Artikels
Inleiding
De Morgen: Depressief zijn voor even wordt gedoogd, maar het wordt een ander verhaal zodra je
door het eerste jaar hebt gesparteld.
Samenvatting tekst
Wanneer je opstaat met een onverklaarbaar angstgevoel en een donkerte in je hoofd en lichaam,
noemen ze dat derealisatie. Hierbij ervaart iemand de wereld om zich heen als onwerkelijk. Een
depressie is en voelt voor iedereen anders. In de DSM-5 wordt geen onderscheid gemaakt tussen
een klinische depressie als aandoening en depressieve gevoelens als symptoom van een andere
psychische ziekte. Naar behandeling toe, is dit nefast. De diagnose van een depressie kan volgens de
DSM-5 bij een cliënt gesteld worden wanneer die gedurende een periode van 2 weken 5 of meer
symptomen ervaart. Symptomen kunnen zijn: vertraagd denken of bewegen, dagelijks
energieverlies, besluiteloosheid, terugkerende gedachten aan de dood of plan om zelfmoord te
plegen. Om vast te stellen of iemand met een milde of zware depressie kampt, wordt er gebruik
gemaakt van de depressieschaal van Hamilton. Er worden allerlei vragen gesteld en er wordt een
score toegekend in welke mate iemand depressief is. In de praktijk wordt er naar drie domeinen
gekeken: het emotionele, cognitieve en lichamelijke. Als deze drie verstoord geraken, spreken we
van een ernstige depressie. Je kan een depressie niet via hersenscans vaststellen.
, Traumatisering, trauma- en stressorgerelateerde stoornissen
Interview: trauma’s laten in het lichaam diepe sporen na
Richtvragen
1. Waarom werkt praten met ernstig getraumatiseerde kinderen niet zo goed?
2. Welke behandelmethodes kan je als alternatief voor praten aanreiken bij getraumatiseerde
kinderen/jongeren en waarom is het belangrijk om eerst die methodes toe te passen?
3. Hoe kan je best omgaan met driftbuien, agressief gedrag bij getraumatiseerde
kinderen/jongeren?
Samenvatting tekst
Vooraleer je gaat praten met getraumatiseerde kinderen is het belangrijk om hen eerst te leren hoe
ze hun lichaam kunnen kalmeren. Aanraking, beweging en verbeeldingskracht kunnen deze kinderen
helpen om zich weer veilig te voelen. Medicijnen en praten blijken niet altijd het gewenste effect te
hebben. Nieuwe methodes zijn: EMDR (herbeleving van het trauma met behulp van afleidende
stimulansen), neurofeedback (brein belonen als hersengolven gewenste patroon laten zien),
mindfulness, yoga, bewegingstherapie, theater. Trauma’s kunnen de structuur en de bedrading van
de hersenen veranderen. Uit onderzoek blijkt dat trauma’s kunnen leiden tot veranderingen in de
hersenen. Oudere hersengebieden, de emotionele hersenen, treden in werking wanneer niemand te
hulp schiet of gevaar blijft dreigen. Het talige deel van het brein blokkeert en we schakelen over op
primitievere manieren van overleven: vechten, vluchten of verstijven. Bij getraumatiseerde kinderen
is de stressreactie chronisch. Het alarmsysteem in de hersenen is verkeerd afgesteld. Dit maakt dat
getraumatiseerde kinderen geen onderscheid kunnen maken tussen reëel en denkbeeldig gevaar.
Hun emotionele hersenen geven steeds signalen af dat de wereld onveilig is. De hersenen kunnen
veranderen door nieuwe ervaringen op te doen. Belangrijk is om eerst het lichaam te kalmeren.
Daarna gaat het stresssysteem van de emotionele hersenen kalmeren en kunnen andere delen van
het brein ook gezonder functioneren. Medicijnen kunnen helpen voor getraumatiseerde kinderen
om zich beter te beheersen en om minder agressief te zijn, maar belemmeren ook hun lust tot
spelen en hun nieuwsgierigheid. Praten kan helpen, maar neemt de inprenting van angst en
onveiligheid niet weg. De aandacht moet vooral gericht zijn op wat er in het lichaam gebeurt. Je kan
kinderen op verschillende manieren leren om die gevoelens te hanteren. Bijvoorbeeld via
vechtsporten, Yoga, mindfulness, tekenen.
Trauma als aangrijpingspunt in het doorbreken van de cirkel van geweld – de intergenerationele
overdracht van geweld in gezinnen.
Richtvragen
1. Wat wordt bedoeld met intergenerationele overdracht van geweld?
2. En wat is de link met trauma bij deze overdracht?
3. Wat kan de impact zijn van toxische stress op kinderen?
4. Naar welke dynamiek wordt verwezen met de term stress-traumacirkel?
5. Welke impact kan trauma bij de ouders hebben op ouderschap en opvoeding?
6. Waarom is het belangrijk om alle gezinsleden te screenen op klachten van PTSS?
7. Welke trauma gerelateerde klachten geven de jongeren zelf aan in de interviews?
8. Welke beschermende factoren komen in dit artikel aan bod?
9. Welke handvatten beidt dit de klinische praktijk?
Inleiding
De Morgen: Depressief zijn voor even wordt gedoogd, maar het wordt een ander verhaal zodra je
door het eerste jaar hebt gesparteld.
