De man die alles achterliet
Motto:
Elk afscheid is de geboorte van een herinnering
Personen:
Hoofdpersoon = David (Johannes Valentijn David Buijser), 18 november 1887 geboren in
Rotterdam, werkt al jaren in de barbierszaak van zijn oom in Crooswijk, 5 jongere zussen en
broers.
Aaltje = moeder David
Vader David = tatoeages over bovenlichaam
Oom Andries = barbierszaak?
Oom David/Broer vader = Abraham
Adriaan Christoffel Cornelis van Der Sluijs, kapitein = nette man in barbierszaak
Overgrootmoeder Maria Salomea Werdmuller (koninklijk) + overgrootvader Abraham
Johannes + Antje vader David
Heintje, 19 jaar, dienstmeisje
Henk, 17 jaar, leerling-koetsier
Antje, bijna 16 jaar, 2e meisje in betrekking bij een mevrouw aan de Mathenesserlaan
Bram, 12 jaar, zat nog op de klompenschool
Pietertje, kleine benjamin
Wonen in Crooswijk
Davids moeder heeft een snoepwinkeltje naast de barbierszaak dit was een pure noodzaak,
omdat hun vader hun jaren geleden verlaten had om zijn geluk in Amerika te proeven. Ze
hadden het thuis niet over hem.
Davids ouders hadden elkaar ontmoet in de Jamin daarom noemt zijn vader zijn moeder
‘suikermeissie’.
Zijn vader werkte bij een bootwerkershuisje, ‘de luizenkeet’. Dit was erg zwaar martelend
werk, zijn vader werd steeds minder vaak opgeroepen om te komen werken. Het gezin had
niet genoeg inkomsten om rond te komen, daarom ging zijn vader afgekeurde balen groente
verkopen op de markt, ze konden net rondkomen. Davids vader had het steeds vaker over
een toekomst in Amerika, je kon daar een hele goede baan krijgen. Ouders hadden steeds
vaker ruzie, moeder wilde haar buurtje niet verlaten. Davids vader sliep steeds minder vaak
thuis.
Vader heeft een keer alle kinderen meegenomen naar Antwerpen om hun moeder te
ontlasten, maar toen ze daar kwamen brachten ze grotendeels van de tijd door in de haven.
Moeder wist achteraf niks van dit reisje. Maanden later stond vader voor de deur, ernstig
vermagerd en een lange baard. Moeder nam hem weer in huis, mits hij vaste arbeid zou
, vinden en houden. Hij ging aan boord werken als stoker. Zijn eerste vaart duurde meteen
maanden. Hij stuurde af en toe geld o naar moeder en kids.
Op een dag was vader thuis, hij zei: ‘vaarwel dan’. Het ging niet goed met David op school.
Hij moest van zijn moeder stoppen met zn school en hij begon te werken in de barbieszaak
van zijn oom, hij ging geld verdienen voor het gezin om te schulden af te betalen.
De kruidenierswinkel naast de barbieszaak werd aangeboden, moeder besloot er een
snoepwinkel te beginnen (met geleend geld van oom). In de vroege lente van 1899
verhuisden ze naar de bovenwoning. Dit ging goed.
Elke dag kijkt David bij de post of er een brief van z’n vader bijzit, elke dag niet. Hij is bang
dat hij hem vergeten is of dat hij dood is, maar hij durft het moeder niet te vragen.
Oom Abraham maakte in 1902 ook de stap naar Amerika en ook Bernardus was aangestoken
door het Amerikavirus.
Een paar jaar na vader’s vertrek stapte Johannes Visser in hun leven. Ze trouwden 4
maanden later.
Maanden werden Jaren, Davids beeld van vader versleet.
Op een dag kwam een nette man met accent de barbierszaak binnen, hij vertelde David over
zijn vader en de brieven die hij allemaal stuurde. David rende naar de kamer van zijn moeder
en vond in een sigarendoosje tientallen brieven en briefkaarten uit Amerika.
Hij kwam erachter dat vader niet zomaar was weggegaan, maar dat hij wilde dat aaltje en de
kinderen ook kwamen, hij spaarde geld om hun naar Amerika te krijgen en wilden hun
dolgraag zien.
Hij confronteerde moeder ermee, moeder schrok en klapte hem in z’n gezicht. Iedereen zei
dat hij geen goede vader was en dat David niet in contact moest komen met hem. Moeder
zei dat de keer dat alle kinderen met vader naar Antwerpen gingen dat dat een poging was
van hem de kinderen te ontvoeren. David ging een gesprek aan met zijn oom, die vertelde
dat hij nooit een goed gesprek had kunnen voeren met zijn vader. Toen wist David het hij
ging zijn vader opzoeken in NY. Toen het zover was kreeg hij als afscheidscadeau nieuw
barbiergerei, dan kon hij daar aan de slag.
De bootreis was verschrikkelijk, David reisde 3e klasse. De bootreis werd dragelijker door
sociale contacten: Marcus en Rodrigues.
Het vrijheidsbeeld van Amerika stond voor David symbool voor de zoete hereniging tussen
vader en zoon.
De passagiers moesten heel lang wachten voordat ze van boot mochten, ze moesten eerst
naar Ellie Island, ze werden medisch onderzocht.
