SV chapter 18: Afweer
Aangeboren immuunreacties (Engels: innate) = verdedigen tegen stoffen of cellen van buitenaf
zonder hun specifieke identiteit te herkennen. Je noemt dit ook wel niet-specifieke afweerreacties.
Adaptieve immuunreacties (Engels: adaptive) = de verdediging is afhankelijk van de herkenning van
een lymfocyt. Dit noem je ook wel specifieke afweerreacties.
Bacteriën= zijn eencellige organismen met een buitenste celwand en een plasmamembraan waar de
organellen in zitten, maar het bevat geen intracellulaire membraangebonden organellen. Bacteriën
kunnen weefsel beschadigen door vermenigvuldiging van bacteriële cellen en ze kunnen giftige
stoffen vrijlaten in het bloed, waardoor lichamelijke functies worden ontwricht.
Virussen= zijn nucleïnezuren met een eiwitcoat. Dit zijn dus geen levende organismen en kunnen
zichzelf niet vermenigvuldigen. Het maakt gebruikt van gastheercellen om zich te vermenigvuldigen.
Virussen kunnen zichzelf snel vermenigvuldigen in een cel (bij verkoudheid), langzaam
vermenigvuldigen (genitale herpes) of cellen veranderen in kankercellen.
18.1 Cells and secretion mediating immune defenses
Leukocyten= dit is de verzamelnaam voor alle witte bloedcellen. Ze kunnen de bloedsomloop
verlaten om zo bij weefsel te komen (rode bloedcellen (=erytrocyten) kunnen dit niet). Leukocyten
kan je verdelen in 2 groepen afhankelijk van het type stamcel: myeloïde cellen & lymfoïde cellen. De
myeloïde cellen bestaan uit: neutrofielen, basofielen, eosinofielen en monocyten. Ook macrofagen
horen erbij, deze worden gevonden in alle organen en weefsels en de structuur verschilt op iedere
plek. Ze maken gebruik van fagocytose. Fagocytose= een vorm van endocytose waarbij cellen
materie overspoelen en vernietigen. Een cel die fagocytose kan uitvoeren noem je een fagocyten.
Dendritische cellen= cellen die verschillen van macrofagen, maar wel gebruik maken van dezelfde
technieken, zoals fagocytose. Ze worden zo genoemd omdat hun plasma uitsteeksels hebben. Ze
komen overal voor, maar vooral op plekken waar het interne en externe milieu samen komen (zoals
bij de vertering). Ze bewegen door het lymfesysteem.
Mestcellen= worden gevonden in verbindend weefsel, vooral het epitheel oppervlak van het
lichaam. Ze worden gevormd uit beenmergcellen die in het bloed terecht gekomen zijn, waarna ze de
bloedsomloopverlaten en in weefsel delen. Mestcellen kom je normaal gesproken niet tegen in het
bloed. Mestcellen bevatten veel cytosolische blaasjes, hiermee scheiden ze chemicaliën uit zoals
histamine. Histamine stimuleert de aangeboren immuunreactie.
Het 2e deel van de leukocyten, de lymfoïde cellen bestaan uit verschillende typen lymfocyten zoals: B
lymfocyten (B cellen), T lymfocyten (T cellen), natural killers (NK) cells en plasma cellen.
Lymfocyten dienen als herkenningscellen in specifieke immuunreacties.
,De cellen van het immuunsysteem scheiden een veelvoud van eiwitboodschappers (Cytokine) af die
gastheerceldeling (mitose) reguleren en zowel in aangeboren als adaptieve immuun responsen
functioneren. Cytokine wordt geproduceerd door verschillende cellen en soms circuleert het in het
bloed om hormonale effecten uit te oefenen op organen en weefsels die betrokken zijn bij de afweer
van de gastheer. Wanneer verschillende immuunsysteem cellen met elkaar communiceren noem je
dit overspraak. Cytokines worden uitgescheiden door meer dan 1 type immuunsysteem cel en ook
, door niet-immuuncellen. Dit veroorzaakt een cascade van reacties, waarbij de ene cytokine de afgifte
van de andere stimuleert. Verschillende cytokines kunnen dezelfde effecten hebben.
18.2 Innate immune responses
Bij de aangeboren immuunreacties herkennen verdedigingscellen algemene moleculaire
eigenschappen van de indringer. Receptoren en eiwitten kunnen zich binden aan koolhydraten en
lipiden, deze 2 worden vaak gebruikt voor het detecteren van vreemde cellen. De aangeboren
immuunreacties omvatten de reactie op letsel of infectie die bekend staat als ontsteking.
De eerste barrière tegen ziekteverwekkers is de huid: haren bij de ingang van de neus, hoest- en
niesreflexen. Huid-, speeksel- en traanklieren scheiden antimicrobiële chemicaliën uit die
antilichamen bevatten (zoals lysosomen die de bacteriële wand vernietigt en lactoferrine, een
ijzerbindend eiwit, dat voorkomt dat bacteriën het ijzer krijgen dat ze nodig hebben om goed te
functioneren. Slijm uitgescheiden door de epitheliale voering van de luchtwegen en
maagdarmkanalen bevatten ook antimicrobiële chemicaliën. Ook is het slijm plakkerig, waardoor
deeltjes zich eraan hechten en niet in het bloed kunnen komen. Ook de zure secretie van de maag
kan ziekte verwekkers doden.
