Samenvatting - Radiologie jaar 2

Radiologie blok B

Verklaart de verschillende grijstinten (contrasten) op een foto
- Verschillende mate van opname in afzonderlijke type weefsels
- Absorptieverschillen
- Invloed door gradiënt: kV, object samenstelling, scherpte opname, dikte van element,
bekijk omstandigheden

Bijvoorbeeld:
Glazuurkap  wit op de foto
Dentine  grijzig op de foto
Pulpa  zwart op de foto

Door de verschillende materiaal en absorptie maakt dat er een verschil is in zwarting.

Verklaart technische fouten in relatie tot de kwaliteit en beeldvorming
- Zwarting (kV), scherpte (beweging patiënt), contrast (kV) en ruis
- Fosforplaatje is niet goed beschermd tegen licht
- Te lange belichtingstijd, overbelichte foto
- Te korte belichtingstijd, onderbelicht
- Fosforplaatje is niet gescand (2x gebruikt), overprojectie
- Magneet zit aan de belichte kant, magneet is
te zien op de foto
- Tubus is niet gecentreerd, witte lijn zichtbaar




Beelvorming
- Plaatsing van de beeldplaat
Bij het plaatsen van de beeldplaat moe je goed letten op wat voor soort foto je maakt, de
standen van de beeldplaat verschilt per soort foto.

- Centrering van de bundel
De bundel moet goed door het richtapparaat worden gezet zodat
de bundel volledig op de beeldplaat staat.
Wanneer dit niet het geval is spreken we van een centreerfout,
cone- cutting.


- Projectierichting van de bundel
Horizontale richting voor BW en solo’s van de molaren en premolaren, verticaal voor de
solo’s van het front.
De projectierichting moet aangepast zijn aan de stand van de elementen, anders ontstaan er
overlapping.

, Benoem de basisbegrippen van projectieleer (vergroting, vertekening en vervorming)
Vergroting  FD: FO
Vertekening  ontstaan door een verschil in vergroting
Vervorming  ontstaat door een schuine projectie

Bij het gebruiken van een korte tube heb je meer vergroting dan bij een lange tube, maar dit
betekent wel dat er minder elementen op de foto komen. Bij een korte tubes is er ook meer
sprake van vertekening.

Korte tube  meer vergroting, meer vertekening, minder elementen zichtbaar
Lange tube  minder vergroting, minder vertekening, meer elementen zichtbaar

Benoem de eigenschappen van röntgenstraling en de wisselwerking ervan met de materie
Röntgenstraling is een vorm van elektromagnetische straling met een hele kleine golflengte.
De reden dat röntgenstraling gevaarlijk is voor de mens heeft te maken met het feit dat
röntgenstraling het vermogen heeft om te ioniseren.
Wanneer wij een röntgenfoto maken wordt een deel van deze straling gefilterd door de
buisfilter, dit zorgt ervoor dat laag- energetische straling wordt geabsorbeerd en de entree
dosis voor de patiënt lager is.

Beschrijf de principes van de intra-orale opnametechnieken
- Paralleltechniek
Bij de paralleltechniek loopt de as van het element evenwijdig (parallel) aan de beeldplaat en
de tubus staat daar loodrecht op.
Met de paralleltechniek heb je te maken met een vergroting van de werkelijkheid.

- Bissectrice techniek
Bij de bissectrice techniek staat de tubus niet leedrecht op het element, of beeldplaat, maar
op een denkbeeldige lijn tussen in. Hier heb je dus altijd te maken met vertekening of
vervorming van de werkelijkheid.
Bij bissectrice techniek wordt de wortelpunt meer vergroot dan de kroon, dit komt doordat de
kroon dichter bij de beeldplaat ligt dan de wortel  vertekening, vervorming

Bij paro- diagnostiek heb je liever een foto met vergroting dan met vervorming. Vervorming
zorgt er namelijk voor dat de wortellengte te erg afwijkt en je deze niet meer kan gebruiken
om percentage botverlies te meten.

F  beeldplaat
T  as van het element
B  bissectrice hoek

In de bovenkaak is de röntgenbuis van boven naar
onder gericht, craniaal

In de onderkaak is de röntgenbuis van onder naar boven
gericht, caudo-craniaal

Schiet je loodrecht op de fosforplaat  dan wordt beeld erg kort weergegeven
Schiet je loodrecht op het element  dan wordt het beeld erg verlengd weergegeven