Vrijheid van meningsuiting, begrensd of niet?
Op 7 januari 2015 werd er een aanslag gepleegd op het kantoor van het satirische blad
Charlie Hebdo, de oorzaak voor het feit dat vele mensen aan het denken werden gezet; Is
het toegestaan om alles wat je vindt te kunnen uiten, ondanks dat je hiermee mensen kunt
kwetsen? Of moet je ervoor zorgen dat als je een mening geeft hiermee niemand kwetst?
De aanslagen waren een gevolg op spottende cartoons van de profeet Mohammed, wat
voor veel mensen in het verkeerde keelgat schoot. Mensen lieten hun stem online horen,
maar voor de broers Saïd en Chérif Kouachi was dit onvoldoende.
De hoofdgedachte is waar de grens ligt tussen vrijheid van meningsuiting en discriminatie,
een tegenwoordig belangrijk mensenrecht is de vrijheid van meningsuiting, maar dat geldt
ook voor het recht om niet gediscrimineerd te worden.
De stelling die hierbij aansluit is: Er is een grens aan vrijheid van meningsuiting.
Verlichting
Vrijheid van meningsuiting en persvrijheid is iets wat we mede te danken hebben aan de
verlichting. In de 18e eeuw begonnen verlichtingsdenkers kritiek te krijgen op vele zaken.
Een daarvan is de beknotting van vrijheid van meningsuiting en daarbij persvrijheid. Een van
de bekendste verlichte denkers was François-Marie Arouet ofwel Voltaire, een Franse
schrijver. Voltaire schreef over vrijheid van meningsuiting het volgende: “Ik verafschuw wat u
zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen met mijn leven verdedigen.” Voltaire was niet de
enige filosoof met dit idee. De Duitse filosoof Immanuel Kant zei het volgende: “Sapere
aude!” Wat betekent "Durf denken!" Hij was van mening dat een openbare ruimte om je
vrijelijk in te kunnen uitspreken en te kunnen debatteren over verschillende onderwerpen
vereist was. Het volk was het eens met deze ideeën en dit zorgde ervoor dat de leiders wel
mochten luisteren naar deze verlichte ideeën. In het jaar 1814 stond persvrijheid vermeld in
een artikel dat was opgenomen in de grondwet door het door de Franse bezette Nederland.
Pas in 1848 werd persvrijheid definitief opgenomen in de grondwet.
Heden
De meningen over waar de grens van vrijheid van meningsuiting zit, zijn erg verdeeld.
Vrijheid van meningsuiting is vastgelegd in artikel 7 van de grondwet, desondanks zorgen de
verschillende interpretaties telkens weer voor discussies. Volgens de wet valt het volgende
Op 7 januari 2015 werd er een aanslag gepleegd op het kantoor van het satirische blad
Charlie Hebdo, de oorzaak voor het feit dat vele mensen aan het denken werden gezet; Is
het toegestaan om alles wat je vindt te kunnen uiten, ondanks dat je hiermee mensen kunt
kwetsen? Of moet je ervoor zorgen dat als je een mening geeft hiermee niemand kwetst?
De aanslagen waren een gevolg op spottende cartoons van de profeet Mohammed, wat
voor veel mensen in het verkeerde keelgat schoot. Mensen lieten hun stem online horen,
maar voor de broers Saïd en Chérif Kouachi was dit onvoldoende.
De hoofdgedachte is waar de grens ligt tussen vrijheid van meningsuiting en discriminatie,
een tegenwoordig belangrijk mensenrecht is de vrijheid van meningsuiting, maar dat geldt
ook voor het recht om niet gediscrimineerd te worden.
De stelling die hierbij aansluit is: Er is een grens aan vrijheid van meningsuiting.
Verlichting
Vrijheid van meningsuiting en persvrijheid is iets wat we mede te danken hebben aan de
verlichting. In de 18e eeuw begonnen verlichtingsdenkers kritiek te krijgen op vele zaken.
Een daarvan is de beknotting van vrijheid van meningsuiting en daarbij persvrijheid. Een van
de bekendste verlichte denkers was François-Marie Arouet ofwel Voltaire, een Franse
schrijver. Voltaire schreef over vrijheid van meningsuiting het volgende: “Ik verafschuw wat u
zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen met mijn leven verdedigen.” Voltaire was niet de
enige filosoof met dit idee. De Duitse filosoof Immanuel Kant zei het volgende: “Sapere
aude!” Wat betekent "Durf denken!" Hij was van mening dat een openbare ruimte om je
vrijelijk in te kunnen uitspreken en te kunnen debatteren over verschillende onderwerpen
vereist was. Het volk was het eens met deze ideeën en dit zorgde ervoor dat de leiders wel
mochten luisteren naar deze verlichte ideeën. In het jaar 1814 stond persvrijheid vermeld in
een artikel dat was opgenomen in de grondwet door het door de Franse bezette Nederland.
Pas in 1848 werd persvrijheid definitief opgenomen in de grondwet.
Heden
De meningen over waar de grens van vrijheid van meningsuiting zit, zijn erg verdeeld.
Vrijheid van meningsuiting is vastgelegd in artikel 7 van de grondwet, desondanks zorgen de
verschillende interpretaties telkens weer voor discussies. Volgens de wet valt het volgende
