CARDIOVASCULAIRE AANPASSINGEN AAN AEROBIS -DUURTRAINING
Zoals is besproken, leidt regelmatige lichaamsbeweging tot verbeteringen in de
cardiovasculaire gezondheid en functie. hoewel het primaire doel en meest voor de hand
liggende aanpassing een verhoging van VO2 max is, wordt deze aanpassing ondersteund
en vergezeld door veranderingen in tal van andere fysiologische variabelen. de omvang
van de verbetering hangt af van het trainingsprogramma, in het bijzonder van de
frequentie, intensiteit en duur van de oefening en het aanvankelijke fitnessniveau van de
persoon. geeft een schema van het cardiovasculaire systeem en noteert de locatie /
locaties waar belangrijke aanpassingen plaatsvinden. de nummering op het schema valt
samen met de onderstaande alinea's die cardiovasculaire aanpassingen beschrijven.
Houd er rekening mee dat er aanpassingen optreden in het hele cardiovasculaire
systeem, inclusief cardiale veranderingen, vasculaire veranderingen en veranderingen in
het bloed / de stolling. presenteert cardiovasculaire responsen op incrementele training
tot miximum na aerobe inspanningstraining. veranderingen in cardiovasculaire variabelen
kunnen duidelijk zijn in rust, tijdens submaximale inspanning en tijdens maximale
inspanning. veel van deze veranderingen hebben gevolgen voor de gezondheid.
CARDIAC STRUCTURE
In 1975 voerde Morganroth een baanbrekende studie uit waarbij cardiale echografie werd
gebruikt om veranderingen in de linkerventrikel te meten bij duursporters en zittende
controles. de bevindingen van de studie leidden tot het concept van het '' atletenhart '',
dat stelt dat het hart zich aanpast aan de specifieke vraag van een trainingsprogramma.
oefeningsporgrammen brengen significante veranderingen teweeg in de structuur en
functie van het myocard, bekend als door inspanning geïnduceerde hartremodellering. De
meeste onderzoeken hebben aangetoond dat cardiale afmetingen en massa toenemen
met duurtraining. deze veranderingen zijn geassocieerd met een hoog hartminuutvolume
tijdens langdurige aerobe training. duurtraining stelt het hart bloot aan omstandigheden
van verhoogde ventriculaire vulling, met daaropvolgend een hoog slagvolume en cardiale
output. deze chronische blootstelling aan hoge niveaus van ventriculaire vulling staat
bekend als volume-overbelasting.
chronische volume-overbelasting resulteert in een grotere linkerventrikel eind-
diastolische diameter en linkerventrikel massa. om het effect van aërobe training beter te
karakteriseren op zowel de linker- als rechterventrikelmassa en -volume, scharhag et al.
gebruikte MRI om de grootte en het volume van het hart te meten bij een groep van
uithoudingsvermogen getrainde mannelijke atleten en een groep van op leeftijd en maat
afgestemde controles. Zoals weergegeven in (figuur 13.8), hadden de aëroob geoefende
atheleten een grotere rechter- en linkerventrikelmassa (A) en een groter rechter- en
linkerdiastolisch volume (B). Een recentere studie die MRI gebruikte om cardiale
aanpassingen te onderzoeken na een duurtrainingsprogramma van 6 maanden, vond een
significante toename van de linkerventrikelmassa maar geen significante toename van
het linkerventrikel- en diastolisch volume.
, CARDIAC FUNCTION
er zijn verschillende maten van hartfunctie die veranderen als gevolg van aerobe
training.
CARDIAC OUTPUT
cardiac output de hoeveelheid bloed die elke minuut door het hart wordt gepompt, is ook
de hoeveelheid bloed die elke minuut door het vatenstelsel stroomt. zoals te zien is in
(figuur 13.7 A) , is de cardiac output onveranderd in rust en tijdens submaximale
inspanning na een aëroob trainingsprogramma. na een trainingsprogramma kan echter
meer arbeid worden verricht, wat betekent dat de inspanningstest tot het maximale
langer kan duren, en een hogere maximale cardiac output kan worden bereikt.
hoewel het hartvermogen in rust na een trainingsprogramma niet verandert, wordt dit
bereikt door een groter slagvolume en een lagere hartfrequentie dan bij de ongetrainde.
het hartvermogen bij een absolute submaximale belasting wordt door training verlaagd
of onveranderd, maar net als in rust wordt de relatieve bijdrage van slagvolume en
hartfrequentie gewijzigd. de maximale cardiac output neemt toe bij maximale inspanning
na een duurtrainingsprogramma (figuur 13.7 A). deze toename is het gevolg van een
toename van het slagvolume, aangezien de maximale hartfrequentie niet verandert in
een mate die fysiologisch van betekenis is bij training. de grootte van de toename van de
cardiac output hangt af van het trainingsniveau. elite-duursporters kunnen waarden voor
de cardiac output hebben van meer dan 35 L*min -1.
