Maar buiten is het feest, Arthur Japin
Titelverklaring
Het verhaal gaat over een gezin wat geteisterd wordt door seksueel misbruik. Zonne, haar oudere
zus, haar zusje, vriendinnen van haar moeder en zelfs haar muzieklerares worden misbruikt door
Sijmen. Sijmen probeert iedereen in zijn macht te krijgen door gevoelige foto’s te maken en die te
bewaren in dossiers bij wijze van chantagemateriaal. Niemand durft dus iets tegen Sijmen te
beginnen. Maar op deze ‘macht’ kickt Sijmen juist: hij gebruikt de foto’s om de macht over zijn
slachtoffers in handen te houden. Het seksueel misbruik en de chantage richten natuurlijk veel
schade aan bij de slachtoffers en zorgt ervoor dat ze zich heel ellendig voelen, maar vanwege de
chantage kunnen ze niks doen. Naar de buitenwereld toe doen ze alsof er niks aan de hand is: buiten
is het feest, maar van binnen…
Ik denk dat er meerdere interpretaties zijn voor de titel van dit boek, omdat het op verschillende
vlakken buiten feest is.
Ten eerste is het onderwerp van het boek dus de herhaaldelijke aanranding en verkrachting door
Sijmen. Zij voelen zich niet meer veilig in hun eigen huis, omdat de persoon die hen zou moeten
beschermen als vaderfiguur hen juist pijn doet en bedreigt. Ze kunnen het hierover met niemand
hebben en naar de buitenwereld doen ze alsof er niks aan de hand is. Buiten is het feest staat
symbool voor dat buiten de gezelligheid en de vrolijkheid heerst, maar dat Zonne zich van binnen zo
ontzettend naar voelt.
Daarnaast voelt Zonne zich alleen veilig in de ‘donkere kamer’ (de doka) waarin zij foto’s ontwikkeld.
Sijmen verdient bij door op kermissen en jaarmarkten foto’s te maken – van de blije kermisgasten. En
Zonne moet dan dus de foto’s ontwikkelen. Als Zonne in de doka zit kan Sijmen haar niet storen,
omdat de foto’s dan verpest zouden zijn. De donkere kamer is dus de veiligste plek voor Zonne
omdat ze dan even kan ontsnappen aan Sijmen en ze weet dat Sijmen niet zomaar binnen kan vallen.
Zonne zit in de donkere kamer foto’s te ontwikkelen, terwijl het buiten, op de foto’s van de kermis
gasten die ze aan het ontwikkelen is, feest is.
Ook neemt Sijmen vaak een van zijn oudste stiefdochters mee als hij naar deze kermissen gaat. Eerst
neemt hij vooral Laura en later Zonne. Daar randt hij Laura en Zonne ook aan als ze gaan slapen.
Terwijl deze heftige dingen aan de gang zijn, gaat buiten, op de kermis, het feest gewoon door.
De titel gaat dus eigenlijk over hoeveel schade chantage en misbruik aanricht bij een slachtoffer. En
over hoe een slachtoffer dit niet kan uiten. Richting de buitenwereld wordt de verplichting min of
meer opgelegd om het zonnetje te spelen. Zolang mensen maar niks merken; er kan niet over
gepraat worden en ze is zelfs in haar eigen huis onveilig…
Een verwijzing naar de titel staat op bladzijde 291: “O feestvierders, hossende kinderen, mannen met
kleurige puntmutsen, vrouwen met rolfluitjes. Je wist gewoon niet beter. Honderden joelende mensen
per week kwamen er in het ontwikkelbad door het dolle heen bovendrijven, duizenden per jaar.
Ballonnen en suikerspinnen hadden ze vast, slingers om hun nek en baby’s op de arm: ze drukten
elkaar tegen zich aan en knuffelden hun geliefden en de dierpoppen en de dolfijnen en de beren die ze
net hadden gewonnen bij het ringgooien of in de schiettent. Nog vrijwel dagelijks stond Weintje over
hen gebogen, terwijl zij het bewijs van hun plezier voor hen aan het ontwikkelen was.
