen van de vraag en een daarbij passend aanbod.
Het primaire proces (de directe zorg aan de cliënt) staat centraal in de zorg.
Dit document is auteursrechtelijk beschermd, het verspreiden van dit document is strafbaar.
