[1]
Reflectieverslag
, [2]
Inhoudsopgave
Inleiding.................................................................................................................. 2
Onderzoeken....................................................................................................... 5
Alternatieven formuleren.................................................................................... 6
Verandering......................................................................................................... 7
Gebruikte bronnen............................................................................................... 10
Inleiding............................................................................................................. 12
.......................................................................................................................... 13
Casusuitwerking................................................................................................ 14
Voor- en tegenargumenten............................................................................... 20
Mijn visie........................................................................................................... 21
Plan van aanpak................................................................................................ 21
Korte termijn:................................................................................................. 21
Langere termijn:............................................................................................. 22
Reflectie............................................................................................................ 23
Literatuurlijst........................................................................................................ 24
Inleiding
Dit reflectieverslag wordt geschreven naar aanleiding van het vak reflectie en ethiek in blok 1
en 2 van het 3e jaar aan de HBO-V in Utrecht. Reflecteren is het terugkijken en nadenken
over een bepaalde situatie en/ of ervaring. Hierbij worden verschillende scenario’s en
alternatieven beschreven met als doel er iets van te leren[ CITATION Int15 \l 1043 ]. Het
terugkijken op je eigen handelen, geeft inzicht en mogelijkheden de situatie in de toekomst
anders aan te pakken en te verbeteren. Juist nu mijn stageperiode is begonnen, is het
belangrijk terug te kijken op mijn handelen en hier verbeterpunten uit te halen. Iedere
reflectie op mijn handelen, draagt namelijk bij aan een betere toekomstige
beroepsuitoefening. Voor het schrijven van de onderstaande reflectie heb ik gebruik gemaakt
van de reflectiewijzer[ CITATION Hog17 \l 1043 ].In de reflectie wijzer wordt allereerst de
situatie beschreven, waarna de betekenis hiervan wordt gegeven. Vervolgens wordt de
specifieke ervaring onderzocht en worden er alternatieven geformuleerd. De verkregen
handvatten en informatie worden later in de praktijk toegepast. Mijn aandeel, leerrendement
en verbeterpunten van de bijeenkomsten is in deel B van het verslag uitgewerkt.
, [3]
Deel A reflecteren over een casus
Een situatie beschrijven
Ik loop stage op de afdeling reumatologie en klinische immunologie in het UMC Utrecht. Op
de afdeling worden onder andere mensen opgenomen voor het onderzoeken en/of
medicamenteus behandelen van reumatoïde artritis en de ziekte van Bechterew (= auto-
immuunziekte). Over het algemeen bestaat de patiëntencategorie uit mensen boven de 50
jaar. Veel patiënten zijn chronisch ziek en hebben dus al een aanzienlijke tijd te maken met
hun aandoening. Zelfmanagement is bij deze doelgroep erg belangrijk en speelt op de
afdeling een grote rol in de verleende zorg.
In de afgelopen periode merkte ik dat een aantal chronisch zieke patiënten, die voor een
analyse van hun al dan niet verergerende aandoening, vrij nuchter waren. Dit viel mij dan
ook op doordat zij bijv. weinig over hun gevoelens praatte, problemen soms bagatelliseerden
of hulp, die ze in de ADL eigenlijk nodig zouden moeten hebben, niet vroegen en dus
zichtbaar in de knel kwamen te zitten (bijv. kleding niet aan kregen). Dit kan mogelijk een
probleem voor de patiënt zijn, omdat hij of zij in het algemeen niet de juiste ondersteuning
krijgt en hierdoor in een vicieuze cirkel kan blijven. Voor de verpleegkundige kan dit een
probleem zijn, omdat het contact en indirect ook de professionele behandelrelatie minder
soepel verloopt. Ten opzichte van mijn vorige stages op de afdeling orthopedie en
cardiologie, zijn de patiënten op de afdeling reumatologie ‘meer’ chronisch ziek. Hiermee
bedoel ik vooral dat de gevolgen van de aandoening, meer impact op hun dagelijkse leven
lijken te hebben. Dit ook vanwege de verschillende bijkomende aandoeningen en gevolgen
voor o.a. de psychosociale omgeving van de patiënt.
Ik verzorgde laatst een 75 jarige dhr. Bakker (fictieve naam), waarbij verschillende
ontstekingen, tumoren en/of een kwaadaardige beenmergziekte leidde tot algehele malaise,
‘onverklaarbare’ koorts, misselijkheid en diarree. Dhr. heeft hiervoor verschillende
onderzoeken ondergaan, waarbij een diagnose wordt gezocht voor de klachten. Het lange
wachten op de uitslagen van de verschillende scans, scopieën, kweken en DNA uitslagen,
leken dhr. vrij weinig te doen. Het viel mij tijdens de dienst op dat dhr. gespannen en onzeker
was en zelf niet al teveel over zijn situatie sprak. Dhr. gaf zelf aan een nuchtere tukker te zijn
en zich vrij weinig zorgen te maken, ondanks de vrij heftige diagnoses. De indruk die ik van
dhr. had en het contact, wat ik hem met zijn naasten zag maken, bevestigde zijn nuchtere en
misschien wel passieve indruk. Wanneer ik dhr. vroeg over hoe hij zich voelde en/of hij
bijvoorbeeld opkeek tegen bepaalde onderzoeken, was dhr. vrij gesloten, nonchalant en
bagatelliseerde hij de situatie.