STROKE VOLUME
Veranderingen in het slagvolume vormen een van de meest fundamentele aanpassingen
aan duurtraining. zoals blijkt uit (figuur 13.7 B) leidt duurtraining tot een groter
slagvolume in rust, tijdens submaximale inspanning en tijdens maximale inspanning.
deze toename is het gevolg van een groter plasmavolume, grotere hartafmetingen, een
grotere veneuze terugstroom en een groter vermogen van de hartkamer om zich uit te
rekken en de toegenomen veneuze terugstroom op te vangen. aangezien een aantal van
deze structurele veranderingen zijn, oefenen zij hun invloed zowel in rust als tijdens
inspanning uit.
traditioneel wordt gerapporteerd dat het patroon van de slagvolume respons tijdens
incrementele arbeid tot het maximum het best wordt beschreven als een aanvankelijke
rechtlijnige stijging die zich stabiliseert op ongeveer 40-50% van VO2 max. dit is te zien
in (figuur 13.7B). echter, zoals te zien in (figuur 13.9), zijn er aanwijzingen dat de
slagvolume respons tijdens incrementele arbeid tot het maximum het best kan worden
beschreven als een aanvankelijke rechtlijnige stijging die zich stabiliseert op ongeveer
40-50% van VO2 max. 9), zijn er aanwijzingen dat het slagvolume bij hooggetrainde
duursporters niet plateaueert, hoewel de meeste studies suggereren dat dit bij
ongetrainde individuen wel het geval is (figuur 13.7B en 13.9). de vraag of duurgetrainde
sporters een kwalitatief andere slagvolumereactie op incrementele inspanning hebben,
blijft onbeantwoord.
Zoals is besproken, leidt regelmatige lichaamsbeweging tot verbeteringen in de
cardiovasculaire gezondheid en functie. hoewel het primaire doel en meest voor de hand
liggende aanpassing een verhoging van VO2 max is, wordt deze aanpassing ondersteund
en vergezeld door veranderingen in tal van andere fysiologische variabelen. de omvang
van de verbetering hangt af van het trainingsprogramma, in het bijzonder van de
frequentie, intensiteit en duur van de oefening en het aanvankelijke fitnessniveau van de
persoon. geeft een schema van het cardiovasculaire systeem en noteert de locatie /
locaties waar belangrijke aanpassingen plaatsvinden. de nummering op het schema valt
samen met de onderstaande alinea's die cardiovasculaire aanpassingen beschrijven.
Houd er rekening mee dat er aanpassingen optreden in het hele cardiovasculaire
systeem, inclusief cardiale veranderingen, vasculaire veranderingen en veranderingen in
het bloed / de stolling. presenteert cardiovasculaire responsen op incrementele training
tot miximum na aerobe inspanningstraining. veranderingen in cardiovasculaire variabelen
kunnen duidelijk zijn in rust, tijdens submaximale inspanning en tijdens maximale
inspanning. veel van deze veranderingen hebben gevolgen voor de gezondheid.
CARDIAC STRUCTURE
In 1975 voerde Morganroth een baanbrekende studie uit waarbij cardiale echografie werd
gebruikt om veranderingen in de linkerventrikel te meten bij duursporters en zittende
controles. de bevindingen van de studie leidden tot het concept van het '' atletenhart '',
dat stelt dat het hart zich aanpast aan de specifieke vraag van een trainingsprogramma.
oefeningsporgrammen brengen significante veranderingen teweeg in de structuur en
functie van het myocard, bekend als door inspanning geïnduceerde hartremodellering. De
meeste onderzoeken hebben aangetoond dat cardiale afmetingen en massa toenemen
met duurtraining. deze veranderingen zijn geassocieerd met een hoog hartminuutvolume
tijdens langdurige aerobe training. duurtraining stelt het hart bloot aan omstandigheden
van verhoogde ventriculaire vulling, met daaropvolgend een hoog slagvolume en cardiale
output. deze chronische blootstelling aan hoge niveaus van ventriculaire vulling staat
bekend als volume-overbelasting.
