Criterium Gericht Interview
Hoofdstuk 1.0 Reageren in onvoorziene situatie
1.1 Verslag onvoorziene situatie
Cliënt is een man van X jaar met het downsyndroom en woont al jaren op X te X. Dhr. is een rustige man die houdt van
een rood wijntje, een voetbalclub en gaat naar de dagbesteding alwaar hij op de wasserij handdoeken vouwt. Dhr. zit
normaal na terugkomst van de dagbesteding rond 16.00 uur op zijn kamer, waar dhr. zich vaak terug trekt om rustig tv
te kijken. Eten doet dhr. in de gezamenlijke ruimte/huiskamer, welke grenst aan zijn appartement.
Dhr. is licht dementerend, heeft medicatie voor de schildklier en slikt cranberry tabletten voor een betere weerstand van
de blaas, want dhr. is een bekend met blaasontstekingen. Verder heeft dhr. in het verleden vele onderzoeken gehad
voor pijn in de lies. Hier is niets uit voort gekomen, maar dhr. geeft toch vaak pijn hieraan.
Tijdens het begin van mijn dienst merk ik dat dhr. zich anders gedraagt dan anders. Dhr. vraagt vaak welke dag het is
en of hij de dag erop moest werken, want dan moest hij alles klaar gaan leggen. Loopt zeer veel (zeker 10x in 5 minuten)
van zijn slaapkamer naar de woonkamer en weer terug. Ik vraag aan dhr. of er iets is, hij zegt; “nee”. Toch heb ik een
vreemd onderbuik gevoel dat dhr. zo onrustig is. Ik geef bij dhr. aan dat ik graag zijn temperatuur wil meten. Dhr. gaat
akkoord en ik ga even met hem mee naar zijn slaapkamer om de temperatuur te meten. De temperatuur is 36,7°C, dus
niet verontrustend maar ik blijf dhr. wel in de gaten houden, zeker omdat dhr. bekend is met blaasontstekingen.
Gedurende het diner zit ik tegenover dhr., zo dat ik hem nog beter kan observeren. (criterium 2)
Net na het avondeten komt dhr. naar me toe en vraagt of ik even wil meekomen. Dhr. heeft een geschrokken grimas op
het gezicht en neemt me mee naar het toilet. Daar constateer ik dat dhr. bloedurine heeft geürineerd. Ik merk aan dhr.
dat hij ontdaan is en zich zorgen maakt. Ik probeer dhr. gerust te stellen door te vragen of hij even op de stoel wil gaan
zitten. Ik spoel de bloedurine weg zodat het voor dhr. minder confronterend is. Omdat ik de bloedurine natuurlijk moet
proberen op te vangen, geef ik bij dhr. aan dat ik even een urinepotje ga halen. Ik heb een urinepotje en een po gehaald
(mocht dhr. meer moeten urineren dan het urinepotje aankan) en vraag aan dhr. of het lukt om nogmaals wat urine uit
te plassen in de po. Dhr. geeft aan dat het moeilijk zal worden, maar dat hij het wel gaat proberen. Er komt een kleine
hoeveelheid (50cc) uit en ik geef aan, dat het voldoende is. Nadat dhr. de broek weer heeft aangedaan, geef ik aan dat
ik zo even ga bellen. Ik geef bij dhr. aan dat hij even op zijn appartement mag wachten en dat ik na het gesprek bij hem
terugkom. Alvorens ik de Arts Verstandelijke Geneeskunde (AVG) bel, benader ik een collega van een andere afdeling
en vraag waar de strips om de urine te meten liggen. Ik controleer de bloedurine, maar door het aanwezige bloed komt
erover de controlestrip een rode waas te zitten. (criterium 3)
Volgens de richtlijnen van mijn leerplek moeten we bij medisch advies, schakelen met de huisarts omdat we in X zitten
(van maandag tot vrijdag van 8.00 t/m 17.00 uur) of buiten kantoortijden (zaterdag, zondag en maandag t/m vrijdag
17.00 t/m 8.00 uur) van de huisarts moeten we schakelen met de AVG. Deze arts probeert iedereen zo goed mogelijk
te woord te staan, maar soms gaat dat niet en dan worden we doorgeschakeld met het expertise team. Dit is een team
met verpleegkundige die als back up op het terrein van mijn werkgever zitten om andere partijen te voorzien van hun
expertise.
Ik bel met de zorgcentrale van werkgever (zit in X en hebben alle nummers voorradig van huizen en disciplines) en
vraag of ik de AVG mag spreken. De zorgcentrale geeft aan dat ik het expertiseteam krijg, omdat de AVG er niet is.
Tijdens het gesprek geven ze aan om nogmaals de temperatuur te meten, die is nu 36,8°C . Na overleg, geven zij aan
dat ze het even gaan overleggen en dat ze snel zullen terugbellen.
