Periode 5: Ontwikkelings- en levensloopcriminologie
Inhoud:
Hoorcollege 1: Inleiding ontwikkelings- en levensloopcriminologie; risicofactoren en beschermende
factoren
Farrington, D.P. (2003). Developmental and life-course criminology: key theoretical and empirical
issues—the 2002 Sutherland award address. Criminology, 41, 221–255
Wasserman G, Keenan K, Tremblay R, et al (2003). Child delinquency bulletin series: risk and
protective factors of child delinquency. Washington, DC: US Department of Justice, Office of
Juvenile Justice and Delinquency Prevention, Office of Justice Programs
Hoorcollege 2: Theorie
Tolan, P., Gorman-Smith, D., & Loeber, R. (2000). Developmental timing of onsets of disruptive
behaviors and later delinquency of inner-city youth.Journal of Child and Family Studies,9,
203–220.
Moffitt TE, Caspi A, Harrington H, Milne B, Males on the life-course persistent and adolescence-
limited antisocial pathways: follow-up at age 26.Dev Psychopathol. 2002; 14179-206
Hoorcollege 3: De invloed van familie: Intergenerationele overdracht van criminaliteit
D.P. Farrington. Family influences on delinquency. D.W. Springer, A.R. Roberts (Eds.), Juvenile Justice
and Delinquency, Sudbury, Mass, Jones and Bartlett (2010), pp. 203 222
Thornberry, TP (2016) Three generation studies: Methodological challenges and promise. In:
Shanahan, MJ, Mortimer, JT, Kirkpatrick Johnson, M (eds) Handbook of the Life Course
Volume II. New York: Springer, pp.571–596.
Hoorcollege 4: De invloed van peers
Warr, M. (2009) Peers and Delinquency. In: Krohn M., Lizotte A., Hall G. (eds) Handbook on Crime
and Deviance. Handbooks of Sociology and Social Research. Springer, New York, NY
Weerman FM, Wilcox P, Sullivan CS.2017. The short-term dynamics of peers and delinquent
behavior: an analysis of bi-weekly changes within a high school student network.J. Quant.
Criminol.
Hoorcollege 5: Desistance
Thomas P. LeBel; Ros Burnett; Shadd Maruna; ShawnBushway, The Chicken and Egg of Subjective and
Social Factors in Desistance from Crime, 5 Eur. J. Criminology, 131 (2008 )
Rodermond, E., Kruttschnitt, C., Slotboom, A.-M., & Bijleveld, C. C. (2016). Female desistance: A
review of the literature. European Journal of Criminology, 13(1), 3–28.
Hoorcollege 6: Inzoomen op daderpopulaties en type delict
Simi, Pete, Sporer, Karyn, Bubolz, Bryan F. 2016. Narratives of Childhood Adversity and Adolescent
Misconduct as Precursors to Violent Extremism: A Life-Course Criminological Approach.
Journal of Research in Crime and Delinquency 53(4):536–63.
Wong, T. M. L., Slotboom, A., & Bijleveld, C. C. J. H. (2010). Risk factors of delinquency of adolescent
and young adult females: a European review. European Journal of Criminology, 7, 266–284.
Hoorcollege 7: Het leven na de gevangenis
Verbruggen, J., Van Der Geest, V. & Bijleveld, C. (2018). Adult outcomes of youths who have spent
time in a judicial treatment institution in the Netherlands. Longitudinal and Life Course
Studies., 9(1), p. 58-79.
LeBel, Thomas P. 2012. “Invisible Stripes? Formerly Incarcerated Persons’ Perceptions of Stigma.”
Deviant Behavior 33:89–107.
,Week 1: Risicofactoren en beschermende factoren
Aantekeningen HC:
Discipline houdt zich bezig met:
1. Ontwikkeling/verloop antisociaal en crimineel gedrag
2. Risicofactoren op verschillende leeftijden, dit kan verschillen per levensfase/leeftijd (bijv.
pesten zie je niet meer in de volwassenheid)
3. Effect van life events op crimineel gedrag (en andersom).
Age-crime-curve is zeker van toepassing, niet alleen op basis van politiegegevens. Er is altijd een piek
in de adolescentie, dat geldt voor allerlei landen en tijdsperiodes. Zegt de age-crime-curve wel alles?