Aangeboren immuunreacties (Engels: innate) = verdedigen tegen stoffen of cellen van buitenaf
zonder hun specifieke identiteit te herkennen. Je noemt dit ook wel niet-specifieke afweerreacties.
Adaptieve immuunreacties (Engels: adaptive) = de verdediging is afhankelijk van de herkenning van
een lymfocyt. Dit noem je ook wel specifieke afweerreacties.
Bacteriën= zijn eencellige organismen met een buitenste celwand en een plasmamembraan waar de
organellen in zitten, maar het bevat geen intracellulaire membraangebonden organellen. Bacteriën
kunnen weefsel beschadigen door vermenigvuldiging van bacteriële cellen en ze kunnen giftige
stoffen vrijlaten in het bloed, waardoor lichamelijke functies worden ontwricht.
Virussen= zijn nucleïnezuren met een eiwitcoat. Dit zijn dus geen levende organismen en kunnen
zichzelf niet vermenigvuldigen. Het maakt gebruikt van gastheercellen om zich te vermenigvuldigen.
Virussen kunnen zichzelf snel vermenigvuldigen in een cel (bij verkoudheid), langzaam
vermenigvuldigen (genitale herpes) of cellen veranderen in kankercellen.
18.1 Cells and secretion mediating immune defenses
Leukocyten= dit is de verzamelnaam voor alle witte bloedcellen. Ze kunnen de bloedsomloop
verlaten om zo bij weefsel te komen (rode bloedcellen (=erytrocyten) kunnen dit niet). Leukocyten
kan je verdelen in 2 groepen afhankelijk van het type stamcel: myeloïde cellen & lymfoïde cellen. De
myeloïde cellen bestaan uit: neutrofielen, basofielen, eosinofielen en monocyten. Ook macrofagen
horen erbij, deze worden gevonden in alle organen en weefsels en de structuur verschilt op iedere
plek. Ze maken gebruik van fagocytose. Fagocytose= een vorm van endocytose waarbij cellen
materie overspoelen en vernietigen. Een cel die fagocytose kan uitvoeren noem je een fagocyten.
Dendritische cellen= cellen die verschillen van macrofagen, maar wel gebruik maken van dezelfde
technieken, zoals fagocytose. Ze worden zo genoemd omdat hun plasma uitsteeksels hebben. Ze
komen overal voor, maar vooral op plekken waar het interne en externe milieu samen komen (zoals
bij de vertering). Ze bewegen door het lymfesysteem.
Mestcellen= worden gevonden in verbindend weefsel, vooral het epitheel oppervlak van het
lichaam. Ze worden gevormd uit beenmergcellen die in het bloed terecht gekomen zijn, waarna ze de
bloedsomloopverlaten en in weefsel delen. Mestcellen kom je normaal gesproken niet tegen in het
bloed. Mestcellen bevatten veel cytosolische blaasjes, hiermee scheiden ze chemicaliën uit zoals
histamine. Histamine stimuleert de aangeboren immuunreactie.
Het 2e deel van de leukocyten, de lymfoïde cellen bestaan uit verschillende typen lymfocyten zoals: B
lymfocyten (B cellen), T lymfocyten (T cellen), natural killers (NK) cells en plasma cellen.
Lymfocyten dienen als herkenningscellen in specifieke immuunreacties.
,De cellen van het immuunsysteem scheiden een veelvoud van eiwitboodschappers (Cytokine) af die
gastheerceldeling (mitose) reguleren en zowel in aangeboren als adaptieve immuun responsen
functioneren. Cytokine wordt geproduceerd door verschillende cellen en soms circuleert het in het
bloed om hormonale effecten uit te oefenen op organen en weefsels die betrokken zijn bij de afweer
van de gastheer. Wanneer verschillende immuunsysteem cellen met elkaar communiceren noem je
dit overspraak. Cytokines worden uitgescheiden door meer dan 1 type immuunsysteem cel en ook
, door niet-immuuncellen. Dit veroorzaakt een cascade van reacties, waarbij de ene cytokine de afgifte
van de andere stimuleert. Verschillende cytokines kunnen dezelfde effecten hebben.
18.2 Innate immune responses
Bij de aangeboren immuunreacties herkennen verdedigingscellen algemene moleculaire
eigenschappen van de indringer. Receptoren en eiwitten kunnen zich binden aan koolhydraten en
lipiden, deze 2 worden vaak gebruikt voor het detecteren van vreemde cellen. De aangeboren
immuunreacties omvatten de reactie op letsel of infectie die bekend staat als ontsteking.
De eerste barrière tegen ziekteverwekkers is de huid: haren bij de ingang van de neus, hoest- en
niesreflexen. Huid-, speeksel- en traanklieren scheiden antimicrobiële chemicaliën uit die
antilichamen bevatten (zoals lysosomen die de bacteriële wand vernietigt en lactoferrine, een
ijzerbindend eiwit, dat voorkomt dat bacteriën het ijzer krijgen dat ze nodig hebben om goed te
functioneren. Slijm uitgescheiden door de epitheliale voering van de luchtwegen en
maagdarmkanalen bevatten ook antimicrobiële chemicaliën. Ook is het slijm plakkerig, waardoor
deeltjes zich eraan hechten en niet in het bloed kunnen komen. Ook de zure secretie van de maag
kan ziekte verwekkers doden.
