Samenvatting economie in de
gezondheidszorg
Hoofdstuk 6: Vraag naar gezondheidszorg
Vraag naar gezondheidszorg wijkt af van de vraag naar de meeste andere goederen en diensten:
De vraag naar gezondheidszorg is dus feitelijk een afgeleide van de achterliggende vraag naar
gezondheid.
o Gezondheidszorg is een productiefactor in de productiefunctie van gezondheid en de
vraag naar gezondheid kan dus op meer manieren worden bevredigd dan alleen door
het gebruik van gezondheidszorg.
Vraag naar gezondheidszorg wordt niet alleen bepaald door de gebruiker maar ook door de
aanbieder.
o Door de aanwezigheid van asymmetrische informatie tussen vrager en aanbieder
komt de vraag niet onafhankelijk van de aanbieder tot stand en kan de aanbieder
invloed uitoefenen op de aard en omvang van de vraag naar zorg
Zorg is vaak niet te plannen.
Mensen hechten niet alleen waarde aan zorg die ze zelf nodig hebben maar ook aan de
beschikbaarheid van zorg voor hun medemensen.
Drie typen gebruik van medische hulp:
1. Gebruik van medische hulp op initiatief van de patiënt zelf.
2. Gebruik van medische hulp verstrekt door andere aanbieders dan de voorschrijver van de
zorg.
3. Gebruik van medische hulp die wordt voorgeschreven en versterkt door dezelfde aanbieder.
Bij het eerste type komt de vraag voort uit een door de patiënt zelf vastgestelde behoefde en is de
invloed van de zorgaanbieders beperkt of afwezig.
Bij de overige twee typen draagt de vrager een deel van zijn beslissingsmacht over aan de aanbieder
van zorg, omdat die over meer informatie beschrikt.
Wanneer de arts als perfecte patiënt toetreedt laat hij zich uitsluitend leiden door zijn professionele
oordeel over wat de beste zorg is voor de patiënt, waarbij hij rekening houdt met diens voorkeuren.
Zorg wordt volledig bepaald door de behoefte en voorkeuren van de patiënt en dus zijn vraag
en aanbod in principe onafhankelijk van elkaar.
Opleidings- en registratievereisten moeten patiënten worden beschermd tegen incompetente en/of
onethische zorgverleners. Zorgverleners dienen zich als belangen hartiger van de patiënt te gedragen
en geen misbruik te maken van zijn surplus aan kennis (eed van Hippocrates).
Aanbod geïnduceerde vraag (vraaginductie) het verschil tussen de door artsen feitelijk
voorgeschreven of verleende hoeveelheid zorg en de zorginhoudelijk meest wenselijke hoeveelheid
zorg.
Treedt op wanneer de arts handelt als een imperfecte agent die uit eigenbelang de vraag
naar de zorg probeert te beïnvloeden.
Kan zowel een positief als een negatief effect op de vraag naar zorg hebben.
Leidt tot een verschuiving van zorg doordat artsen hun patiënten meer of minder
doorverwijzen.
Vraaginductie is in strijd met de beroepsethiek. Artsen staan dus voor een afweging tussen de baten
van vraaginductie (hoger inkomen of minder werklast) en de psychische kosten daarvan.
gezondheidszorg
Hoofdstuk 6: Vraag naar gezondheidszorg
Vraag naar gezondheidszorg wijkt af van de vraag naar de meeste andere goederen en diensten:
De vraag naar gezondheidszorg is dus feitelijk een afgeleide van de achterliggende vraag naar
gezondheid.
o Gezondheidszorg is een productiefactor in de productiefunctie van gezondheid en de
vraag naar gezondheid kan dus op meer manieren worden bevredigd dan alleen door
het gebruik van gezondheidszorg.
Vraag naar gezondheidszorg wordt niet alleen bepaald door de gebruiker maar ook door de
aanbieder.
o Door de aanwezigheid van asymmetrische informatie tussen vrager en aanbieder
komt de vraag niet onafhankelijk van de aanbieder tot stand en kan de aanbieder
invloed uitoefenen op de aard en omvang van de vraag naar zorg
Zorg is vaak niet te plannen.
Mensen hechten niet alleen waarde aan zorg die ze zelf nodig hebben maar ook aan de
beschikbaarheid van zorg voor hun medemensen.
Drie typen gebruik van medische hulp:
1. Gebruik van medische hulp op initiatief van de patiënt zelf.
2. Gebruik van medische hulp verstrekt door andere aanbieders dan de voorschrijver van de
zorg.
3. Gebruik van medische hulp die wordt voorgeschreven en versterkt door dezelfde aanbieder.
Bij het eerste type komt de vraag voort uit een door de patiënt zelf vastgestelde behoefde en is de
invloed van de zorgaanbieders beperkt of afwezig.
Bij de overige twee typen draagt de vrager een deel van zijn beslissingsmacht over aan de aanbieder
van zorg, omdat die over meer informatie beschrikt.
Wanneer de arts als perfecte patiënt toetreedt laat hij zich uitsluitend leiden door zijn professionele
oordeel over wat de beste zorg is voor de patiënt, waarbij hij rekening houdt met diens voorkeuren.
Zorg wordt volledig bepaald door de behoefte en voorkeuren van de patiënt en dus zijn vraag
en aanbod in principe onafhankelijk van elkaar.
Opleidings- en registratievereisten moeten patiënten worden beschermd tegen incompetente en/of
onethische zorgverleners. Zorgverleners dienen zich als belangen hartiger van de patiënt te gedragen
en geen misbruik te maken van zijn surplus aan kennis (eed van Hippocrates).
Aanbod geïnduceerde vraag (vraaginductie) het verschil tussen de door artsen feitelijk
voorgeschreven of verleende hoeveelheid zorg en de zorginhoudelijk meest wenselijke hoeveelheid
zorg.
Treedt op wanneer de arts handelt als een imperfecte agent die uit eigenbelang de vraag
naar de zorg probeert te beïnvloeden.
Kan zowel een positief als een negatief effect op de vraag naar zorg hebben.
Leidt tot een verschuiving van zorg doordat artsen hun patiënten meer of minder
doorverwijzen.
Vraaginductie is in strijd met de beroepsethiek. Artsen staan dus voor een afweging tussen de baten
van vraaginductie (hoger inkomen of minder werklast) en de psychische kosten daarvan.
