Amber van den Bogaard
1745735
Vertellen en Verbeelden
825 woorden (+10% marge)
12 Angry Men: de betrokkenheid van de kijker
In 1957 verscheen de film 12 Angry Men. Het verhaal gaat over twaalf juryleden die het lot
van een van moord beschuldigde jongen gezamenlijk moeten bepalen, met één voorwaarde:
twaalf stemmen schuldig of twaalf stemmen onschuldig. Aanvankelijk stemt slechts één
jurylid voor onschuldig. Dit is het begin van een discussie die de kijker de hele film volgt.1 In
dit essay ligt de focus op de scene waarin het laatste jurylid omslaat naar onschuldig. Er
wordt gekeken naar de zeven functies van performance uit het artikel “What is
Performance?” geschreven door Richard Schechner en de range en depth of story
information beschreven in het artikel “Narrative Form” door David Bordwell, Kristin Thompson
en Jeff Smith. Aan de hand van deze concepten wordt de betrokkenheid van de kijker bij het
verhaal geanalyseerd.
Ten eerste, de zeven functies van performance volgens Schechner. Aan de hand van
deze functies valt te bepalen wat de performer wil bereiken met zijn performance. Een
performance heeft nagenoeg altijd meerdere functies.2 Dit geldt ook voor 12 Angry Men. Vlak
voordat het laatste jurylid onschuldig stemt, stort hij in. De reden dat dit jurylid zo standvastig
bleef, bleek de slechte band met zijn zoon te zijn. De wrok die hij koestert voor zijn zoon,
projecteerde hij op de beschuldigde jongen.3 Dit kan gezien worden als begin van zijn eigen
helingsproces, maar dit feit kan ook voor heling zorgen bij kijkers die een slechte band
hebben met hun kinderen. Hier past to heal bij, een van de functies van performance
beschreven door Schechner. Een tweede functie die te herkennen is, is to teach, persuade
or convince.4 Met dat het laatste jurylid stemt voor onschuldig, is de mogelijkheid dat de
jongen de doodstraf krijgt van tafel. Dit leert de kijker dat een mens onschuldig is tot zijn
schuld bewezen is. Daarnaast kan het de kijker ook leren om niet zwartwit te denken en
open te staan voor de visies van anderen.
Ten tweede spelen de range en depth of story information een rol in de betrokkenheid
van de kijker. De range of story information gaat om hoeveel je als kijker weet tijdens het
1
12 Angry Men, geregisseerd door Sidney Lumet (1957; United Artists)
https://www.primevideo.com/detail/0PUR1QADBKFBV5NV72DUAFEXE0/ref=dvm_src_ret_nl_xx_s
2
Richard Schechner, Performance Studies: An Introduction, 3rd ed. (London: Routledge, 2013), 38.
3
12 Angry Men, geregisseerd door Sidney Lumet (1957; United Artists)
https://www.primevideo.com/detail/0PUR1QADBKFBV5NV72DUAFEXE0/ref=dvm_src_ret_nl_xx_s
1:29:00-1:33:00
4
Schechner, Performance Studies: An Introduction, 38.
1
1745735
Vertellen en Verbeelden
825 woorden (+10% marge)
12 Angry Men: de betrokkenheid van de kijker
In 1957 verscheen de film 12 Angry Men. Het verhaal gaat over twaalf juryleden die het lot
van een van moord beschuldigde jongen gezamenlijk moeten bepalen, met één voorwaarde:
twaalf stemmen schuldig of twaalf stemmen onschuldig. Aanvankelijk stemt slechts één
jurylid voor onschuldig. Dit is het begin van een discussie die de kijker de hele film volgt.1 In
dit essay ligt de focus op de scene waarin het laatste jurylid omslaat naar onschuldig. Er
wordt gekeken naar de zeven functies van performance uit het artikel “What is
Performance?” geschreven door Richard Schechner en de range en depth of story
information beschreven in het artikel “Narrative Form” door David Bordwell, Kristin Thompson
en Jeff Smith. Aan de hand van deze concepten wordt de betrokkenheid van de kijker bij het
verhaal geanalyseerd.
Ten eerste, de zeven functies van performance volgens Schechner. Aan de hand van
deze functies valt te bepalen wat de performer wil bereiken met zijn performance. Een
performance heeft nagenoeg altijd meerdere functies.2 Dit geldt ook voor 12 Angry Men. Vlak
voordat het laatste jurylid onschuldig stemt, stort hij in. De reden dat dit jurylid zo standvastig
bleef, bleek de slechte band met zijn zoon te zijn. De wrok die hij koestert voor zijn zoon,
projecteerde hij op de beschuldigde jongen.3 Dit kan gezien worden als begin van zijn eigen
helingsproces, maar dit feit kan ook voor heling zorgen bij kijkers die een slechte band
hebben met hun kinderen. Hier past to heal bij, een van de functies van performance
beschreven door Schechner. Een tweede functie die te herkennen is, is to teach, persuade
or convince.4 Met dat het laatste jurylid stemt voor onschuldig, is de mogelijkheid dat de
jongen de doodstraf krijgt van tafel. Dit leert de kijker dat een mens onschuldig is tot zijn
schuld bewezen is. Daarnaast kan het de kijker ook leren om niet zwartwit te denken en
open te staan voor de visies van anderen.
Ten tweede spelen de range en depth of story information een rol in de betrokkenheid
van de kijker. De range of story information gaat om hoeveel je als kijker weet tijdens het
1
12 Angry Men, geregisseerd door Sidney Lumet (1957; United Artists)
https://www.primevideo.com/detail/0PUR1QADBKFBV5NV72DUAFEXE0/ref=dvm_src_ret_nl_xx_s
2
Richard Schechner, Performance Studies: An Introduction, 3rd ed. (London: Routledge, 2013), 38.
3
12 Angry Men, geregisseerd door Sidney Lumet (1957; United Artists)
https://www.primevideo.com/detail/0PUR1QADBKFBV5NV72DUAFEXE0/ref=dvm_src_ret_nl_xx_s
1:29:00-1:33:00
4
Schechner, Performance Studies: An Introduction, 38.
1