Het is geaggregeerd, alle bestaande data is op een hoop gegooid, maar daardoor mis je
belangrijke verschillen tussen bijv. bepaalde dadergroepen. Dat maakt interventie moeilijker,
moet de interventie voor iedereen hetzelfde zijn?
Data is cross-sectioneel, er wordt op een bepaald moment aan mensen met diverse
leeftijden gevraagd wat zij bijv. het afgelopen jaar gedaan hebben. Je kan daarom hun
levensloop niet zien, het is dus geaggregeerd maar het is ook van iedereen op 1 moment
gevraagd.
De data is officieel, bijv. politie of daderrapportages, maar het zegt niks over de aanloop, bijv.
in welke mate er antisociaal gedrag plaatsvond.
Dus age-crime-curve is zeker waar, maar je mist veel informatie die nodig is voor interventie en
preventie. DLC (Developmental Lifecourse Criminology)-theorieën moeten dat wegnemen, ze kijken
over de tijd heen, kijken mee in hun levensloop. Belangrijkste DLC theorie: ICAP- Integrated Cognitive
Antisocial Potential (alleen schema hoef je te weten). Meer daarover zie je in onderstaand artikel.
Je hebt diverse risicofactor. Als het wordt geassocieerd met de uitkomstmaat, is er samenhang. Dat
veronderstelt dat het voorafgaat aan de uitkomst risicofactor. Onderscheid heb je tussen
dynamisch en statische risicofactoren. Statisch is onveranderlijk, het zit bijv. in iemands gedrag, zoals
bepaalde vormen van impulsiviteit, maar ook
verwaarloosd zijn in je jeugd. Dynamisch is op elk
moment veranderbaar, bijv. het wonen in een bepaalde
achterstandswijk.
Bronfenbrenner’s ecologisch systeem model is een soort
lagensysteem, en die beginnen allemaal bij het individu.
Hoe dichter de schil bij het individu is, hoe belangrijker
de risicofactor is. Het is vaak ook zo dat naarmate een
kind wat ouder wordt, de buitenste lagen belangrijker
worden.
Verschillende domeinen voor risicofactoren (dit zijn
voorbeelden, je hoeft niet alles uit je hoofd te kennen, zie
ook onderstaand artikel):
- Individueel
o Antisociaal gedrag, emotie(regulatie), cognitieve ontwikkeling, hyperactiviteit
- Familie
, o Opvoeding, kindermishandeling, aantal gezinsleden
- Peers
o Criminele vrienden, afgewezen worden
- School en omgevingsfactoren
Antisociaal gedrag is de belangrijkste risicofactor voor criminaliteit later. Het is wel moeilijk om te
voorspellen wie daadwerkelijk crimineel wordt, mensen die antisociaal gedrag vertonen hoeven nog
niet crimineel te worden. Dus antisociale kinderen worden meestal geen criminele volwassenen,
maar criminele volwassenen waren meestal wel asociale kinderen. Als je het hebt over antisociaal
gedrag, moet je altijd kijken naar de leeftijd van het kind. Bepaald onrustig gedrag is op sommige
leven niet antisociaal maar past wellicht bij de leeftijd. Ook marshmallow; als je 4 bent is het
misschien normaal, maar als je bijv. 7 bent wordt het al afwijkender. Hoe jonger de leeftijd, hoe
problematischer, en hoe groter de kans dat de criminele carrière gaat voortduren.
