Les 7: Vinger-, voet- en oorsporen
Voetsporen
Voetsporen komen we eigenlijk niet vaak tegen. Het komt soms wel voor dat we voetafdrukken
tegenkomen van kousen die doordrenkt zijn met bloed. Maar, dit gaat zelden over misdrijven. Onze
voeten hebben papillaire lijnen. Er zijn geen databanken bekend waar we voetsporen in kunnen
vergelijken.
Zijn voetafdrukken uniek?
Wanneer we een voetafdruk vergelijken met het spoor, gaan we kijken of dit overeen komt. We
maken hierbij gebruik van de afmetingen tussen de verschillende anatomische delen van de voet. De
Royal Canadian Mounted Police heeft 5755 referentievoetafdrukken in het systeem staan. Hierbij
wordt er geen gebruik gemaakt van huidlijsten. De discriminatiekracht is 1 op 1,27 miljard. Wanneer
we willen weten of de zool van een schoen gedragen is door een bepaald persoon, dan kijken we
naar de superimpositie van de schoen. We vergelijken deze superimpositie met
de referentie van de voetafdruk.
Lengte van een individu?
De statische voetafdruk wordt gemeten als de lengte van de hiel tot de vierde
teen (r = 0.786, p < 0.01). De regressie formule is 4.49 × Cal c A 4 +69.38 SEE
= 5.21, R2 = 0.69. De dynamische voetafdruk wordt gemeten als de lengte van
de hiel tot de vijfde teen (r = 0.858, p < 0.01). De regressie formule is:
4.697 × Cal c A 5 +74.70 SEE = 4.16, R2 = 0.74. Aan de voetafdruk kunnen we
ook zien of iemand platvoeten heeft of dat iemand een hoge wreef heeft.
Oorsporen
Historiek
Alphonse Bertillon in 1893 zag de mogelijkheden van de oren voor identificatie van recidivisten.
Alfred Iannarelli deed sinds 1959 aan oorclassificatie met metrische foto’s. Hij is de auteur van “Ear
Identification” (1989) en kwam erachter dat eeneiige tweelingen verschillende oren hebben. Dit is
bevestigd door Nejati in 2012: Die onderzoekers zagen 90% discriminatie met pattern recognition.
Fritz Hirschi was de eerste die in het forensische werkveld gebruik maakte van oorafdrukken in
Europa, dit gebeurde sinds 1965.
De afdrukken
Bij de oorafdrukken kijken we vooral naar de anatomische locaties van onze oren. Deze bevatten
namelijk veel uitstekende delen die een afdruk kunnen geven. Echter, zien we hierbij zelden een
enkel oorspoor, want vaak worden er ook gedeelten van de wang en van het kapsel meegenomen,
denk hierbij aan de lengte of aard van het kapsel of de baardgroei. Ook is het handig om te weten of
er een bril of juwelen gedrag wordt tijdens het maken van de afdruk. De visualisatie gebeurt
hetzelfde als bij vingersporen.
Pagina 1 van 19
Voetsporen
Voetsporen komen we eigenlijk niet vaak tegen. Het komt soms wel voor dat we voetafdrukken
tegenkomen van kousen die doordrenkt zijn met bloed. Maar, dit gaat zelden over misdrijven. Onze
voeten hebben papillaire lijnen. Er zijn geen databanken bekend waar we voetsporen in kunnen
vergelijken.
Zijn voetafdrukken uniek?
Wanneer we een voetafdruk vergelijken met het spoor, gaan we kijken of dit overeen komt. We
maken hierbij gebruik van de afmetingen tussen de verschillende anatomische delen van de voet. De
Royal Canadian Mounted Police heeft 5755 referentievoetafdrukken in het systeem staan. Hierbij
wordt er geen gebruik gemaakt van huidlijsten. De discriminatiekracht is 1 op 1,27 miljard. Wanneer
we willen weten of de zool van een schoen gedragen is door een bepaald persoon, dan kijken we
naar de superimpositie van de schoen. We vergelijken deze superimpositie met
de referentie van de voetafdruk.
Lengte van een individu?
De statische voetafdruk wordt gemeten als de lengte van de hiel tot de vierde
teen (r = 0.786, p < 0.01). De regressie formule is 4.49 × Cal c A 4 +69.38 SEE
= 5.21, R2 = 0.69. De dynamische voetafdruk wordt gemeten als de lengte van
de hiel tot de vijfde teen (r = 0.858, p < 0.01). De regressie formule is:
4.697 × Cal c A 5 +74.70 SEE = 4.16, R2 = 0.74. Aan de voetafdruk kunnen we
ook zien of iemand platvoeten heeft of dat iemand een hoge wreef heeft.
Oorsporen
Historiek
Alphonse Bertillon in 1893 zag de mogelijkheden van de oren voor identificatie van recidivisten.
Alfred Iannarelli deed sinds 1959 aan oorclassificatie met metrische foto’s. Hij is de auteur van “Ear
Identification” (1989) en kwam erachter dat eeneiige tweelingen verschillende oren hebben. Dit is
bevestigd door Nejati in 2012: Die onderzoekers zagen 90% discriminatie met pattern recognition.
Fritz Hirschi was de eerste die in het forensische werkveld gebruik maakte van oorafdrukken in
Europa, dit gebeurde sinds 1965.
De afdrukken
Bij de oorafdrukken kijken we vooral naar de anatomische locaties van onze oren. Deze bevatten
namelijk veel uitstekende delen die een afdruk kunnen geven. Echter, zien we hierbij zelden een
enkel oorspoor, want vaak worden er ook gedeelten van de wang en van het kapsel meegenomen,
denk hierbij aan de lengte of aard van het kapsel of de baardgroei. Ook is het handig om te weten of
er een bril of juwelen gedrag wordt tijdens het maken van de afdruk. De visualisatie gebeurt
hetzelfde als bij vingersporen.
Pagina 1 van 19