Kortom: Maar buiten is het feest.
Titelverklaring
Het verhaal gaat over een gezin wat geteisterd wordt door seksueel misbruik. Zonne, haar oudere
zus, haar zusje, vriendinnen van haar moeder en zelfs haar muzieklerares worden misbruikt door
Sijmen. Sijmen probeert iedereen in zijn macht te krijgen door gevoelige foto’s te maken en die te
bewaren in dossiers bij wijze van chantagemateriaal. Niemand durft dus iets tegen Sijmen te
beginnen. Maar op deze ‘macht’ kickt Sijmen juist: hij gebruikt de foto’s om de macht over zijn
slachtoffers in handen te houden. Het seksueel misbruik en de chantage richten natuurlijk veel
schade aan bij de slachtoffers en zorgt ervoor dat ze zich heel ellendig voelen, maar vanwege de
chantage kunnen ze niks doen. Naar de buitenwereld toe doen ze alsof er niks aan de hand is: buiten
is het feest, maar van binnen…
Ik denk dat er meerdere interpretaties zijn voor de titel van dit boek, omdat het op verschillende
vlakken buiten feest is.
Ten eerste is het onderwerp van het boek dus de herhaaldelijke aanranding en verkrachting door
Sijmen. Zij voelen zich niet meer veilig in hun eigen huis, omdat de persoon die hen zou moeten
beschermen als vaderfiguur hen juist pijn doet en bedreigt. Ze kunnen het hierover met niemand
hebben en naar de buitenwereld doen ze alsof er niks aan de hand is. Buiten is het feest staat
symbool voor dat buiten de gezelligheid en de vrolijkheid heerst, maar dat Zonne zich van binnen zo
ontzettend naar voelt.
Daarnaast voelt Zonne zich alleen veilig in de ‘donkere kamer’ (de doka) waarin zij foto’s ontwikkeld.
Sijmen verdient bij door op kermissen en jaarmarkten foto’s te maken – van de blije kermisgasten. En
Zonne moet dan dus de foto’s ontwikkelen. Als Zonne in de doka zit kan Sijmen haar niet storen,
omdat de foto’s dan verpest zouden zijn. De donkere kamer is dus de veiligste plek voor Zonne
omdat ze dan even kan ontsnappen aan Sijmen en ze weet dat Sijmen niet zomaar binnen kan vallen.
Zonne zit in de donkere kamer foto’s te ontwikkelen, terwijl het buiten, op de foto’s van de kermis
gasten die ze aan het ontwikkelen is, feest is.
Ook neemt Sijmen vaak een van zijn oudste stiefdochters mee als hij naar deze kermissen gaat. Eerst
neemt hij vooral Laura en later Zonne. Daar randt hij Laura en Zonne ook aan als ze gaan slapen.
Terwijl deze heftige dingen aan de gang zijn, gaat buiten, op de kermis, het feest gewoon door.
De titel gaat dus eigenlijk over hoeveel schade chantage en misbruik aanricht bij een slachtoffer. En
over hoe een slachtoffer dit niet kan uiten. Richting de buitenwereld wordt de verplichting min of
meer opgelegd om het zonnetje te spelen. Zolang mensen maar niks merken; er kan niet over
gepraat worden en ze is zelfs in haar eigen huis onveilig…
Een verwijzing naar de titel staat op bladzijde 291: “O feestvierders, hossende kinderen, mannen met
kleurige puntmutsen, vrouwen met rolfluitjes. Je wist gewoon niet beter. Honderden joelende mensen
per week kwamen er in het ontwikkelbad door het dolle heen bovendrijven, duizenden per jaar.
Ballonnen en suikerspinnen hadden ze vast, slingers om hun nek en baby’s op de arm: ze drukten
elkaar tegen zich aan en knuffelden hun geliefden en de dierpoppen en de dolfijnen en de beren die ze
net hadden gewonnen bij het ringgooien of in de schiettent. Nog vrijwel dagelijks stond Weintje over
hen gebogen, terwijl zij het bewijs van hun plezier voor hen aan het ontwikkelen was.
Kortom: Maar buiten is het feest.
