Vastgoedmanagement 2 – Tentamensamenvatting
Vastgoedmanagement 2 – College 1
Volkshuisvesting is de verantwoordelijkheid van de overheid van het huisvesten (iemand
een plaats geven om te wonen) van de bevolking. Volkshuisvesting is voor iedereen die zich
bezighoudt met wonen zoals:
- Woningcorporaties: Een organisatie die woningen bouwt, beheerd en verhuurd voor
mensen met weinig inkomen.
- Gemeenten
Wonen is een grondrecht in Nederland, daarom moet de overheid ervoor zorgen dat er
genoeg woningen zijn. Dit kan door:
- Stimuleren: Het stimuleren van woningcorporaties en marktpartijen om meer
woningen te realiseren
- Afspraken: Het maken van afspraken met provincies en gemeenten
- Betaalbaar: De gerealiseerde woningen moeten betaalbaar zijn en van goede
kwaliteit.
- Omgeving: De gebouwde woningen moeten in een groene omgeving staan die
bereikbaar is, met voorzieningen in de buurt.
Op de woningmarkt heb je verschillende actoren (betrokkenen) op de markt, zoals
beleggers, hiervan heb je verschillende soorten:
- Institutioneel: Deze belegger verzamelt geld van verschillende mensen en belegt dit.
- Particulier: Deze belegger belegt voor zichzelf
- Woningcorporaties: Deze belegger belegt voor de maatschappij
Op de woningmarkt heb je verschillende partijen:
- Eigenaar is de gebruiker
Hierbij zien we een particuliere eigenaar op de koopmarkt.
- Eigenaar is niet de gebruiker
- Commerciële belegger of woningcorporatie op de vastgoedbellegingsmarkt
- Particuliere huurder op de huurmarkt
De volkshuisvesting in Nederland kent meerdere perioden:
1. Tot 1945: Opkomst van de volkshuisvesting
2. 1970-1995: De glorietijd van de sociale woningbouw
3. Vanaf 1995: Van huren naar kopen
1. Tot 1945: Opkomst van de volkshuisvesting
Voor de tweede wereldoorlog was de huisvesting vooral de taak van particuliere verhuurders
en institutionele beleggers.
Door de industrialisatie trekt iedereen van het platteland naar de stad. In die tijd was er een
nachtwakersstaat, dit betekende dat de overheid zich wel bezig moest houden met de
veiligheid en gezondheid maar niet met de huisvesting. De huisvesting moest geregeld
worden door het particulieren.
Doordat de overheid zich dus nergens mee bemoeide waren er te weinig goedkope
woningen. Doordat er een tekort was gebeurden er 3 dingen:
, - Speculatie: Veel vastgoed werd opgekocht om het later tegen een hogere prijs te
verkopen.
- Huurprijzen: Doordat er veel vraag was naar woningen stegen de huurprijzen.
- Splitsing: Veel woningeigenaren splitsten hun panden in kleinere panden waardoor ze
meer konden verhuren.
Door dit alles kwam er een revolutiebouw. Hierdoor werden er in een korte tijd veel
woningen gebouwd, maar er werd niet gekeken naar kwaliteit. Hierdoor:
- Bouwmaterialen: Er werd gebruik gemaakt van inferieure (slechte) bouwmaterialen
en slechte funderingen
- Arbeiders: Er werden slecht geschoolde arbeiders ingezet
- Woningen: Bestaande woningen werden gesplitst.
In 1852 werd de 1e coöperatieve bouwvereniging gesticht, in 1852 waren dit er 112 met
gemiddeld 70 woningen in hun bezit. Ze werden gefinancierd door particulieren tegen een
lage rente.
Deze bouwvereniging waren verzuild, voor elke groep in de samenleving was er een aparte
bouwvereniging. Deze woningcorporaties werden opgericht omdat:
- Sociaal: Er moest een gegoede burgerij komen (je moest je gedragen als rijke
burgers) woningopzichteressen hielden toezicht op mensen in de steden.