De situatie gaf mij een onbehagelijk en machteloos gevoel, omdat ik dhr. wilde helpen, maar
besefte dat dhr. hier op dat moment niet voor open stond en dit dus misschien helemaal niet
mogelijk en/of gewenst is. Ik voelde een blokkade om mijn hulp te kunnen bieden. Hierbij
kwam een gevoel van onzekerheid over mijn eigen kunnen en begon ik mij zorgen te maken
over de psychische gesteldheid van dhr. Bakker. Ik begon mij verantwoordelijk te voelen
voor de psychische gesteldheid van dhr. Bakker. Hierbij voelde ik mij tevens niet volledig
bekwaam om dhr. hierin te ondersteunen, omdat mijn hulp niet geaccepteerd leek te worden.
Ik ben met dhr. in gesprek gegaan en heb over zijn gevoelens en wensen gesproken, omdat
ik echt het gevoel had dat hij hulp nodig had. Mijn professionele verantwoordelijkheidsgevoel
sprak me dus aan. De rol die ik als verpleegkundige naar mijn gevoel moest innemen lag
hem in het doorvragen naar zijn ware ziektebeleving in de zin van zijn vrij slechte diagnose.
Toen bleek dat dhr. toch wel ernstig met deze diagnose in zijn maag zat, bleek dat hij zich
hier ernstig zorgen maakte over het onvoorspelbare verloop van zijn aandoening en werd hij
emotioneel en terneergeslagen. Dit voelde voor mij aan de ene kant aan als een goed
behaalde doel, terwijl ik aan de andere kant met de patiënt meeleef en beter begrijp hoe hij
zich echt voelt. Kijkende naar mijn eigen inbreng en naar het resultaat, dan kan ik van mezelf
zeggen dat ik blij ben met mijn opgezette plan en doel gezien het uiteindelijke resultaat.
Reflectieverslag
, [2]
Inhoudsopgave
Inleiding.................................................................................................................. 2
Onderzoeken....................................................................................................... 5
Alternatieven formuleren.................................................................................... 6
Verandering......................................................................................................... 7
Gebruikte bronnen............................................................................................... 10
Inleiding............................................................................................................. 12
.......................................................................................................................... 13
Casusuitwerking................................................................................................ 14
Voor- en tegenargumenten............................................................................... 20
Mijn visie........................................................................................................... 21
Plan van aanpak................................................................................................ 21
Korte termijn:................................................................................................. 21
Langere termijn:............................................................................................. 22
Reflectie............................................................................................................ 23
Literatuurlijst........................................................................................................ 24
Inleiding
Dit reflectieverslag wordt geschreven naar aanleiding van het vak reflectie en ethiek in blok 1
en 2 van het 3e jaar aan de HBO-V in Utrecht. Reflecteren is het terugkijken en nadenken
over een bepaalde situatie en/ of ervaring. Hierbij worden verschillende scenario’s en
alternatieven beschreven met als doel er iets van te leren[ CITATION Int15 \l 1043 ]. Het
terugkijken op je eigen handelen, geeft inzicht en mogelijkheden de situatie in de toekomst
anders aan te pakken en te verbeteren. Juist nu mijn stageperiode is begonnen, is het
belangrijk terug te kijken op mijn handelen en hier verbeterpunten uit te halen. Iedere
reflectie op mijn handelen, draagt namelijk bij aan een betere toekomstige
beroepsuitoefening. Voor het schrijven van de onderstaande reflectie heb ik gebruik gemaakt
van de reflectiewijzer[ CITATION Hog17 \l 1043 ].In de reflectie wijzer wordt allereerst de
situatie beschreven, waarna de betekenis hiervan wordt gegeven. Vervolgens wordt de
specifieke ervaring onderzocht en worden er alternatieven geformuleerd. De verkregen
handvatten en informatie worden later in de praktijk toegepast. Mijn aandeel, leerrendement
en verbeterpunten van de bijeenkomsten is in deel B van het verslag uitgewerkt.