Voorbeeld écht antisociaal gedrag (uit de slides): Onze jongste zoon was net 3 geworden en
mocht bij Sint op schoot een liedje zingen. Sint zong mee om hem te helpen. “Bij de tweede
zin draaide hij zich naar de Sint, hief dreigend zijn vinger en zei “nu hou je even je mond, ik
ben aan het zingen”. Sinds hij kan praten, spreekt hij in de gebiedende wijs. Hij (nu 6 jaar)
spuugt me in mijn gezicht, kan urenlang razend zijn en dan alles van zijn kamer uit zijn raam
gooien. En hij is volledig ongevoelig voor straf. (NRC, 2012)
Wat is antisociaal gedrag:
- Niet strafbaar gedrag; probleemgedrag, externaliserend en internaliserend gedrag bij
kinderen <12 jaar. Dus zowel kinderen die boos zijn etc., maar ook bijv. kinderen die heel stil
zijn.
- Strafbaar gedrag; lichte vormen van crimineel gedrag, overtreden van de wet >12 jaar, of
zelfs zware vormen van jeugdcriminaliteit.
Familiefactoren:
- Nature: Genetisch invloed van ouders op kind
- Nurture: Omgevingsinvloeden
o Proximale factoren (slechte hechting, misbruik/mishandeling/verwaarlozing,
opvoeding). Bijv. kinderen worden geslagen. Dit heeft grote invloed.
o Distale factoren (psychopathologie ouders, middelengebruik van de ouders). Deze
factoren zijn wat verder weg maar heeft ook impact
o Contextuele factoren (huwelijksrelatie, relatie broers/zussen)
o Globale factoren (gezinsstructuur, SES)
Naar schoolfactoren is veel onderzoek, dit laat zich beter meten dan echt kleine kinderen, die kan je
bijv. niet vragen wat bepaalde impact heeft op ze. Binding met school en schooluitval is bijv. een
belangrijke factor. Ook niet gevoelig zijn voor straf is belangrijk. Het is belangrijk dat het niet 1 factor
is die uiteindelijk tot bepaald gedrag leidt.
Omgevingsfactoren kunnen zijn: wonen in een achterstandswijk, lage SES in de buurt, weinig cohesie
in de buurt, veel criminaliteit in de buurt, structuur van de buurt, mobiliteit van bewoners).
De vraag is ook waarom sommige kinderen die antisociaal zijn, toch niet over gaan tot crimineel
gedrag. Dat komt voornamelijk door beschermende factoren. Promotive factor is de tegenhanger van
risicofactor, dus risicofactor is bijv. je bent impulsief, promotive factor is je bent niet impulsief.
Risicofactor is de slechte relatie met je ouders, promotive factor is een goede relatie met de ouders.
, Unieke factoren staan op zichzelf, die zwakken het effect van risicofactoren af, bijv. bij meisjes die
mishandeld zijn in hun jeugd, als zij het dan goed doen op school, dan werkt dat als een
beschermende factor. Dat is een protective factor. Dit betekent niet dat slechte schoolprestaties per
definitie verslechterend werken, dus het is niet zo tweezijdig. Onderscheid en inzicht in
beschermende factoren zijn van belang voor mogelijke interventies.
Wasserman G, Keenan K, Tremblay R, et al (2003). Child delinquency bulletin series: risk and
protective factors of child delinquency.
DLC (Developmental and life-course criminology) is belast met drie hoofdonderwerpen; de
ontwikkeling van crimineel en antisociaal gedrag, risicofactoren op verschillende leeftijden en de
effecten van life events op de ontwikkeling. In dit artikel worden meerdere DLC-theorieën
uiteengezet. DLC theorieën zijn er om te verklaren waarom individuen misdaden plegen. Die
misdaden zijn voornamelijk veelvoorkomende criminaliteit (diefstal, overval, geweld, vandalisme,
minor fraude en drugsgebruik).
Wat weten we al?
1. De prevalentie van misdaad kent een piek tussen de 15 en 19 jaar, dus in de late tienerjaren.
2. De piek van het beginnen van misdaad is tussen de 8 en 14 jaar, en de piek van desistance
(stoppen) ligt tussen de 20 en 29 jaar.
3. Een vroege leeftijd van beginnen voorspelt een lange criminele carrière en veel delicten.
4. Er is continuïteit in crimineel en antisociaal gedrag van de kindertijd tot de volwassenheid,
wat betekent dat mensen die veel delicten plegen tijdens de ene periode dit ook zullen doen
in een andere periode. Ondanks dit gegeven is de age-crime curve ook waar.
