,
, Voorwoord
Mijn naam is X en ik ben werkzaam als adjunct-directeur op X.X is een school voor speciaal
basisonderwijs in Groningen. Als adjunct-directeur ben ik verantwoordelijk voor alle
onderdelen op het gebied van onderwijs en zorg binnen de school.
Daarnaast geeft ik samen met de twee andere directieleden leiding aan 72 personeelsleden.
Voor u ligt mijn essay die ter afsluiting dient van de masterclass Organisatiepsychologie
van het NCOI.
Met dank aan mijn collega’s met wie ik tijdens het drinken van een kop koffie regelmatig
gespard heb over het onderwerp van dit essay, waarbij ik nieuwe inzichten opdeed.
, 1.Introductie
‘Een gewone dag’
Het is 8.15 uur. Alle personeelsleden zijn in de middenruimte aanwezig voor de
dagmededelingen. De voorbereidingen zijn gemaakt. Ik heb twee ziekmeldingen binnen
gekregen. Voor de ene groep heeft de ene leerkracht haar duo gebeld of zij een dag extra
kon werken. Voor de andere groep is niemand te vinden. De directie heeft nog proberen te
schuiven met afspraken, maar kan de groep ook niet over nemen. Deze leerlingen worden
verdeeld over de andere groepen. Een aantal lessen moeten aangepast worden, omdat
het groepsdoorbroken werken niet doorgaat. Andere collega’s lopen extra pauze, omdat
deze ook overgenomen moet worden. Om 8.25 gaan de deuren open. De leerlingen
komen de school binnen. Max1 (9 jaar) stuitert scheldend naar binnen en geeft Alex een
duw. De leerkracht kan er net tussen springen voordat er een vechtpartij ontstaat. Dave
loopt mopperend door naar zijn eigen klas. Hopelijk blijft hij rustig. Hij krijgt van een
andere leerkracht een compliment dat hij geen ‘zuurstof’ bleef geven en rustig naar zijn
klas loopt. Max blijft scheldend staan in de deuropening en trapt tegen de muur. Ik geef
hem de keuze te stoppen of even mee te lopen naar een kantoor. Hij weigert en schelt mij
uit met vieze H….
Hij gaat op de grond liggen naast de ingang van de klas. Het schelden wordt minder.
Andere leerlingen en ouders lopen rustig lang hem heen en niemand reageert.
Uiteindelijk staat hij op en loopt naar het kantoor. Hier pakt hij de papierbak en begint de
inhoud in kleine stukje te scheuren. Na een minuut of tien vraagt ik of ik hem kan helpen.
Het blijkt dat hij z’n moeder geen knuffel heeft kunnen geven, omdat zij haast had. Ik stel
voor zijn moeder even te bellen, zodat hij haar nog een telefoonknuffel kan geven. Hij
moppert dat dat niet echt is, maar kijkt toch iets vrolijker. Gelukkig pakt zijn moeder de
telefoon op. Na een kort gesprekje loopt hij vrolijk zijn klas in. Ik denk; “Hopelijk heeft hij
verder een rustige dag.”
We zitten aan het einde van de dag, als de leerlingen naar huis zijn, even bij elkaar met
een deel van het team onder het genot van een kopje thee. Gelukkig was het een redelijk
normale dag, waarbij je heldere gedragsverwachtingen uitspreekt, je voortdurend alert
moet zijn en signalen oppakt om escalaties te voorkomen. Voorspelbaar, volgens
structuur lesgeeft en de reactieprocedure inzet bij ongewenst gedrag, zodat leerlingen
precies weten waar ze aan toe zijn. De leerkrachten hadden geen pauze omdat het
regende. Een aantal drinken het tweede kopje thee van de dag. “Dat is maar goed ook
want dan hoef je ook niet naar de wc tijdens de les,” zegt een collega. Ik vind het knap
wat ze iedere dag weer doen; Op didactisch en pedagogisch niveau voortdurend
aansluiten bij leerlingen in je klas. Ruim zes uur lang zonder pauze doorstomen. De ene
leerkracht pakt een stukje chocolade en zucht tegen de andere: “Als dit geen x is, weet
ik het niet meer.”
Nu we het over x hebben, kunnen we dan een vergelijking maken; Is onderwijs op het X
vergelijkbaar met x? In mijn beleving heeft een xer een uitzonderlijke motivatie en
betrokkenheid om iedere dag weer een stapje vooruit te komen om beter te presteren.
1
De namen die genoemd worden in het stuk een gewone dag zijn fictief om de privacy van de betreffende
personen te beschermen.