, [3]
Deel A reflecteren over een casus
Een situatie beschrijven
Ik loop stage op de afdeling reumatologie en klinische immunologie in het UMC Utrecht. Op
de afdeling worden onder andere mensen opgenomen voor het onderzoeken en/of
medicamenteus behandelen van reumatoïde artritis en de ziekte van Bechterew (= auto-
immuunziekte). Over het algemeen bestaat de patiëntencategorie uit mensen boven de 50
jaar. Veel patiënten zijn chronisch ziek en hebben dus al een aanzienlijke tijd te maken met
hun aandoening. Zelfmanagement is bij deze doelgroep erg belangrijk en speelt op de
afdeling een grote rol in de verleende zorg.
In de afgelopen periode merkte ik dat een aantal chronisch zieke patiënten, die voor een
analyse van hun al dan niet verergerende aandoening, vrij nuchter waren. Dit viel mij dan
ook op doordat zij bijv. weinig over hun gevoelens praatte, problemen soms bagatelliseerden
of hulp, die ze in de ADL eigenlijk nodig zouden moeten hebben, niet vroegen en dus
zichtbaar in de knel kwamen te zitten (bijv. kleding niet aan kregen). Dit kan mogelijk een
probleem voor de patiënt zijn, omdat hij of zij in het algemeen niet de juiste ondersteuning
krijgt en hierdoor in een vicieuze cirkel kan blijven. Voor de verpleegkundige kan dit een
probleem zijn, omdat het contact en indirect ook de professionele behandelrelatie minder
soepel verloopt. Ten opzichte van mijn vorige stages op de afdeling orthopedie en
cardiologie, zijn de patiënten op de afdeling reumatologie ‘meer’ chronisch ziek. Hiermee
bedoel ik vooral dat de gevolgen van de aandoening, meer impact op hun dagelijkse leven
lijken te hebben. Dit ook vanwege de verschillende bijkomende aandoeningen en gevolgen
voor o.a. de psychosociale omgeving van de patiënt.
Ik verzorgde laatst een 75 jarige dhr. Bakker (fictieve naam), waarbij verschillende
ontstekingen, tumoren en/of een kwaadaardige beenmergziekte leidde tot algehele malaise,
‘onverklaarbare’ koorts, misselijkheid en diarree. Dhr. heeft hiervoor verschillende
onderzoeken ondergaan, waarbij een diagnose wordt gezocht voor de klachten. Het lange
wachten op de uitslagen van de verschillende scans, scopieën, kweken en DNA uitslagen,
leken dhr. vrij weinig te doen. Het viel mij tijdens de dienst op dat dhr. gespannen en onzeker
was en zelf niet al teveel over zijn situatie sprak. Dhr. gaf zelf aan een nuchtere tukker te zijn
en zich vrij weinig zorgen te maken, ondanks de vrij heftige diagnoses. De indruk die ik van
dhr. had en het contact, wat ik hem met zijn naasten zag maken, bevestigde zijn nuchtere en
misschien wel passieve indruk. Wanneer ik dhr. vroeg over hoe hij zich voelde en/of hij
bijvoorbeeld opkeek tegen bepaalde onderzoeken, was dhr. vrij gesloten, nonchalant en
bagatelliseerde hij de situatie.
De situatie gaf mij een onbehagelijk en machteloos gevoel, omdat ik dhr. wilde helpen, maar
besefte dat dhr. hier op dat moment niet voor open stond en dit dus misschien helemaal niet
mogelijk en/of gewenst is. Ik voelde een blokkade om mijn hulp te kunnen bieden. Hierbij
kwam een gevoel van onzekerheid over mijn eigen kunnen en begon ik mij zorgen te maken
over de psychische gesteldheid van dhr. Bakker. Ik begon mij verantwoordelijk te voelen
voor de psychische gesteldheid van dhr. Bakker. Hierbij voelde ik mij tevens niet volledig
bekwaam om dhr. hierin te ondersteunen, omdat mijn hulp niet geaccepteerd leek te worden.
Ik ben met dhr. in gesprek gegaan en heb over zijn gevoelens en wensen gesproken, omdat
ik echt het gevoel had dat hij hulp nodig had. Mijn professionele verantwoordelijkheidsgevoel
sprak me dus aan. De rol die ik als verpleegkundige naar mijn gevoel moest innemen lag
hem in het doorvragen naar zijn ware ziektebeleving in de zin van zijn vrij slechte diagnose.
Toen bleek dat dhr. toch wel ernstig met deze diagnose in zijn maag zat, bleek dat hij zich
hier ernstig zorgen maakte over het onvoorspelbare verloop van zijn aandoening en werd hij
emotioneel en terneergeslagen. Dit voelde voor mij aan de ene kant aan als een goed
behaalde doel, terwijl ik aan de andere kant met de patiënt meeleef en beter begrijp hoe hij
zich echt voelt. Kijkende naar mijn eigen inbreng en naar het resultaat, dan kan ik van mezelf
zeggen dat ik blij ben met mijn opgezette plan en doel gezien het uiteindelijke resultaat.