chronische volume-overbelasting resulteert in een grotere linkerventrikel eind-
diastolische diameter en linkerventrikel massa. om het effect van aërobe training beter te
karakteriseren op zowel de linker- als rechterventrikelmassa en -volume, scharhag et al.
gebruikte MRI om de grootte en het volume van het hart te meten bij een groep van
uithoudingsvermogen getrainde mannelijke atleten en een groep van op leeftijd en maat
afgestemde controles. Zoals weergegeven in (figuur 13.8), hadden de aëroob geoefende
atheleten een grotere rechter- en linkerventrikelmassa (A) en een groter rechter- en
linkerdiastolisch volume (B). Een recentere studie die MRI gebruikte om cardiale
aanpassingen te onderzoeken na een duurtrainingsprogramma van 6 maanden, vond een
significante toename van de linkerventrikelmassa maar geen significante toename van
het linkerventrikel- en diastolisch volume.
, CARDIAC FUNCTION
er zijn verschillende maten van hartfunctie die veranderen als gevolg van aerobe
training.
CARDIAC OUTPUT
cardiac output de hoeveelheid bloed die elke minuut door het hart wordt gepompt, is ook
de hoeveelheid bloed die elke minuut door het vatenstelsel stroomt. zoals te zien is in
(figuur 13.7 A) , is de cardiac output onveranderd in rust en tijdens submaximale
inspanning na een aëroob trainingsprogramma. na een trainingsprogramma kan echter
meer arbeid worden verricht, wat betekent dat de inspanningstest tot het maximale
langer kan duren, en een hogere maximale cardiac output kan worden bereikt.
hoewel het hartvermogen in rust na een trainingsprogramma niet verandert, wordt dit
bereikt door een groter slagvolume en een lagere hartfrequentie dan bij de ongetrainde.
het hartvermogen bij een absolute submaximale belasting wordt door training verlaagd
of onveranderd, maar net als in rust wordt de relatieve bijdrage van slagvolume en
hartfrequentie gewijzigd. de maximale cardiac output neemt toe bij maximale inspanning
na een duurtrainingsprogramma (figuur 13.7 A). deze toename is het gevolg van een
toename van het slagvolume, aangezien de maximale hartfrequentie niet verandert in
een mate die fysiologisch van betekenis is bij training. de grootte van de toename van de
cardiac output hangt af van het trainingsniveau. elite-duursporters kunnen waarden voor
de cardiac output hebben van meer dan 35 L*min -1.
STROKE VOLUME
Veranderingen in het slagvolume vormen een van de meest fundamentele aanpassingen
aan duurtraining. zoals blijkt uit (figuur 13.7 B) leidt duurtraining tot een groter
slagvolume in rust, tijdens submaximale inspanning en tijdens maximale inspanning.
deze toename is het gevolg van een groter plasmavolume, grotere hartafmetingen, een
grotere veneuze terugstroom en een groter vermogen van de hartkamer om zich uit te
rekken en de toegenomen veneuze terugstroom op te vangen. aangezien een aantal van
deze structurele veranderingen zijn, oefenen zij hun invloed zowel in rust als tijdens
inspanning uit.
traditioneel wordt gerapporteerd dat het patroon van de slagvolume respons tijdens
incrementele arbeid tot het maximum het best wordt beschreven als een aanvankelijke
rechtlijnige stijging die zich stabiliseert op ongeveer 40-50% van VO2 max. dit is te zien
in (figuur 13.7B). echter, zoals te zien in (figuur 13.9), zijn er aanwijzingen dat de
slagvolume respons tijdens incrementele arbeid tot het maximum het best kan worden
beschreven als een aanvankelijke rechtlijnige stijging die zich stabiliseert op ongeveer
40-50% van VO2 max. 9), zijn er aanwijzingen dat het slagvolume bij hooggetrainde
duursporters niet plateaueert, hoewel de meeste studies suggereren dat dit bij
ongetrainde individuen wel het geval is (figuur 13.7B en 13.9). de vraag of duurgetrainde
sporters een kwalitatief andere slagvolumereactie op incrementele inspanning hebben,
blijft onbeantwoord.