5. Een klein deel van de populatie (chronic offenders) pleegt een groot deel van alle delicten. Zij
hebben allemaal een vroege onset en een hoge frequentie van gepleegde delicten. Verder
hebben zij een lange criminele carrière.
6. Delinquent gedrag is veelzijdig, en niet gespecialiseerd. Verschillende soorten delinquenten
hebben dan ook allerlei gemeenschappelijke risicofactoren.
7. De handelingen die we zien als delinquent gedrag zijn onderdeel van groter antisociaal
gedrag, bijv. alcoholmisbruik, roekeloosheid, seksuele intimidatie en spijbelen. Naast
veelzijdigheid in type delict hebben delinquenten ook veelzijdigheid in antisociaal gedrag.
8. In de tienerjaren worden delicten het meest in groepen gepleegd, vanaf 20 jaar wordt het
meer alleen gepleegd. Dit komt door een verandering binnen individuen (binnen-
persoonsverschillen), niet doordat bepaalde mensen afhaken.
9. De redenen voor criminaliteit zijn sterk uiteenlopend, zoals utilistisch (er zijn baten, geld of
wraak) of boosheid. Vanaf 20 jaar zijn er ook meer utilistische motieven.
10. Verschillende soorten delicten worden voor het eerst gepleegd op verschillende leeftijden.
Bepaalde delicten gaan ook vooraf aan andere delicten (winkeldiefstal voor inbraak). Vanaf
20 jaar neemt de specificatie toe.
De risicofactoren die in dit artikel worden genoemd worden in artikel 2 toegelicht. De life events die
ervoor zorgen dat mensen na hun 20e jaar stoppen met criminaliteit zijn uiteenlopend; ze gaan
trouwen, krijgen een goede baan, verhuizen naar een betere buurt of gaan bij het leger.
DLC problemen:
- Terwijl we weten dat misdaad een piek heeft tijdens de late tienerjaren, weten we niet hoe
de frequentie van een misdadiger is op verschillende leeftijden.
Inhoud:
Hoorcollege 1: Inleiding ontwikkelings- en levensloopcriminologie; risicofactoren en beschermende
factoren
Farrington, D.P. (2003). Developmental and life-course criminology: key theoretical and empirical
issues—the 2002 Sutherland award address. Criminology, 41, 221–255
Wasserman G, Keenan K, Tremblay R, et al (2003). Child delinquency bulletin series: risk and
protective factors of child delinquency. Washington, DC: US Department of Justice, Office of
Juvenile Justice and Delinquency Prevention, Office of Justice Programs
Hoorcollege 2: Theorie
Tolan, P., Gorman-Smith, D., & Loeber, R. (2000). Developmental timing of onsets of disruptive
behaviors and later delinquency of inner-city youth.Journal of Child and Family Studies,9,
203–220.
Moffitt TE, Caspi A, Harrington H, Milne B, Males on the life-course persistent and adolescence-
limited antisocial pathways: follow-up at age 26.Dev Psychopathol. 2002; 14179-206
Hoorcollege 3: De invloed van familie: Intergenerationele overdracht van criminaliteit
D.P. Farrington. Family influences on delinquency. D.W. Springer, A.R. Roberts (Eds.), Juvenile Justice
and Delinquency, Sudbury, Mass, Jones and Bartlett (2010), pp. 203 222
Thornberry, TP (2016) Three generation studies: Methodological challenges and promise. In:
Shanahan, MJ, Mortimer, JT, Kirkpatrick Johnson, M (eds) Handbook of the Life Course
Volume II. New York: Springer, pp.571–596.
Hoorcollege 4: De invloed van peers
Warr, M. (2009) Peers and Delinquency. In: Krohn M., Lizotte A., Hall G. (eds) Handbook on Crime
and Deviance. Handbooks of Sociology and Social Research. Springer, New York, NY
Weerman FM, Wilcox P, Sullivan CS.2017. The short-term dynamics of peers and delinquent
behavior: an analysis of bi-weekly changes within a high school student network.J. Quant.
