3.1: China en het modern imperialisme
Vanaf de zeventiende eeuw werd China geregeerd door de Qing-dynastie. Een dynastie is
een opeenvolging van heersers uit dezelfde familie. Dit keizerlijke gezag was gebaseerd op
het confucianisme. Volgens deze leer wordt de keizer door de hemel aangewezen (beetje
zelfde als droit divin). Niet veel mensen hoorden bij de elite van de keizer, 90% van de
bevolking was boer. Deze boeren hadden geen rechten, maar moesten wel belasting
betalen en voedsel produceren. In de negentiende eeuw verloor de Qing-dynastie zijn
macht. Dit kwam door politieke en economische problemen. Doordat de bevolking flink was
toegenomen nam de hongersnood toe. Ook ontstond er nog een dreiging vanaf de
buitenkant: het modern imperialisme.
Net zoals in de rest van Azië, wilde het westen ook hun positie in China verbeteren. De
Chinezen hadden echter geen belang voor de goederen uit het westen. De Chinese voelde
een superioriteitsgevoel tegenover de rest, dit werd sinocentrisme genoemd. Echter vonden
de Britten een goed wat de Chinezen wel aantrekkelijk vonden: opium. Omdat zoveel
Chinezen aan de opium verslaafd raakten, greep de overheid in. Duizenden kisten opium
werden vernietigd. Engeland stuurde hun oorlogsschepen naar China (eerste opiumoorlog).
China verloor dik.
De oorlog eindigde in 1842. Het verdrag van Nanking was een van de eerste ongelijke
verdragen van China. Dit verdrag was in het voordeel van Engeland. Frankrijk, Rusland en
de VS volgden het voorbeeld van Engeland. Rusland zag Mantsjoerije als onderdeel van
haar invloedssfeer. In het zuiden ging het meer om de westerse landen. Voor buitenlanders
werd extraterritorialiteit gerealiseerd (De regeling dat men in het buitenland niet onder het
daar heersende rechtsysteem valt, maar onder het eigen recht). Steeds meer buitenlanders
vestigen zich in China. Door de onvrede van de Chinese bevolking brak in 1856 de tweede
opiumoorlog uit, dit China weer verloor. Na deze oorlog mochten zendelingen naar China
komen.
De relatie met Japan verslechterde ook. In 1894 kwamen ze in oorlog omdat Japan, Korea
wilde innemen. China verloor deze oorlog en Japan kreeg zeggenschap in Korea.
De Chinezen waren natuurlijk niet blij met die ongelijke verdragen. Hierdoor was de macht
van het westen namelijk flink toegenomen. De Chinese regeerden dit af op de buitenlanders
maar ook op de keizer. Tussen 1851 en 1868 braken volksopstanden uit. Een van die
opstanden was de Taiping Opstand. Hong, die deze opstand leidde, mobiliseerde de boeren
en inspireerde zijn volgelingen met elementen uit het christendom, confucianisme en het
nationalisme. In het noorden was de Gele rivier overstroomd. Boeren waren massaal gaan
protesteren. Beide opstanden zijn neergeslagen met hulp van het buitenland. Veel Chinezen
realiseerden dat ze moeten moderniseren. Hierbij was Japan een voorbeeld. In 1861 werd
de zelfversterkingsbeweging opgericht. Die stichtte nieuwe fabrieken en mijnen. Ook werd
de infrastructuur en de marine gemoderniseerd.
Onder invloed van het Zelfverstekingsbewind werden er initiatieven genomen om het
onderwijs en het leger te verbeteren. Cixi, regentes van China, was hier tegen. In 1898 nam
ze de macht over van de keizer en draaide ze alle hervormingen terug. Sommige mensen
waren het met Cixi eens. Dit blijkt uit de bokseropstand. Een groep uit het noorden was
tegen het modern imperialisme en sloeg (letterlijk) het westen neer. Cixi vond dit best want
Vanaf de zeventiende eeuw werd China geregeerd door de Qing-dynastie. Een dynastie is
een opeenvolging van heersers uit dezelfde familie. Dit keizerlijke gezag was gebaseerd op
het confucianisme. Volgens deze leer wordt de keizer door de hemel aangewezen (beetje
zelfde als droit divin). Niet veel mensen hoorden bij de elite van de keizer, 90% van de
bevolking was boer. Deze boeren hadden geen rechten, maar moesten wel belasting
betalen en voedsel produceren. In de negentiende eeuw verloor de Qing-dynastie zijn
macht. Dit kwam door politieke en economische problemen. Doordat de bevolking flink was
toegenomen nam de hongersnood toe. Ook ontstond er nog een dreiging vanaf de
buitenkant: het modern imperialisme.
Net zoals in de rest van Azië, wilde het westen ook hun positie in China verbeteren. De
Chinezen hadden echter geen belang voor de goederen uit het westen. De Chinese voelde
een superioriteitsgevoel tegenover de rest, dit werd sinocentrisme genoemd. Echter vonden
de Britten een goed wat de Chinezen wel aantrekkelijk vonden: opium. Omdat zoveel
Chinezen aan de opium verslaafd raakten, greep de overheid in. Duizenden kisten opium
werden vernietigd. Engeland stuurde hun oorlogsschepen naar China (eerste opiumoorlog).
China verloor dik.
De oorlog eindigde in 1842. Het verdrag van Nanking was een van de eerste ongelijke
verdragen van China. Dit verdrag was in het voordeel van Engeland. Frankrijk, Rusland en
de VS volgden het voorbeeld van Engeland. Rusland zag Mantsjoerije als onderdeel van
haar invloedssfeer. In het zuiden ging het meer om de westerse landen. Voor buitenlanders
werd extraterritorialiteit gerealiseerd (De regeling dat men in het buitenland niet onder het
daar heersende rechtsysteem valt, maar onder het eigen recht). Steeds meer buitenlanders
vestigen zich in China. Door de onvrede van de Chinese bevolking brak in 1856 de tweede
opiumoorlog uit, dit China weer verloor. Na deze oorlog mochten zendelingen naar China
komen.
De relatie met Japan verslechterde ook. In 1894 kwamen ze in oorlog omdat Japan, Korea
wilde innemen. China verloor deze oorlog en Japan kreeg zeggenschap in Korea.
De Chinezen waren natuurlijk niet blij met die ongelijke verdragen. Hierdoor was de macht
van het westen namelijk flink toegenomen. De Chinese regeerden dit af op de buitenlanders
maar ook op de keizer. Tussen 1851 en 1868 braken volksopstanden uit. Een van die
opstanden was de Taiping Opstand. Hong, die deze opstand leidde, mobiliseerde de boeren
en inspireerde zijn volgelingen met elementen uit het christendom, confucianisme en het
nationalisme. In het noorden was de Gele rivier overstroomd. Boeren waren massaal gaan
protesteren. Beide opstanden zijn neergeslagen met hulp van het buitenland. Veel Chinezen
realiseerden dat ze moeten moderniseren. Hierbij was Japan een voorbeeld. In 1861 werd
de zelfversterkingsbeweging opgericht. Die stichtte nieuwe fabrieken en mijnen. Ook werd
de infrastructuur en de marine gemoderniseerd.
Onder invloed van het Zelfverstekingsbewind werden er initiatieven genomen om het
onderwijs en het leger te verbeteren. Cixi, regentes van China, was hier tegen. In 1898 nam
ze de macht over van de keizer en draaide ze alle hervormingen terug. Sommige mensen
waren het met Cixi eens. Dit blijkt uit de bokseropstand. Een groep uit het noorden was
tegen het modern imperialisme en sloeg (letterlijk) het westen neer. Cixi vond dit best want