1
, Voorwoord
Mijn naam is X en ik ben werkzaam als adjunct-directeur op X.X is een school voor speciaal
basisonderwijs in Groningen. Als adjunct-directeur ben ik verantwoordelijk voor alle
onderdelen op het gebied van onderwijs en zorg binnen de school.
Daarnaast geeft ik samen met de twee andere directieleden leiding aan 72 personeelsleden.
Voor u ligt mijn essay die ter afsluiting dient van de masterclass Organisatiepsychologie
van het NCOI.
Met dank aan mijn collega’s met wie ik tijdens het drinken van een kop koffie regelmatig
gespard heb over het onderwerp van dit essay, waarbij ik nieuwe inzichten opdeed.
, 1.Introductie
‘Een gewone dag’
Het is 8.15 uur. Alle personeelsleden zijn in de middenruimte aanwezig voor de
dagmededelingen. De voorbereidingen zijn gemaakt. Ik heb twee ziekmeldingen binnen
gekregen. Voor de ene groep heeft de ene leerkracht haar duo gebeld of zij een dag extra
kon werken. Voor de andere groep is niemand te vinden. De directie heeft nog proberen te
schuiven met afspraken, maar kan de groep ook niet over nemen. Deze leerlingen worden
verdeeld over de andere groepen. Een aantal lessen moeten aangepast worden, omdat
het groepsdoorbroken werken niet doorgaat. Andere collega’s lopen extra pauze, omdat
deze ook overgenomen moet worden. Om 8.25 gaan de deuren open. De leerlingen
komen de school binnen. Max1 (9 jaar) stuitert scheldend naar binnen en geeft Alex een
duw. De leerkracht kan er net tussen springen voordat er een vechtpartij ontstaat. Dave
loopt mopperend door naar zijn eigen klas. Hopelijk blijft hij rustig. Hij krijgt van een
andere leerkracht een compliment dat hij geen ‘zuurstof’ bleef geven en rustig naar zijn
klas loopt. Max blijft scheldend staan in de deuropening en trapt tegen de muur. Ik geef
hem de keuze te stoppen of even mee te lopen naar een kantoor. Hij weigert en schelt mij
uit met vieze H….
Hij gaat op de grond liggen naast de ingang van de klas. Het schelden wordt minder.
Andere leerlingen en ouders lopen rustig lang hem heen en niemand reageert.
Uiteindelijk staat hij op en loopt naar het kantoor. Hier pakt hij de papierbak en begint de
inhoud in kleine stukje te scheuren. Na een minuut of tien vraagt ik of ik hem kan helpen.
Het blijkt dat hij z’n moeder geen knuffel heeft kunnen geven, omdat zij haast had. Ik stel
voor zijn moeder even te bellen, zodat hij haar nog een telefoonknuffel kan geven. Hij
moppert dat dat niet echt is, maar kijkt toch iets vrolijker. Gelukkig pakt zijn moeder de
telefoon op. Na een kort gesprekje loopt hij vrolijk zijn klas in. Ik denk; “Hopelijk heeft hij
verder een rustige dag.”
We zitten aan het einde van de dag, als de leerlingen naar huis zijn, even bij elkaar met
een deel van het team onder het genot van een kopje thee. Gelukkig was het een redelijk
normale dag, waarbij je heldere gedragsverwachtingen uitspreekt, je voortdurend alert
moet zijn en signalen oppakt om escalaties te voorkomen. Voorspelbaar, volgens
structuur lesgeeft en de reactieprocedure inzet bij ongewenst gedrag, zodat leerlingen
precies weten waar ze aan toe zijn. De leerkrachten hadden geen pauze omdat het
regende. Een aantal drinken het tweede kopje thee van de dag. “Dat is maar goed ook
want dan hoef je ook niet naar de wc tijdens de les,” zegt een collega. Ik vind het knap
wat ze iedere dag weer doen; Op didactisch en pedagogisch niveau voortdurend
aansluiten bij leerlingen in je klas. Ruim zes uur lang zonder pauze doorstomen. De ene
leerkracht pakt een stukje chocolade en zucht tegen de andere: “Als dit geen x is, weet
ik het niet meer.”
Nu we het over x hebben, kunnen we dan een vergelijking maken; Is onderwijs op het X
vergelijkbaar met x? In mijn beleving heeft een xer een uitzonderlijke motivatie en
betrokkenheid om iedere dag weer een stapje vooruit te komen om beter te presteren.
1
De namen die genoemd worden in het stuk een gewone dag zijn fictief om de privacy van de betreffende
personen te beschermen.
1
