Bij akkoord van het B&W om af te wijken van het
Inkoopbeleid, akkoord vanuit Inkoop om de
inhuurcontracten te verlengen voor de
aangegeven periode.Samenvatting Nevi Reader
‘Bedrijfseconomische aspecten van inkoop’
Hoofdstuk 2 Rietveld: ‘Oprekken betalingstermijn schandalig’
‘Het oprekken van betalingstermijnen in de private sector gebeurt op grote schaal. Ik denk dat de
meerderheid van de grote bedrijven niet binnen 30 dagen betaalt. Een hele grote groep zit op 60
dagen en een kleinere groep tussen de 90 en 180 dagen.’
‘Hema ging vorig jaar de mist in. Die zei tegen leveranciers: ‘we gaan na 90 dagen betalen’. Als ik een
leverancier van Hema zou zijn, dan zou ik een brief terugsturen met de tekst: ‘wij schorten de levering
ook even 90 dagen op’, zegt Rietveld met een verheven stem. ‘De grootste fout die leveranciers
kunnen maken is het afhankelijk worden van één klant.’
‘Als je meegaat met bedrijven zoals Hema die de betalingstermijnen oprekken, dan word je naar het
slachthuis geleid. Het verdienvermogen krimpt namelijk enorm met het verlengen van de
betalingstermijnen. Je helpt met het ‘ja’ zeggen op het verlengen van de betalingstermijnen, eigenlijk
je eigen bedrijf om zeep.’
Stijging ondernemingswaarde
De reden dat bedrijven de betalingstermijnen oprekken is volgens Rietveld verbonden aan het
waarderen van ondernemingen, wat rechtstreeks afhankelijk is van het werkkapitaal. ‘De
betalingstermijnen op de crediteuren heeft hier veel impact op. Als een bedrijf zegt: ‘ik ga van 30
dagen naar 90 dagen betalen’, dan stijgt de ondernemingswaarde en daarmee de waarde van de
aandelen.’
Machtsmisbruik
InkopersCafe.nl vernam dat bepaalde bouwbedrijven in hun contracten een betalingstermijn beloven
van 60 dagen, maar in praktijk pas betalen na minstens 90 dagen. ‘Toch zullen leveranciers niet snel
naar de rechtbank stappen, omdat ze waarschijnlijk afhankelijk zijn van die grote klant. Door een
rechtszaak aan te spannen, bestaat er een kans dat de leverancier deze klant kwijtraakt.
Doorgeschoten zorgvuldigheid
Er zijn tevens geluiden dat de overheid de betalingstermijnen oprekt. Dit zouden zij doen door dossiers
van bedrijven bij kleine fouten al af te keuren. Vervolgens gaan zij op basis hiervan niet over tot
betaling. Dit heeft volgens Rietveld een andere oorzaak. ‘Dat is meer doorgeschoten zorgvuldigheid.
De overheid heeft er geen baat bij om geld niet uit te betalen.
Hoofdstuk 3 Het effect van kostenreductie met de Du Pont analyse
Het Amerikaanse bedrijf Du Pont de Nemours & Co heeft als eerste de samenhang tussen een aantal
kengetallen gepresenteerd in de vorm van een schema: de Du Pont chart. Dit schema maakt de
samenhang duidelijk tussen een aantal onderdelen van de winst- en verliesrekening en de balans.
Deze samenhangende onderdelen geven inzicht in het tot stand komen van de winst.
,Met de Du Pont chart kun je snel aflezen wat het effect is van een verandering in een van de gegevens
uit de resultatenrekening of de balans op de rentabiliteit van een organisatie. Als inkoper kun je dit
schema gebruiken om te bekijken welke activiteiten het meeste effect op de winstgevendheid zouden
hebben.
Je leest dit schema van rechts naar links:
1. Rechts in de bovenste ‘tak’ van het schema zie je de inkoopgebonden kosten (de totaalsom van
de facturen) en de overige kosten.
2. Deze vormen samen de kosten van de omzet.
3. De kosten van de omzet vormen, als ze afgetrokken zijn van de omzet, het bedrijfsresultaat: winst
exclusief financiële baten en lasten en belastingen.
4. Het bedrijfsresultaat, uitgedrukt in een percentage van de omzet, vormt vervolgens de
brutowinstmarge.
5. Brutowinstmarge maal omloopsnelheid bepaalt het rentabiliteit van het totaal vermogen.
De Du Pont chart wordt opgebouwd met cijfers uit de jaarrekening. Dergelijke cijfers komen
rechtstreeks uit het jaarverslag. In de hokjes staat een cursief gedrukt getal en onder sommige hokjes
een vetgedrukt getal. Het cursief gedrukte getal geeft de huidige situatie aan, het vetgedrukte getal
de situatie na het realiseren van een inkoopbesparing.