Motto:
Elk afscheid is de geboorte van een herinnering
Personen:
Hoofdpersoon = David (Johannes Valentijn David Buijser), 18 november 1887 geboren in
Rotterdam, werkt al jaren in de barbierszaak van zijn oom in Crooswijk, 5 jongere zussen en
broers.
Aaltje = moeder David
Vader David = tatoeages over bovenlichaam
Oom Andries = barbierszaak?
Oom David/Broer vader = Abraham
Adriaan Christoffel Cornelis van Der Sluijs, kapitein = nette man in barbierszaak
Overgrootmoeder Maria Salomea Werdmuller (koninklijk) + overgrootvader Abraham
Johannes + Antje vader David
Heintje, 19 jaar, dienstmeisje
Henk, 17 jaar, leerling-koetsier
Antje, bijna 16 jaar, 2e meisje in betrekking bij een mevrouw aan de Mathenesserlaan
Bram, 12 jaar, zat nog op de klompenschool
Pietertje, kleine benjamin
Wonen in Crooswijk
Davids moeder heeft een snoepwinkeltje naast de barbierszaak dit was een pure noodzaak,
omdat hun vader hun jaren geleden verlaten had om zijn geluk in Amerika te proeven. Ze
hadden het thuis niet over hem.
Davids ouders hadden elkaar ontmoet in de Jamin daarom noemt zijn vader zijn moeder
‘suikermeissie’.
Zijn vader werkte bij een bootwerkershuisje, ‘de luizenkeet’. Dit was erg zwaar martelend
werk, zijn vader werd steeds minder vaak opgeroepen om te komen werken. Het gezin had
niet genoeg inkomsten om rond te komen, daarom ging zijn vader afgekeurde balen groente
verkopen op de markt, ze konden net rondkomen. Davids vader had het steeds vaker over
een toekomst in Amerika, je kon daar een hele goede baan krijgen. Ouders hadden steeds
vaker ruzie, moeder wilde haar buurtje niet verlaten. Davids vader sliep steeds minder vaak
thuis.
Vader heeft een keer alle kinderen meegenomen naar Antwerpen om hun moeder te
ontlasten, maar toen ze daar kwamen brachten ze grotendeels van de tijd door in de haven.
Moeder wist achteraf niks van dit reisje. Maanden later stond vader voor de deur, ernstig
vermagerd en een lange baard. Moeder nam hem weer in huis, mits hij vaste arbeid zou
, vinden en houden. Hij ging aan boord werken als stoker. Zijn eerste vaart duurde meteen
maanden. Hij stuurde af en toe geld o naar moeder en kids.
Op een dag was vader thuis, hij zei: ‘vaarwel dan’. Het ging niet goed met David op school.
Hij moest van zijn moeder stoppen met zn school en hij begon te werken in de barbieszaak
van zijn oom, hij ging geld verdienen voor het gezin om te schulden af te betalen.
De kruidenierswinkel naast de barbieszaak werd aangeboden, moeder besloot er een
snoepwinkel te beginnen (met geleend geld van oom). In de vroege lente van 1899
verhuisden ze naar de bovenwoning. Dit ging goed.
Elke dag kijkt David bij de post of er een brief van z’n vader bijzit, elke dag niet. Hij is bang
dat hij hem vergeten is of dat hij dood is, maar hij durft het moeder niet te vragen.
Oom Abraham maakte in 1902 ook de stap naar Amerika en ook Bernardus was aangestoken
door het Amerikavirus.
Een paar jaar na vader’s vertrek stapte Johannes Visser in hun leven. Ze trouwden 4
maanden later.
Maanden werden Jaren, Davids beeld van vader versleet.
Op een dag kwam een nette man met accent de barbierszaak binnen, hij vertelde David over
zijn vader en de brieven die hij allemaal stuurde. David rende naar de kamer van zijn moeder
en vond in een sigarendoosje tientallen brieven en briefkaarten uit Amerika.
Hij kwam erachter dat vader niet zomaar was weggegaan, maar dat hij wilde dat aaltje en de
kinderen ook kwamen, hij spaarde geld om hun naar Amerika te krijgen en wilden hun
dolgraag zien.
Hij confronteerde moeder ermee, moeder schrok en klapte hem in z’n gezicht. Iedereen zei
dat hij geen goede vader was en dat David niet in contact moest komen met hem. Moeder
zei dat de keer dat alle kinderen met vader naar Antwerpen gingen dat dat een poging was
van hem de kinderen te ontvoeren. David ging een gesprek aan met zijn oom, die vertelde
dat hij nooit een goed gesprek had kunnen voeren met zijn vader. Toen wist David het hij
ging zijn vader opzoeken in NY. Toen het zover was kreeg hij als afscheidscadeau nieuw
barbiergerei, dan kon hij daar aan de slag.
De bootreis was verschrikkelijk, David reisde 3e klasse. De bootreis werd dragelijker door
sociale contacten: Marcus en Rodrigues.
Het vrijheidsbeeld van Amerika stond voor David symbool voor de zoete hereniging tussen
vader en zoon.
De passagiers moesten heel lang wachten voordat ze van boot mochten, ze moesten eerst
naar Ellie Island, ze werden medisch onderzocht.