- Fabrikanten: Zij wilden dit vanuit eigen belang zodat ze goede werknemers kregen
- Angst voor revolutie: Men was bang dat de werknemers in opstand kwamen
- Risico’s volksgezondheid: Er kwam veel drankmisbruik en ziektes.
Maar werkgevers wilden niet dat arbeiders eigen woningen kregen omdat ze flexibel
moesten zijn in waar ze woonden. De arbeiders moesten namelijk wonen, waar er werk was.
In 1901 werd de Woningwet ingevoerd. Deze wet was er voor het verbeteren van de
woningen (de eigenaren dwingen tot onderhoud) en het voorkomen van slechte woningen.
Dit werd gedaan door in de wet een aantal dingen te regelen, zoals:
- Bouwvoorschriften: Hierin stond aan welke eisen een woning moest voldoen en hoe
dit gecontroleerd werd, dit werd gecontroleerd door de Dienst Bouw- en
woningtoezicht.
- Bouwverordening: Hierin moest de eisen aan de woningen vastleggen.
- Bouwvergunning: Als particulier moest je een vergunning aanvragen, deze kreeg je
alleen als je je hield aan de bouwverordening.
- Gemeenten moesten bestemmingplannen opstellen: Ze moesten voor elk stuk land
bepalen wat de bestemming was.
De verkrotting werd aangepakt door het onbewoonbaar verklaren van huizen.
In de woningwet stond ook wie moest zorgen voor de sociale woningbouw en daar dus geld
voor kregen, hiervoor moesten ze zich wel verantwoorden. Dit waren de gemeentelijke
woningbedrijven en de toegelaten instellingen. Zij deden het volgende:
- Gemeentelijke woonbedrijven: Ze maakten goede en betaalbare woningen voor de
gemeente.
- Toegelaten instellingen: Dit zijn particulieren die alleen op het gebied van
volkshuisvesting actief mogen zijn. De eerste toegelaten instelling werd in 1904
geaccepteerd.
Vastgoedmanagement 2 – College 1
Volkshuisvesting is de verantwoordelijkheid van de overheid van het huisvesten (iemand
een plaats geven om te wonen) van de bevolking. Volkshuisvesting is voor iedereen die zich
bezighoudt met wonen zoals:
- Woningcorporaties: Een organisatie die woningen bouwt, beheerd en verhuurd voor
mensen met weinig inkomen.
- Gemeenten
Wonen is een grondrecht in Nederland, daarom moet de overheid ervoor zorgen dat er
genoeg woningen zijn. Dit kan door:
- Stimuleren: Het stimuleren van woningcorporaties en marktpartijen om meer
woningen te realiseren
- Afspraken: Het maken van afspraken met provincies en gemeenten
- Betaalbaar: De gerealiseerde woningen moeten betaalbaar zijn en van goede
kwaliteit.
- Omgeving: De gebouwde woningen moeten in een groene omgeving staan die
bereikbaar is, met voorzieningen in de buurt.
Op de woningmarkt heb je verschillende actoren (betrokkenen) op de markt, zoals
beleggers, hiervan heb je verschillende soorten:
- Institutioneel: Deze belegger verzamelt geld van verschillende mensen en belegt dit.
- Particulier: Deze belegger belegt voor zichzelf
- Woningcorporaties: Deze belegger belegt voor de maatschappij
Op de woningmarkt heb je verschillende partijen:
- Eigenaar is de gebruiker
Hierbij zien we een particuliere eigenaar op de koopmarkt.
- Eigenaar is niet de gebruiker
- Commerciële belegger of woningcorporatie op de vastgoedbellegingsmarkt
- Particuliere huurder op de huurmarkt
De volkshuisvesting in Nederland kent meerdere perioden:
1. Tot 1945: Opkomst van de volkshuisvesting
2. 1970-1995: De glorietijd van de sociale woningbouw
3. Vanaf 1995: Van huren naar kopen
1. Tot 1945: Opkomst van de volkshuisvesting
Voor de tweede wereldoorlog was de huisvesting vooral de taak van particuliere verhuurders
en institutionele beleggers.