Hoofdstuk 4 Wat is het onderscheid tussen uitgaven en kosten?
De begrippen uitgaven en kosten veroorzaken veel verwarring, vooral in het dagelijkse spraakgebruik.
Hoe vaak gebeurt het niet dat iemand zegt dit artikel, bijvoorbeeld een auto, kost mij 20.000 euro?
Maar zijn dit dan ook echt de kosten? Of zegt die persoon dan eigenlijk: ‘Ik moet 20.000 euro uitgeven
om die auto te kopen?’ Kortom, er is een verschil tussen uitgaven en kosten en het is zeer belangrijk
om te weten wat dat verschil inhoudt.
, De bedrijfsvoering van een onderneming maakt het voeren van een administratie op kasbasis
(goederen contant kopen en contant verkopen) veelal niet mogelijk. Verschillende oorzaken liggen
hieraan ten grondslag.
Een onderneming koopt en verkoopt meestal op rekening. Er is nog een ander verschil met de
marktkoopman. De tijd die verloopt tussen koop en verkoop is bij hem meestal kort, een paar uren,
een dag. Bij een onderneming is dit tijdsverloop vaak langer, afhankelijk van het productie- of
dienstverleningsproces. De productie en verkoop van de goederen loopt niet synchroon. Er ontstaan
voorraden, zowel van onderhanden werk als van gereed product. Deze moeten aan het eind van het
boekjaar worden gewaardeerd. Bij dienstverlenende ondernemingen is veelal geen sprake van een
fysiek productieproces. Maar ook hier is in vele gevallen geen sprake van het synchroon lopen van de
dienstverlening en de uiteindelijke verkoop van de dienst.
Door al deze oorzaken is een administratie op kasbasis voor ondernemingen niet geschikt. Jouw
onderneming voert de administratie dan ook op transactiebasis. Toch wil je op gezette tijden het
resultaat van de activiteiten weten, dat wil zeggen: het verschil tussen de opbrengsten en de kosten.
Dat brengt echter wel administratief een aantal problemen met zich mee.
§4.1 Niet alle uitgaven vormen kosten
De aankoop leidt tot een uitgave van 20.000 euro. Dit is de prijs van de auto. Hiermee worden de
financiële middelen van de onderneming verminderd. Die uitgave vormt echter geen kosten. Wel
vormt een gedeelte van deze aanschafprijs kosten in het jaar waarin de aanschaf plaatsvindt. Dus
bepalen we de kosten voor deze aanschaf per jaar.
Om nu de kosten van deze aanschaf te kunnen bepalen, dienen we nog enkele gegevens te hebben.
Gemakshalve nemen we aan dat de auto op 1 januari is aangeschaft. De auto is nodig voor de
bedrijfsvoering. De gebruiksduur (= afschrijvingstermijn) van de auto bedraagt 5 jaar. Na deze periode
heeft de auto een inruilwaarde (de restwaarde) van 2.500 euro.
Met deze gegevens zijn we in staat om de kosten van de auto op jaarbasis te bepalen. Deze zijn
namelijk een vijfde van het verschil tussen het aankoopbedrag en de inruilwaarde (aankoopwaarde –
de restwaarde / 5 jaar = €3.500 afschrijvingskosten per boekjaar). Oftewel een vijfde van 20.000 euro
– 2.500 euro = 3.500 euro. Dit laatste bedrag vormt kosten (afschrijvingskosten). We vinden dit terug
in de winst-en-verliesrekening van de onderneming, onder ‘Afschrijvingen auto’. Maar dit bedrag
vormt geen uitgave.
De totale uitgave voor de auto heeft 20.000 euro bedragen. De kosten daarentegen zijn 3.500 euro
per jaar. Natuurlijk zijn er nog andere kosten van deze auto, zoals brandstofverbruik, wegenbelasting,
verzekeringen, onderhoud en reparaties. Stel nu dat de onderneming voor de financiering van de auto
een lening bij een bank opneemt. Deze lening dient te worden afgelost. Over het nog open staande
saldo wordt rente betaald.
→ De aflossingen op de lening verminderen de schuld aan de bank (zijn geen kosten, maar uitgaven).
Het kassaldo van de onderneming wordt vermindert door de aflossing. Deze is niet terug te vinden
op de winst-en-verliesrekening. Deze uitgaven worden weergegeven in de balans van de
onderneming. Vormt geen onderdeel van kostenmanagement.
→ Rentebetalingen zijn ook uitgaven, maar zijn ook kosten in het kader van de bedrijfsvoering. Alleen
wanneer in een bepaalde periode zowel de aanschaf, het volledige gebruik en de betaling
plaatsvinden, vallen uitgaven en kosten samen.