Criminol.
Hoorcollege 5: Desistance
Thomas P. LeBel; Ros Burnett; Shadd Maruna; ShawnBushway, The Chicken and Egg of Subjective and
Social Factors in Desistance from Crime, 5 Eur. J. Criminology, 131 (2008 )
Rodermond, E., Kruttschnitt, C., Slotboom, A.-M., & Bijleveld, C. C. (2016). Female desistance: A
review of the literature. European Journal of Criminology, 13(1), 3–28.
Hoorcollege 6: Inzoomen op daderpopulaties en type delict
Simi, Pete, Sporer, Karyn, Bubolz, Bryan F. 2016. Narratives of Childhood Adversity and Adolescent
Misconduct as Precursors to Violent Extremism: A Life-Course Criminological Approach.
Journal of Research in Crime and Delinquency 53(4):536–63.
Wong, T. M. L., Slotboom, A., & Bijleveld, C. C. J. H. (2010). Risk factors of delinquency of adolescent
and young adult females: a European review. European Journal of Criminology, 7, 266–284.
Hoorcollege 7: Het leven na de gevangenis
Verbruggen, J., Van Der Geest, V. & Bijleveld, C. (2018). Adult outcomes of youths who have spent
time in a judicial treatment institution in the Netherlands. Longitudinal and Life Course
Studies., 9(1), p. 58-79.
LeBel, Thomas P. 2012. “Invisible Stripes? Formerly Incarcerated Persons’ Perceptions of Stigma.”
Deviant Behavior 33:89–107.
,Week 1: Risicofactoren en beschermende factoren
Aantekeningen HC:
Discipline houdt zich bezig met:
1. Ontwikkeling/verloop antisociaal en crimineel gedrag
2. Risicofactoren op verschillende leeftijden, dit kan verschillen per levensfase/leeftijd (bijv.
pesten zie je niet meer in de volwassenheid)
3. Effect van life events op crimineel gedrag (en andersom).
Age-crime-curve is zeker van toepassing, niet alleen op basis van politiegegevens. Er is altijd een piek
in de adolescentie, dat geldt voor allerlei landen en tijdsperiodes. Zegt de age-crime-curve wel alles?
Het is geaggregeerd, alle bestaande data is op een hoop gegooid, maar daardoor mis je
belangrijke verschillen tussen bijv. bepaalde dadergroepen. Dat maakt interventie moeilijker,
moet de interventie voor iedereen hetzelfde zijn?
Data is cross-sectioneel, er wordt op een bepaald moment aan mensen met diverse
leeftijden gevraagd wat zij bijv. het afgelopen jaar gedaan hebben. Je kan daarom hun
levensloop niet zien, het is dus geaggregeerd maar het is ook van iedereen op 1 moment
gevraagd.
De data is officieel, bijv. politie of daderrapportages, maar het zegt niks over de aanloop, bijv.
in welke mate er antisociaal gedrag plaatsvond.
Dus age-crime-curve is zeker waar, maar je mist veel informatie die nodig is voor interventie en
preventie. DLC (Developmental Lifecourse Criminology)-theorieën moeten dat wegnemen, ze kijken
over de tijd heen, kijken mee in hun levensloop. Belangrijkste DLC theorie: ICAP- Integrated Cognitive
Antisocial Potential (alleen schema hoef je te weten). Meer daarover zie je in onderstaand artikel.
Je hebt diverse risicofactor. Als het wordt geassocieerd met de uitkomstmaat, is er samenhang. Dat
veronderstelt dat het voorafgaat aan de uitkomst risicofactor. Onderscheid heb je tussen
dynamisch en statische risicofactoren. Statisch is onveranderlijk, het zit bijv. in iemands gedrag, zoals
bepaalde vormen van impulsiviteit, maar ook
verwaarloosd zijn in je jeugd. Dynamisch is op elk
moment veranderbaar, bijv. het wonen in een bepaalde
achterstandswijk.
Bronfenbrenner’s ecologisch systeem model is een soort
lagensysteem, en die beginnen allemaal bij het individu.
