ADHD
Ervaring en omgaan met de aandoening
Naam
Studentnummer
Naam blok Ziekte en Gezondheid
Docent begeleid werken
Datum inleveren
Aantal woorden
1
, ADHD
ADHD komt voornamelijk voor bij kinderen en is een stoornis in de hersenen, die ervoor zorgt dat je
impulsen minder makkelijk verwerkt. Dit brengt een onrust met zich mee die zich onder andere uit in
een tekort aan sociale remmingen, concentratieproblemen, onrust, chaos en overdreven
beweeglijkheid. Dit gedrag leidt vaak tot irritatie in de omgeving, waardoor sociale contacten maken
en onderhouden lastiger is. Hierdoor hebben mensen met ADHD vaak emotionele problemen, zoals
agressiviteit of depressie (Paternotte, 2005).
De diagnose ADHD wordt gesteld op basis van herkenning van symptomen en in hoeverre de
patiënt in kwestie gestoord wordt in het dagelijks functioneren door deze symptomen. Deze
informatie kan achterhaald worden door in gesprek te gaan met mensen uit de omgeving van het
kind, denk dan aan ouders, docenten of de huisarts. Verder kan er ook informatie vergaard worden
aan de hand van vragenlijsten voor ouders en kind betreffende de symptomen van, en de ziekte
ervaring die komt kijken bij ADHD. Als uit de bijeengekregen kennis blijkt dat iemand voldoet aan de
DSM-5 criteria, dan wordt de diagnose ADHD gesteld.
De DSM-5 is de 5e editie van de Diagnostic and Statisical Manual of Mental Disorders, oftewel
een handboek van psychiatrische aandoeningen. ADHD wordt dus niet vastgesteld op basis van
biomedisch onderzoek, maar is een psychische aandoening die wordt vastgesteld op basis van in de
DSM-5 opgestelde criteria. Oftewel er is geen ontegenzeggelijke medische definitie van ADHD.
Wanneer geen consensus heerst met betrekking tot de definitie, of het ziektelabel van een
aandoening, dan spreekt men van een omstreden aandoening (college 4.5, Wehrens, R., Hulst, E.,
van Dijk, H., persoonlijke communicatie, 6 december 2018).
De manier waarop naar ADHD gekeken wordt is door de jaren heen veranderd. Waar de
aandoening vroeger serieus genomen werd en er relatief veel hulpmiddelen geboden werden
ervaren sommige patiënten dit nu anders. Sommige patiënten hebben het idee dat door de jaren
heen de aandoening steeds minder serieus genomen wordt. “Vroeger werd het wat serieuzer
genomen dan nu… oke hij heeft ADHD en dan kreeg je veel. Ja hulp daarbij” zei een respondent in
een interview (persoonlijke communicatie, 2018). Verder zei de respondent: “maar tegenwoordig
bijvoorbeeld. Wordt er niet eens echt meer serieus genomen.”
De manier waarop gekeken wordt naar een aandoening wordt bepaald door de waarde die
we aan bepaalde kennis hechten. De mate waarin een aandoening geaccepteerd wordt heeft op
verscheidene wijzen invloed op de ziekte ervaring van een patiënt. De probleemstelling van dit
onderzoek is de vraag hoe erkenning van invloed is op de patiënten-ervaring, het omgaan met en het
labelen van de aandoening.
2
Ervaring en omgaan met de aandoening
Naam
Studentnummer
Naam blok Ziekte en Gezondheid
Docent begeleid werken
Datum inleveren
Aantal woorden
1
, ADHD
ADHD komt voornamelijk voor bij kinderen en is een stoornis in de hersenen, die ervoor zorgt dat je
impulsen minder makkelijk verwerkt. Dit brengt een onrust met zich mee die zich onder andere uit in
een tekort aan sociale remmingen, concentratieproblemen, onrust, chaos en overdreven
beweeglijkheid. Dit gedrag leidt vaak tot irritatie in de omgeving, waardoor sociale contacten maken
en onderhouden lastiger is. Hierdoor hebben mensen met ADHD vaak emotionele problemen, zoals
agressiviteit of depressie (Paternotte, 2005).
De diagnose ADHD wordt gesteld op basis van herkenning van symptomen en in hoeverre de
patiënt in kwestie gestoord wordt in het dagelijks functioneren door deze symptomen. Deze
informatie kan achterhaald worden door in gesprek te gaan met mensen uit de omgeving van het
kind, denk dan aan ouders, docenten of de huisarts. Verder kan er ook informatie vergaard worden
aan de hand van vragenlijsten voor ouders en kind betreffende de symptomen van, en de ziekte
ervaring die komt kijken bij ADHD. Als uit de bijeengekregen kennis blijkt dat iemand voldoet aan de
DSM-5 criteria, dan wordt de diagnose ADHD gesteld.
De DSM-5 is de 5e editie van de Diagnostic and Statisical Manual of Mental Disorders, oftewel
een handboek van psychiatrische aandoeningen. ADHD wordt dus niet vastgesteld op basis van
biomedisch onderzoek, maar is een psychische aandoening die wordt vastgesteld op basis van in de
DSM-5 opgestelde criteria. Oftewel er is geen ontegenzeggelijke medische definitie van ADHD.
Wanneer geen consensus heerst met betrekking tot de definitie, of het ziektelabel van een
aandoening, dan spreekt men van een omstreden aandoening (college 4.5, Wehrens, R., Hulst, E.,
van Dijk, H., persoonlijke communicatie, 6 december 2018).
De manier waarop naar ADHD gekeken wordt is door de jaren heen veranderd. Waar de
aandoening vroeger serieus genomen werd en er relatief veel hulpmiddelen geboden werden
ervaren sommige patiënten dit nu anders. Sommige patiënten hebben het idee dat door de jaren
heen de aandoening steeds minder serieus genomen wordt. “Vroeger werd het wat serieuzer
genomen dan nu… oke hij heeft ADHD en dan kreeg je veel. Ja hulp daarbij” zei een respondent in
een interview (persoonlijke communicatie, 2018). Verder zei de respondent: “maar tegenwoordig
bijvoorbeeld. Wordt er niet eens echt meer serieus genomen.”
De manier waarop gekeken wordt naar een aandoening wordt bepaald door de waarde die
we aan bepaalde kennis hechten. De mate waarin een aandoening geaccepteerd wordt heeft op
verscheidene wijzen invloed op de ziekte ervaring van een patiënt. De probleemstelling van dit
onderzoek is de vraag hoe erkenning van invloed is op de patiënten-ervaring, het omgaan met en het
labelen van de aandoening.
2
