Boekverslag 2: Oeroeg
Het boek Oeroeg is een roman geschreven door de schrijfster Hella S. Haasse. Dat werd voor het
eerst uitgegeven in 1948. Oeroeg speelt zich af voor de tweede wereldoorlog in de Nederlands-
Indië. Dat over het cultuurverschil van twee jongens gaat; de ene van Nederlandse afkomst en de
andere van Indonesische afkomst.
Volgens mij zijn er twee sterke punten die even belangrijk zijn in het verhaal.
Ten eerste, het vertelperspectief. Het vertelperspectief van het verhaal is het belevend ik, want je
beleeft het verhaal met het hoofdpersonage en vaak vertelt het belevend ik in de vorm van een
flashback. Je merkt de manier waarop het verhaal is opgebouwd vanaf de twee eerste zinnen van het
boek.
'Oeroeg was mijn vriend . Als ik terugdenk aan mijn kindertijd en mijn jongensjaren, verschijnt
zonder uitzondering het beeld van Oeroeg in mij...'{P.9}
Het feit dat het verhaal een flashback is, is origineel en dat maakt het boek aangrijpend.
Doorheen het verhaal is de naam van het hoofdpersonage niet vermeld, maar het is niet storend. De
verteller weet niet op voorhand wat er zal gebeuren, want je beleeft met hem zijn jeugd(flashback).
Op pagina 28 valt de ik-persoon in het water en hier is een bewijs dat hij niet alwetend is.
'Deze jacht boeide mij, en ik liep om het huisje heen tot aan de uiterste rand van het vlot, om te zien
hoe mijnheer Bollinger zou ontsnappen. Meer weet ik niet. Er was een geluid van scheurende
bamboe, verward gegil klonk rondom en ik viel voorover in ijskoude duisternis.'
Een tweede sterke punten is de cultuurhistorische context in het verhaal. Zoals ik het in de inleiding
heb vermeld, gaat het verhaal over de vriendschap van twee jongens met twee verschillende
afkomsten. De ene is van de Westerse wereld en de andere van een koloniaal land onderandere,
Indië.
Dankzij het cultuurhistorische aspect van het verhaal kunnen we het verhaal snel situeren in de tijd
en ons inbeelden hoe het in die tijd was en hoe de sociale interactie tussen de personages is in het
boek.( bv. De ik-persoon krijgt les en de inlander, oeroeg niet).
' Ik moest op een stoel gaan zitten en antwoorden op vragen, zonder te vervallen in het Soedanees,
dat me vertrouwder was dan Nederlands. Oeroeg kwam tot aan de stoep van de achtergalerij, en
keek zwijgend en verbaasd naar binnen. Tot aan het einde van de “les” bleef hij daar staan,
onbeweeglijk.'{P.16}
'Gaat Oeroeg mee?' vroeg ik, toen zij uitgesproken was...' 'Wees toch niet zo dom. Oeroeg is immers
een inlandse jongen. Hoeft hij niet naar school? Hield ik vol. Mijn moeder stond op en kuste mij
vluchtig op de wang. Misschien wel, zei ze vaag. Naar een ander soort school, natuurlijk. Ga nu
slapen.' {P.17}
In mijn mening de zwakste punt van het boek is dat het een doorlopend verhaal is. Er zijn geen
hoofdstukken en ik vind dat storend, omdat je nooit weet wanneer iets nieuws gaat komen of
wanneer je kan stoppen met lezen. Als je stopt met lezen, ben je de draad snel kwijt.
Ten slotte Estelle en Florina hadden me aangeraden om het boek te lezen en ik zou het terug
aanraden aan mijn medeleerlingen. Ik hou niet van de doorlopende vorm van het boek, maar de
hoofdthema's zijn interessant en boeiend dat je vergeet dat het een doorlopende tekst is.
Het boek Oeroeg is een roman geschreven door de schrijfster Hella S. Haasse. Dat werd voor het
eerst uitgegeven in 1948. Oeroeg speelt zich af voor de tweede wereldoorlog in de Nederlands-
Indië. Dat over het cultuurverschil van twee jongens gaat; de ene van Nederlandse afkomst en de
andere van Indonesische afkomst.
Volgens mij zijn er twee sterke punten die even belangrijk zijn in het verhaal.
Ten eerste, het vertelperspectief. Het vertelperspectief van het verhaal is het belevend ik, want je
beleeft het verhaal met het hoofdpersonage en vaak vertelt het belevend ik in de vorm van een
flashback. Je merkt de manier waarop het verhaal is opgebouwd vanaf de twee eerste zinnen van het
boek.
'Oeroeg was mijn vriend . Als ik terugdenk aan mijn kindertijd en mijn jongensjaren, verschijnt
zonder uitzondering het beeld van Oeroeg in mij...'{P.9}
Het feit dat het verhaal een flashback is, is origineel en dat maakt het boek aangrijpend.
Doorheen het verhaal is de naam van het hoofdpersonage niet vermeld, maar het is niet storend. De
verteller weet niet op voorhand wat er zal gebeuren, want je beleeft met hem zijn jeugd(flashback).
Op pagina 28 valt de ik-persoon in het water en hier is een bewijs dat hij niet alwetend is.
'Deze jacht boeide mij, en ik liep om het huisje heen tot aan de uiterste rand van het vlot, om te zien
hoe mijnheer Bollinger zou ontsnappen. Meer weet ik niet. Er was een geluid van scheurende
bamboe, verward gegil klonk rondom en ik viel voorover in ijskoude duisternis.'
Een tweede sterke punten is de cultuurhistorische context in het verhaal. Zoals ik het in de inleiding
heb vermeld, gaat het verhaal over de vriendschap van twee jongens met twee verschillende
afkomsten. De ene is van de Westerse wereld en de andere van een koloniaal land onderandere,
Indië.
Dankzij het cultuurhistorische aspect van het verhaal kunnen we het verhaal snel situeren in de tijd
en ons inbeelden hoe het in die tijd was en hoe de sociale interactie tussen de personages is in het
boek.( bv. De ik-persoon krijgt les en de inlander, oeroeg niet).
' Ik moest op een stoel gaan zitten en antwoorden op vragen, zonder te vervallen in het Soedanees,
dat me vertrouwder was dan Nederlands. Oeroeg kwam tot aan de stoep van de achtergalerij, en
keek zwijgend en verbaasd naar binnen. Tot aan het einde van de “les” bleef hij daar staan,
onbeweeglijk.'{P.16}
'Gaat Oeroeg mee?' vroeg ik, toen zij uitgesproken was...' 'Wees toch niet zo dom. Oeroeg is immers
een inlandse jongen. Hoeft hij niet naar school? Hield ik vol. Mijn moeder stond op en kuste mij
vluchtig op de wang. Misschien wel, zei ze vaag. Naar een ander soort school, natuurlijk. Ga nu
slapen.' {P.17}
In mijn mening de zwakste punt van het boek is dat het een doorlopend verhaal is. Er zijn geen
hoofdstukken en ik vind dat storend, omdat je nooit weet wanneer iets nieuws gaat komen of
wanneer je kan stoppen met lezen. Als je stopt met lezen, ben je de draad snel kwijt.
Ten slotte Estelle en Florina hadden me aangeraden om het boek te lezen en ik zou het terug
aanraden aan mijn medeleerlingen. Ik hou niet van de doorlopende vorm van het boek, maar de
hoofdthema's zijn interessant en boeiend dat je vergeet dat het een doorlopende tekst is.