Hoe dichter de schil bij het individu is, hoe belangrijker
de risicofactor is. Het is vaak ook zo dat naarmate een
kind wat ouder wordt, de buitenste lagen belangrijker
worden.
Verschillende domeinen voor risicofactoren (dit zijn
voorbeelden, je hoeft niet alles uit je hoofd te kennen, zie
ook onderstaand artikel):
- Individueel
o Antisociaal gedrag, emotie(regulatie), cognitieve ontwikkeling, hyperactiviteit
- Familie
, o Opvoeding, kindermishandeling, aantal gezinsleden
- Peers
o Criminele vrienden, afgewezen worden
- School en omgevingsfactoren
Antisociaal gedrag is de belangrijkste risicofactor voor criminaliteit later. Het is wel moeilijk om te
voorspellen wie daadwerkelijk crimineel wordt, mensen die antisociaal gedrag vertonen hoeven nog
niet crimineel te worden. Dus antisociale kinderen worden meestal geen criminele volwassenen,
maar criminele volwassenen waren meestal wel asociale kinderen. Als je het hebt over antisociaal
gedrag, moet je altijd kijken naar de leeftijd van het kind. Bepaald onrustig gedrag is op sommige
leven niet antisociaal maar past wellicht bij de leeftijd. Ook marshmallow; als je 4 bent is het
misschien normaal, maar als je bijv. 7 bent wordt het al afwijkender. Hoe jonger de leeftijd, hoe
problematischer, en hoe groter de kans dat de criminele carrière gaat voortduren.
Voorbeeld écht antisociaal gedrag (uit de slides): Onze jongste zoon was net 3 geworden en
mocht bij Sint op schoot een liedje zingen. Sint zong mee om hem te helpen. “Bij de tweede
zin draaide hij zich naar de Sint, hief dreigend zijn vinger en zei “nu hou je even je mond, ik
ben aan het zingen”. Sinds hij kan praten, spreekt hij in de gebiedende wijs. Hij (nu 6 jaar)
spuugt me in mijn gezicht, kan urenlang razend zijn en dan alles van zijn kamer uit zijn raam
gooien. En hij is volledig ongevoelig voor straf. (NRC, 2012)
Wat is antisociaal gedrag:
- Niet strafbaar gedrag; probleemgedrag, externaliserend en internaliserend gedrag bij
kinderen <12 jaar. Dus zowel kinderen die boos zijn etc., maar ook bijv. kinderen die heel stil
zijn.
- Strafbaar gedrag; lichte vormen van crimineel gedrag, overtreden van de wet >12 jaar, of
zelfs zware vormen van jeugdcriminaliteit.
Familiefactoren:
- Nature: Genetisch invloed van ouders op kind
- Nurture: Omgevingsinvloeden
o Proximale factoren (slechte hechting, misbruik/mishandeling/verwaarlozing,
opvoeding). Bijv. kinderen worden geslagen. Dit heeft grote invloed.
o Distale factoren (psychopathologie ouders, middelengebruik van de ouders). Deze
factoren zijn wat verder weg maar heeft ook impact
o Contextuele factoren (huwelijksrelatie, relatie broers/zussen)
o Globale factoren (gezinsstructuur, SES)
Naar schoolfactoren is veel onderzoek, dit laat zich beter meten dan echt kleine kinderen, die kan je
bijv. niet vragen wat bepaalde impact heeft op ze. Binding met school en schooluitval is bijv. een
belangrijke factor. Ook niet gevoelig zijn voor straf is belangrijk. Het is belangrijk dat het niet 1 factor
is die uiteindelijk tot bepaald gedrag leidt.
Omgevingsfactoren kunnen zijn: wonen in een achterstandswijk, lage SES in de buurt, weinig cohesie
in de buurt, veel criminaliteit in de buurt, structuur van de buurt, mobiliteit van bewoners).
De vraag is ook waarom sommige kinderen die antisociaal zijn, toch niet over gaan tot crimineel
gedrag. Dat komt voornamelijk door beschermende factoren. Promotive factor is de tegenhanger van
risicofactor, dus risicofactor is bijv. je bent impulsief, promotive factor is je bent niet impulsief.