Samenvatting tekst
Wanneer je opstaat met een onverklaarbaar angstgevoel en een donkerte in je hoofd en lichaam,
noemen ze dat derealisatie. Hierbij ervaart iemand de wereld om zich heen als onwerkelijk. Een
depressie is en voelt voor iedereen anders. In de DSM-5 wordt geen onderscheid gemaakt tussen
een klinische depressie als aandoening en depressieve gevoelens als symptoom van een andere
psychische ziekte. Naar behandeling toe, is dit nefast. De diagnose van een depressie kan volgens de
DSM-5 bij een cliënt gesteld worden wanneer die gedurende een periode van 2 weken 5 of meer
symptomen ervaart. Symptomen kunnen zijn: vertraagd denken of bewegen, dagelijks
energieverlies, besluiteloosheid, terugkerende gedachten aan de dood of plan om zelfmoord te
plegen. Om vast te stellen of iemand met een milde of zware depressie kampt, wordt er gebruik
gemaakt van de depressieschaal van Hamilton. Er worden allerlei vragen gesteld en er wordt een
score toegekend in welke mate iemand depressief is. In de praktijk wordt er naar drie domeinen
gekeken: het emotionele, cognitieve en lichamelijke. Als deze drie verstoord geraken, spreken we
van een ernstige depressie. Je kan een depressie niet via hersenscans vaststellen.
, Traumatisering, trauma- en stressorgerelateerde stoornissen
Interview: trauma’s laten in het lichaam diepe sporen na
Richtvragen
1. Waarom werkt praten met ernstig getraumatiseerde kinderen niet zo goed?
2. Welke behandelmethodes kan je als alternatief voor praten aanreiken bij getraumatiseerde
kinderen/jongeren en waarom is het belangrijk om eerst die methodes toe te passen?
3. Hoe kan je best omgaan met driftbuien, agressief gedrag bij getraumatiseerde
kinderen/jongeren?
Samenvatting tekst
Vooraleer je gaat praten met getraumatiseerde kinderen is het belangrijk om hen eerst te leren hoe
ze hun lichaam kunnen kalmeren. Aanraking, beweging en verbeeldingskracht kunnen deze kinderen
helpen om zich weer veilig te voelen. Medicijnen en praten blijken niet altijd het gewenste effect te
hebben. Nieuwe methodes zijn: EMDR (herbeleving van het trauma met behulp van afleidende
stimulansen), neurofeedback (brein belonen als hersengolven gewenste patroon laten zien),
mindfulness, yoga, bewegingstherapie, theater. Trauma’s kunnen de structuur en de bedrading van
de hersenen veranderen. Uit onderzoek blijkt dat trauma’s kunnen leiden tot veranderingen in de
hersenen. Oudere hersengebieden, de emotionele hersenen, treden in werking wanneer niemand te
hulp schiet of gevaar blijft dreigen. Het talige deel van het brein blokkeert en we schakelen over op
primitievere manieren van overleven: vechten, vluchten of verstijven. Bij getraumatiseerde kinderen
is de stressreactie chronisch. Het alarmsysteem in de hersenen is verkeerd afgesteld. Dit maakt dat
getraumatiseerde kinderen geen onderscheid kunnen maken tussen reëel en denkbeeldig gevaar.
Hun emotionele hersenen geven steeds signalen af dat de wereld onveilig is. De hersenen kunnen
veranderen door nieuwe ervaringen op te doen. Belangrijk is om eerst het lichaam te kalmeren.
Daarna gaat het stresssysteem van de emotionele hersenen kalmeren en kunnen andere delen van
het brein ook gezonder functioneren. Medicijnen kunnen helpen voor getraumatiseerde kinderen
om zich beter te beheersen en om minder agressief te zijn, maar belemmeren ook hun lust tot
spelen en hun nieuwsgierigheid. Praten kan helpen, maar neemt de inprenting van angst en
onveiligheid niet weg. De aandacht moet vooral gericht zijn op wat er in het lichaam gebeurt. Je kan
kinderen op verschillende manieren leren om die gevoelens te hanteren. Bijvoorbeeld via
vechtsporten, Yoga, mindfulness, tekenen.
Trauma als aangrijpingspunt in het doorbreken van de cirkel van geweld – de intergenerationele
overdracht van geweld in gezinnen.
Richtvragen
1. Wat wordt bedoeld met intergenerationele overdracht van geweld?
2. En wat is de link met trauma bij deze overdracht?
3. Wat kan de impact zijn van toxische stress op kinderen?
4. Naar welke dynamiek wordt verwezen met de term stress-traumacirkel?
5. Welke impact kan trauma bij de ouders hebben op ouderschap en opvoeding?
6. Waarom is het belangrijk om alle gezinsleden te screenen op klachten van PTSS?
7. Welke trauma gerelateerde klachten geven de jongeren zelf aan in de interviews?
8. Welke beschermende factoren komen in dit artikel aan bod?
9. Welke handvatten beidt dit de klinische praktijk?