Inkoopbeleid, akkoord vanuit Inkoop om de
inhuurcontracten te verlengen voor de
aangegeven periode.Samenvatting Nevi Reader
‘Bedrijfseconomische aspecten van inkoop’
Hoofdstuk 2 Rietveld: ‘Oprekken betalingstermijn schandalig’
‘Het oprekken van betalingstermijnen in de private sector gebeurt op grote schaal. Ik denk dat de
meerderheid van de grote bedrijven niet binnen 30 dagen betaalt. Een hele grote groep zit op 60
dagen en een kleinere groep tussen de 90 en 180 dagen.’
‘Hema ging vorig jaar de mist in. Die zei tegen leveranciers: ‘we gaan na 90 dagen betalen’. Als ik een
leverancier van Hema zou zijn, dan zou ik een brief terugsturen met de tekst: ‘wij schorten de levering
ook even 90 dagen op’, zegt Rietveld met een verheven stem. ‘De grootste fout die leveranciers
kunnen maken is het afhankelijk worden van één klant.’
‘Als je meegaat met bedrijven zoals Hema die de betalingstermijnen oprekken, dan word je naar het
slachthuis geleid. Het verdienvermogen krimpt namelijk enorm met het verlengen van de
betalingstermijnen. Je helpt met het ‘ja’ zeggen op het verlengen van de betalingstermijnen, eigenlijk
je eigen bedrijf om zeep.’
Stijging ondernemingswaarde
De reden dat bedrijven de betalingstermijnen oprekken is volgens Rietveld verbonden aan het
waarderen van ondernemingen, wat rechtstreeks afhankelijk is van het werkkapitaal. ‘De
betalingstermijnen op de crediteuren heeft hier veel impact op. Als een bedrijf zegt: ‘ik ga van 30
dagen naar 90 dagen betalen’, dan stijgt de ondernemingswaarde en daarmee de waarde van de
aandelen.’
Machtsmisbruik
InkopersCafe.nl vernam dat bepaalde bouwbedrijven in hun contracten een betalingstermijn beloven
van 60 dagen, maar in praktijk pas betalen na minstens 90 dagen. ‘Toch zullen leveranciers niet snel
naar de rechtbank stappen, omdat ze waarschijnlijk afhankelijk zijn van die grote klant. Door een
rechtszaak aan te spannen, bestaat er een kans dat de leverancier deze klant kwijtraakt.
Doorgeschoten zorgvuldigheid
Er zijn tevens geluiden dat de overheid de betalingstermijnen oprekt. Dit zouden zij doen door dossiers
van bedrijven bij kleine fouten al af te keuren. Vervolgens gaan zij op basis hiervan niet over tot
betaling. Dit heeft volgens Rietveld een andere oorzaak. ‘Dat is meer doorgeschoten zorgvuldigheid.
De overheid heeft er geen baat bij om geld niet uit te betalen.
Hoofdstuk 3 Het effect van kostenreductie met de Du Pont analyse
Het Amerikaanse bedrijf Du Pont de Nemours & Co heeft als eerste de samenhang tussen een aantal
kengetallen gepresenteerd in de vorm van een schema: de Du Pont chart. Dit schema maakt de
samenhang duidelijk tussen een aantal onderdelen van de winst- en verliesrekening en de balans.
Deze samenhangende onderdelen geven inzicht in het tot stand komen van de winst.
,Met de Du Pont chart kun je snel aflezen wat het effect is van een verandering in een van de gegevens
uit de resultatenrekening of de balans op de rentabiliteit van een organisatie. Als inkoper kun je dit
schema gebruiken om te bekijken welke activiteiten het meeste effect op de winstgevendheid zouden
hebben.
Je leest dit schema van rechts naar links:
1. Rechts in de bovenste ‘tak’ van het schema zie je de inkoopgebonden kosten (de totaalsom van
de facturen) en de overige kosten.
2. Deze vormen samen de kosten van de omzet.
3. De kosten van de omzet vormen, als ze afgetrokken zijn van de omzet, het bedrijfsresultaat: winst
exclusief financiële baten en lasten en belastingen.
4. Het bedrijfsresultaat, uitgedrukt in een percentage van de omzet, vormt vervolgens de
brutowinstmarge.
5. Brutowinstmarge maal omloopsnelheid bepaalt het rentabiliteit van het totaal vermogen.
De Du Pont chart wordt opgebouwd met cijfers uit de jaarrekening. Dergelijke cijfers komen
rechtstreeks uit het jaarverslag. In de hokjes staat een cursief gedrukt getal en onder sommige hokjes
een vetgedrukt getal. Het cursief gedrukte getal geeft de huidige situatie aan, het vetgedrukte getal
de situatie na het realiseren van een inkoopbesparing.
