, 1. Inleiding
Televisieseries zijn niet alleen een belangrijk onderdeel van de populaire cultuur, maar ook een
krachtig middel voor morele en politieke reflectie, publieke educatie en het versterken van
democratische waarden, volgens filosoof Sandra Laugier.1 Ondanks het potentieel van
televisieseries om belangrijke sociale en politieke kwesties onder de aandacht te brengen,
worden ze volgens haar nog steeds niet serieus genomen als object van academische analyse.2
In aanvulling hierop richt bestaand onderzoek zich weinig op het analyseren van televisieseries
als zelfstandige kunstwerken met een eigen filosofische en intellectuele ambitie.3
De serie Lucifer illustreert Lagiers observatie, doordat het niet louter vermaak biedt,
maar ook een diepgaande reflectie mogelijk maakt op morele en existentiële vraagstukken.
Lucifer ging in première in 2016 en heeft in eerste instantie de opzet van een politiedrama,
waarin het karakter Lucifer samen met rechercheur Chloe Decker moordzaken oplost. Toch
volgt de serie een bredere verhaallijn, waarbij de misdaadzaken dienen als kader voor de
diepere, centrale thema's.4 In deze verhalen wordt de kijker volgens Lisa Maurice, hoogleraar
Klassieke Studies, meegenomen in de ontwikkeling van het karakter Lucifer, die als de satan
een rol vervult die afwijkt van het hedendaagse christelijke beeld.5
De periode waarin Lucifer werd uitgezonden, wordt gecategoriseerd als de ‘Peak TV
era’ door Taylor Nygaard en Jorie Lagerwey, onderzoekers in Film- en Mediastudies.6 Daarmee
doelen ze op de een periode van hoge kwaliteit en creativiteit in televisie, gekarakteriseerd door
origineel geschreven content op traditionele, kabel- en streamingplatformen.7 Deze periode
draait om innovatieve genres en technische effecten, terwijl de esthetiek van hoogwaardige
programma’s vaak gericht is op een overwegend wit, welgesteld, stedelijk, hoogopgeleid
publiek, wat bijdraagt aan het behoud van culturele structuren van ‘witte suprematie’.8
Ook sociaal wetenschapper William Clapton stelt dat populaire cultuur, waaronder
televisieseries, politiek geladen is en dat deze altijd begrepen dient te worden in de context van
1
Laugier 2022, p. 251.
2
Laugier 2022, p. 250.
3
Laugier 2022, p. 250.
4
Maurice 2023, p. 246.
5
Maurice 2023, p. 246-247.
6
Nygaard & Lagerwey 2020, p. 41.
7
Nygaard & Lagerwey 2020, p. 47.
8
Nygaard & Lagerwey 2020, p. 48.
1
Televisieseries zijn niet alleen een belangrijk onderdeel van de populaire cultuur, maar ook een
krachtig middel voor morele en politieke reflectie, publieke educatie en het versterken van
democratische waarden, volgens filosoof Sandra Laugier.1 Ondanks het potentieel van
televisieseries om belangrijke sociale en politieke kwesties onder de aandacht te brengen,
worden ze volgens haar nog steeds niet serieus genomen als object van academische analyse.2
In aanvulling hierop richt bestaand onderzoek zich weinig op het analyseren van televisieseries
als zelfstandige kunstwerken met een eigen filosofische en intellectuele ambitie.3
De serie Lucifer illustreert Lagiers observatie, doordat het niet louter vermaak biedt,
maar ook een diepgaande reflectie mogelijk maakt op morele en existentiële vraagstukken.
Lucifer ging in première in 2016 en heeft in eerste instantie de opzet van een politiedrama,
waarin het karakter Lucifer samen met rechercheur Chloe Decker moordzaken oplost. Toch
volgt de serie een bredere verhaallijn, waarbij de misdaadzaken dienen als kader voor de
diepere, centrale thema's.4 In deze verhalen wordt de kijker volgens Lisa Maurice, hoogleraar
Klassieke Studies, meegenomen in de ontwikkeling van het karakter Lucifer, die als de satan
een rol vervult die afwijkt van het hedendaagse christelijke beeld.5
De periode waarin Lucifer werd uitgezonden, wordt gecategoriseerd als de ‘Peak TV
era’ door Taylor Nygaard en Jorie Lagerwey, onderzoekers in Film- en Mediastudies.6 Daarmee
doelen ze op de een periode van hoge kwaliteit en creativiteit in televisie, gekarakteriseerd door
origineel geschreven content op traditionele, kabel- en streamingplatformen.7 Deze periode
draait om innovatieve genres en technische effecten, terwijl de esthetiek van hoogwaardige
programma’s vaak gericht is op een overwegend wit, welgesteld, stedelijk, hoogopgeleid
publiek, wat bijdraagt aan het behoud van culturele structuren van ‘witte suprematie’.8
Ook sociaal wetenschapper William Clapton stelt dat populaire cultuur, waaronder
televisieseries, politiek geladen is en dat deze altijd begrepen dient te worden in de context van
1
Laugier 2022, p. 251.
2
Laugier 2022, p. 250.
3
Laugier 2022, p. 250.
4
Maurice 2023, p. 246.
5
Maurice 2023, p. 246-247.
6
Nygaard & Lagerwey 2020, p. 41.
7
Nygaard & Lagerwey 2020, p. 47.
8
Nygaard & Lagerwey 2020, p. 48.
1
