Hoofdstuk 5
§5.1 van wereldoorlog naar koude oorlog
Na de WO2 kwamen de grote drie vaak bij elkaar, om te praten over
hoe de oorlog zo snel mogelijk te stoppen en hoe het daarna verder
moest. Dit ging goed tot dat ze geen gemeenschappelijke vijand meer
hadden. De Sovjet- Unie aan de ene kant en de VS en Engeland aan
de andere kant, hadden een andere mening over herstelbetalingen.
Er was wel een overeenstemming over de volgende punten
• Straffen van de oorlogsmisdadigers
• Grens tussen Duitsland en polen verder naar het westen
• Duitse minderheden uit Polen, Tsjecho-Slowakije en Hongarije
zouden deze landen moeten verlaten
• Er zou een vredesverdrag voor heel Duitsland worden voorbereid
Alleen van de eerste 3 punten kwam iets terecht.
Duitsland werd verdeeld in 4 bezettingszones , net als Berlijn. Dit
wordt al snel opgesplitst (1949), tot de Bondsrepubliek (BDR) van
Amerika, Frankrijk en Engeland en de Duitse democratische republiek
(DDR) van de Sovjet-Unie.
Zoals de leiders elkaar in de na oorlogse jaren hadden
gerespecteerd, werd de afscherming van de, als tijdelijk bedoelde,
invloedssferen steeds groter. Al in maart 1946 introduceerde
Churchill het begrip: IJzeren gordijn.
Het westen zag de communistische machtsovername in Oost-Europa
met lede ogen aan, maar konden er vrij weinig aan doen. Toen het er
in 1947 op ging lijken dat o.a. Griekenland en China communistisch
dreigden te worden, besloot de Amerikaanse president Truman in te
grijpen met de Truman-doctrine. Dit betekende dat elk land dat hulp
kreeg van de Amerikanen, andere landen militair mocht steunen als
de communisten het land dreigden over te nemen. Uiteindelijk werd
Griekenland niet communistisch, maar China wel.
§5.2 aan de leiband van Moskou
De westerse politici en militairen waren bang geworden, ze besefte
niet goed hoe zwaar de Sovjet-Unie was gehavend na WO2. Niet
alleen de huizen, fabrieken, ziekenhuizen ect, waren verwoest, maar
het aantal mensenlevens dat is verwoest is verschrikkelijk hoog. Dit
verlies werkte nog heel lang door. Er keerden te weinig mannen
terug. Er waren bijna geen arbeidskrachten meer en omdat er te
§5.1 van wereldoorlog naar koude oorlog
Na de WO2 kwamen de grote drie vaak bij elkaar, om te praten over
hoe de oorlog zo snel mogelijk te stoppen en hoe het daarna verder
moest. Dit ging goed tot dat ze geen gemeenschappelijke vijand meer
hadden. De Sovjet- Unie aan de ene kant en de VS en Engeland aan
de andere kant, hadden een andere mening over herstelbetalingen.
Er was wel een overeenstemming over de volgende punten
• Straffen van de oorlogsmisdadigers
• Grens tussen Duitsland en polen verder naar het westen
• Duitse minderheden uit Polen, Tsjecho-Slowakije en Hongarije
zouden deze landen moeten verlaten
• Er zou een vredesverdrag voor heel Duitsland worden voorbereid
Alleen van de eerste 3 punten kwam iets terecht.
Duitsland werd verdeeld in 4 bezettingszones , net als Berlijn. Dit
wordt al snel opgesplitst (1949), tot de Bondsrepubliek (BDR) van
Amerika, Frankrijk en Engeland en de Duitse democratische republiek
(DDR) van de Sovjet-Unie.
Zoals de leiders elkaar in de na oorlogse jaren hadden
gerespecteerd, werd de afscherming van de, als tijdelijk bedoelde,
invloedssferen steeds groter. Al in maart 1946 introduceerde
Churchill het begrip: IJzeren gordijn.
Het westen zag de communistische machtsovername in Oost-Europa
met lede ogen aan, maar konden er vrij weinig aan doen. Toen het er
in 1947 op ging lijken dat o.a. Griekenland en China communistisch
dreigden te worden, besloot de Amerikaanse president Truman in te
grijpen met de Truman-doctrine. Dit betekende dat elk land dat hulp
kreeg van de Amerikanen, andere landen militair mocht steunen als
de communisten het land dreigden over te nemen. Uiteindelijk werd
Griekenland niet communistisch, maar China wel.
§5.2 aan de leiband van Moskou
De westerse politici en militairen waren bang geworden, ze besefte
niet goed hoe zwaar de Sovjet-Unie was gehavend na WO2. Niet
alleen de huizen, fabrieken, ziekenhuizen ect, waren verwoest, maar
het aantal mensenlevens dat is verwoest is verschrikkelijk hoog. Dit
verlies werkte nog heel lang door. Er keerden te weinig mannen
terug. Er waren bijna geen arbeidskrachten meer en omdat er te