Risicofactor is de slechte relatie met je ouders, promotive factor is een goede relatie met de ouders.
, Unieke factoren staan op zichzelf, die zwakken het effect van risicofactoren af, bijv. bij meisjes die
mishandeld zijn in hun jeugd, als zij het dan goed doen op school, dan werkt dat als een
beschermende factor. Dat is een protective factor. Dit betekent niet dat slechte schoolprestaties per
definitie verslechterend werken, dus het is niet zo tweezijdig. Onderscheid en inzicht in
beschermende factoren zijn van belang voor mogelijke interventies.
Wasserman G, Keenan K, Tremblay R, et al (2003). Child delinquency bulletin series: risk and
protective factors of child delinquency.
DLC (Developmental and life-course criminology) is belast met drie hoofdonderwerpen; de
ontwikkeling van crimineel en antisociaal gedrag, risicofactoren op verschillende leeftijden en de
effecten van life events op de ontwikkeling. In dit artikel worden meerdere DLC-theorieën
uiteengezet. DLC theorieën zijn er om te verklaren waarom individuen misdaden plegen. Die
misdaden zijn voornamelijk veelvoorkomende criminaliteit (diefstal, overval, geweld, vandalisme,
minor fraude en drugsgebruik).
Wat weten we al?
1. De prevalentie van misdaad kent een piek tussen de 15 en 19 jaar, dus in de late tienerjaren.
2. De piek van het beginnen van misdaad is tussen de 8 en 14 jaar, en de piek van desistance
(stoppen) ligt tussen de 20 en 29 jaar.
3. Een vroege leeftijd van beginnen voorspelt een lange criminele carrière en veel delicten.
4. Er is continuïteit in crimineel en antisociaal gedrag van de kindertijd tot de volwassenheid,
wat betekent dat mensen die veel delicten plegen tijdens de ene periode dit ook zullen doen
in een andere periode. Ondanks dit gegeven is de age-crime curve ook waar.
5. Een klein deel van de populatie (chronic offenders) pleegt een groot deel van alle delicten. Zij
hebben allemaal een vroege onset en een hoge frequentie van gepleegde delicten. Verder
hebben zij een lange criminele carrière.
6. Delinquent gedrag is veelzijdig, en niet gespecialiseerd. Verschillende soorten delinquenten
hebben dan ook allerlei gemeenschappelijke risicofactoren.
7. De handelingen die we zien als delinquent gedrag zijn onderdeel van groter antisociaal
gedrag, bijv. alcoholmisbruik, roekeloosheid, seksuele intimidatie en spijbelen. Naast
veelzijdigheid in type delict hebben delinquenten ook veelzijdigheid in antisociaal gedrag.
8. In de tienerjaren worden delicten het meest in groepen gepleegd, vanaf 20 jaar wordt het
meer alleen gepleegd. Dit komt door een verandering binnen individuen (binnen-
persoonsverschillen), niet doordat bepaalde mensen afhaken.
9. De redenen voor criminaliteit zijn sterk uiteenlopend, zoals utilistisch (er zijn baten, geld of
wraak) of boosheid. Vanaf 20 jaar zijn er ook meer utilistische motieven.
10. Verschillende soorten delicten worden voor het eerst gepleegd op verschillende leeftijden.
Bepaalde delicten gaan ook vooraf aan andere delicten (winkeldiefstal voor inbraak). Vanaf
20 jaar neemt de specificatie toe.
De risicofactoren die in dit artikel worden genoemd worden in artikel 2 toegelicht. De life events die
ervoor zorgen dat mensen na hun 20e jaar stoppen met criminaliteit zijn uiteenlopend; ze gaan
trouwen, krijgen een goede baan, verhuizen naar een betere buurt of gaan bij het leger.
DLC problemen:
- Terwijl we weten dat misdaad een piek heeft tijdens de late tienerjaren, weten we niet hoe
de frequentie van een misdadiger is op verschillende leeftijden.