Door de industrialisatie trekt iedereen van het platteland naar de stad. In die tijd was er een
nachtwakersstaat, dit betekende dat de overheid zich wel bezig moest houden met de
veiligheid en gezondheid maar niet met de huisvesting. De huisvesting moest geregeld
worden door het particulieren.
Doordat de overheid zich dus nergens mee bemoeide waren er te weinig goedkope
woningen. Doordat er een tekort was gebeurden er 3 dingen:
, - Speculatie: Veel vastgoed werd opgekocht om het later tegen een hogere prijs te
verkopen.
- Huurprijzen: Doordat er veel vraag was naar woningen stegen de huurprijzen.
- Splitsing: Veel woningeigenaren splitsten hun panden in kleinere panden waardoor ze
meer konden verhuren.
Door dit alles kwam er een revolutiebouw. Hierdoor werden er in een korte tijd veel
woningen gebouwd, maar er werd niet gekeken naar kwaliteit. Hierdoor:
- Bouwmaterialen: Er werd gebruik gemaakt van inferieure (slechte) bouwmaterialen
en slechte funderingen
- Arbeiders: Er werden slecht geschoolde arbeiders ingezet
- Woningen: Bestaande woningen werden gesplitst.
In 1852 werd de 1e coöperatieve bouwvereniging gesticht, in 1852 waren dit er 112 met
gemiddeld 70 woningen in hun bezit. Ze werden gefinancierd door particulieren tegen een
lage rente.
Deze bouwvereniging waren verzuild, voor elke groep in de samenleving was er een aparte
bouwvereniging. Deze woningcorporaties werden opgericht omdat:
- Sociaal: Er moest een gegoede burgerij komen (je moest je gedragen als rijke
burgers) woningopzichteressen hielden toezicht op mensen in de steden.
- Fabrikanten: Zij wilden dit vanuit eigen belang zodat ze goede werknemers kregen
- Angst voor revolutie: Men was bang dat de werknemers in opstand kwamen
- Risico’s volksgezondheid: Er kwam veel drankmisbruik en ziektes.
Maar werkgevers wilden niet dat arbeiders eigen woningen kregen omdat ze flexibel
moesten zijn in waar ze woonden. De arbeiders moesten namelijk wonen, waar er werk was.
In 1901 werd de Woningwet ingevoerd. Deze wet was er voor het verbeteren van de
woningen (de eigenaren dwingen tot onderhoud) en het voorkomen van slechte woningen.
Dit werd gedaan door in de wet een aantal dingen te regelen, zoals:
- Bouwvoorschriften: Hierin stond aan welke eisen een woning moest voldoen en hoe
dit gecontroleerd werd, dit werd gecontroleerd door de Dienst Bouw- en
woningtoezicht.
- Bouwverordening: Hierin moest de eisen aan de woningen vastleggen.
- Bouwvergunning: Als particulier moest je een vergunning aanvragen, deze kreeg je
alleen als je je hield aan de bouwverordening.
- Gemeenten moesten bestemmingplannen opstellen: Ze moesten voor elk stuk land
bepalen wat de bestemming was.
De verkrotting werd aangepakt door het onbewoonbaar verklaren van huizen.
In de woningwet stond ook wie moest zorgen voor de sociale woningbouw en daar dus geld
voor kregen, hiervoor moesten ze zich wel verantwoorden. Dit waren de gemeentelijke
woningbedrijven en de toegelaten instellingen. Zij deden het volgende:
- Gemeentelijke woonbedrijven: Ze maakten goede en betaalbare woningen voor de
gemeente.
- Toegelaten instellingen: Dit zijn particulieren die alleen op het gebied van
volkshuisvesting actief mogen zijn. De eerste toegelaten instelling werd in 1904
geaccepteerd.