Hoofdstuk 4 Wat is het onderscheid tussen uitgaven en kosten?
De begrippen uitgaven en kosten veroorzaken veel verwarring, vooral in het dagelijkse spraakgebruik.
Hoe vaak gebeurt het niet dat iemand zegt dit artikel, bijvoorbeeld een auto, kost mij 20.000 euro?
Maar zijn dit dan ook echt de kosten? Of zegt die persoon dan eigenlijk: ‘Ik moet 20.000 euro uitgeven
om die auto te kopen?’ Kortom, er is een verschil tussen uitgaven en kosten en het is zeer belangrijk
om te weten wat dat verschil inhoudt.
, De bedrijfsvoering van een onderneming maakt het voeren van een administratie op kasbasis
(goederen contant kopen en contant verkopen) veelal niet mogelijk. Verschillende oorzaken liggen
hieraan ten grondslag.
Een onderneming koopt en verkoopt meestal op rekening. Er is nog een ander verschil met de
marktkoopman. De tijd die verloopt tussen koop en verkoop is bij hem meestal kort, een paar uren,
een dag. Bij een onderneming is dit tijdsverloop vaak langer, afhankelijk van het productie- of
dienstverleningsproces. De productie en verkoop van de goederen loopt niet synchroon. Er ontstaan
voorraden, zowel van onderhanden werk als van gereed product. Deze moeten aan het eind van het
boekjaar worden gewaardeerd. Bij dienstverlenende ondernemingen is veelal geen sprake van een
fysiek productieproces. Maar ook hier is in vele gevallen geen sprake van het synchroon lopen van de
dienstverlening en de uiteindelijke verkoop van de dienst.
Door al deze oorzaken is een administratie op kasbasis voor ondernemingen niet geschikt. Jouw
onderneming voert de administratie dan ook op transactiebasis. Toch wil je op gezette tijden het
resultaat van de activiteiten weten, dat wil zeggen: het verschil tussen de opbrengsten en de kosten.
Dat brengt echter wel administratief een aantal problemen met zich mee.
§4.1 Niet alle uitgaven vormen kosten
De aankoop leidt tot een uitgave van 20.000 euro. Dit is de prijs van de auto. Hiermee worden de
financiële middelen van de onderneming verminderd. Die uitgave vormt echter geen kosten. Wel
vormt een gedeelte van deze aanschafprijs kosten in het jaar waarin de aanschaf plaatsvindt. Dus
bepalen we de kosten voor deze aanschaf per jaar.
Om nu de kosten van deze aanschaf te kunnen bepalen, dienen we nog enkele gegevens te hebben.
Gemakshalve nemen we aan dat de auto op 1 januari is aangeschaft. De auto is nodig voor de
bedrijfsvoering. De gebruiksduur (= afschrijvingstermijn) van de auto bedraagt 5 jaar. Na deze periode
heeft de auto een inruilwaarde (de restwaarde) van 2.500 euro.
Met deze gegevens zijn we in staat om de kosten van de auto op jaarbasis te bepalen. Deze zijn
namelijk een vijfde van het verschil tussen het aankoopbedrag en de inruilwaarde (aankoopwaarde –
de restwaarde / 5 jaar = €3.500 afschrijvingskosten per boekjaar). Oftewel een vijfde van 20.000 euro
– 2.500 euro = 3.500 euro. Dit laatste bedrag vormt kosten (afschrijvingskosten). We vinden dit terug
in de winst-en-verliesrekening van de onderneming, onder ‘Afschrijvingen auto’. Maar dit bedrag
vormt geen uitgave.
De totale uitgave voor de auto heeft 20.000 euro bedragen. De kosten daarentegen zijn 3.500 euro
per jaar. Natuurlijk zijn er nog andere kosten van deze auto, zoals brandstofverbruik, wegenbelasting,
verzekeringen, onderhoud en reparaties. Stel nu dat de onderneming voor de financiering van de auto
een lening bij een bank opneemt. Deze lening dient te worden afgelost. Over het nog open staande
saldo wordt rente betaald.
→ De aflossingen op de lening verminderen de schuld aan de bank (zijn geen kosten, maar uitgaven).
Het kassaldo van de onderneming wordt vermindert door de aflossing. Deze is niet terug te vinden
op de winst-en-verliesrekening. Deze uitgaven worden weergegeven in de balans van de
onderneming. Vormt geen onderdeel van kostenmanagement.
→ Rentebetalingen zijn ook uitgaven, maar zijn ook kosten in het kader van de bedrijfsvoering. Alleen
wanneer in een bepaalde periode zowel de aanschaf, het volledige gebruik en de betaling
plaatsvinden, vallen uitgaven en kosten samen.