Kort erna bellen ze me terug dat ik met dhr. en de bloedurine om 19.15 uur bij de Huis Artsen Post (HAP) in X wordt
verwacht. (criterium 4)
Na alle gesprekken met de diverse disciplines, bel ik mij collega op of hij de groep wil observeren tijdens mijn
afwezigheid. Ik geef bij de overige cliënten aan dat ik even met dhr. weg moet en als er iets is dat zij bij de buren (mogen
aankloppen.
Hierna geef ik bij dhr. aan dat we over een kwartier naar de HAP gaan en dat hij zijn schoenen mag gaan aandoen.
Tezamen met dhr. rijd ik naar de HAP, tijdens de rit onderhoud ik steeds het contact met hem en vraag meerdere malen
of hij weet wat we gaan doen. Telkens moet ik opnieuw aangeven dat we naar de HAP gaan i.v.m. de bloedurine.
Wanneer we de HAP zijn, geeft dhr. bij de huisarts aan, last te hebben van de lies. Nadat ik dhr. heb aangesproken dat
hij vanavond bloedurine heeft geürineerd en dat we daarom hier zijn herinnerd hij het zich weer. De huisarts onderzoekt
dhr., maar ik merk dat hij hem niet echt serieus neemt en geeft vlug aan dat het niets is. Ook omdat er niets uit de
urinetest komt. Ik geef bij de huisarts aan om dhr. goed uit te leggen wat hij nu moet doen. Ik merk opnieuw dat de
huisarts in vaktermen naar dhr. spreekt. Hierop heb ik in de auto dhr. uitgelegd dat hij veel water moest drinken en dat
er niks ernstig was te zien.
2 Naam
Verzorgende IG-BSD
Hoofdstuk 1.0 Reageren in onvoorziene situatie
1.1 Verslag onvoorziene situatie
Cliënt is een man van X jaar met het downsyndroom en woont al jaren op X te X. Dhr. is een rustige man die houdt van
een rood wijntje, een voetbalclub en gaat naar de dagbesteding alwaar hij op de wasserij handdoeken vouwt. Dhr. zit
normaal na terugkomst van de dagbesteding rond 16.00 uur op zijn kamer, waar dhr. zich vaak terug trekt om rustig tv
te kijken. Eten doet dhr. in de gezamenlijke ruimte/huiskamer, welke grenst aan zijn appartement.
Dhr. is licht dementerend, heeft medicatie voor de schildklier en slikt cranberry tabletten voor een betere weerstand van
de blaas, want dhr. is een bekend met blaasontstekingen. Verder heeft dhr. in het verleden vele onderzoeken gehad
voor pijn in de lies. Hier is niets uit voort gekomen, maar dhr. geeft toch vaak pijn hieraan.
Tijdens het begin van mijn dienst merk ik dat dhr. zich anders gedraagt dan anders. Dhr. vraagt vaak welke dag het is
en of hij de dag erop moest werken, want dan moest hij alles klaar gaan leggen. Loopt zeer veel (zeker 10x in 5 minuten)
van zijn slaapkamer naar de woonkamer en weer terug. Ik vraag aan dhr. of er iets is, hij zegt; “nee”. Toch heb ik een
vreemd onderbuik gevoel dat dhr. zo onrustig is. Ik geef bij dhr. aan dat ik graag zijn temperatuur wil meten. Dhr. gaat
akkoord en ik ga even met hem mee naar zijn slaapkamer om de temperatuur te meten. De temperatuur is 36,7°C, dus
niet verontrustend maar ik blijf dhr. wel in de gaten houden, zeker omdat dhr. bekend is met blaasontstekingen.
Gedurende het diner zit ik tegenover dhr., zo dat ik hem nog beter kan observeren. (criterium 2)
Net na het avondeten komt dhr. naar me toe en vraagt of ik even wil meekomen. Dhr. heeft een geschrokken grimas op
het gezicht en neemt me mee naar het toilet. Daar constateer ik dat dhr. bloedurine heeft geürineerd. Ik merk aan dhr.
dat hij ontdaan is en zich zorgen maakt. Ik probeer dhr. gerust te stellen door te vragen of hij even op de stoel wil gaan
zitten. Ik spoel de bloedurine weg zodat het voor dhr. minder confronterend is. Omdat ik de bloedurine natuurlijk moet
proberen op te vangen, geef ik bij dhr. aan dat ik even een urinepotje ga halen. Ik heb een urinepotje en een po gehaald
(mocht dhr. meer moeten urineren dan het urinepotje aankan) en vraag aan dhr. of het lukt om nogmaals wat urine uit
te plassen in de po. Dhr. geeft aan dat het moeilijk zal worden, maar dat hij het wel gaat proberen. Er komt een kleine
hoeveelheid (50cc) uit en ik geef aan, dat het voldoende is. Nadat dhr. de broek weer heeft aangedaan, geef ik aan dat
ik zo even ga bellen. Ik geef bij dhr. aan dat hij even op zijn appartement mag wachten en dat ik na het gesprek bij hem
terugkom. Alvorens ik de Arts Verstandelijke Geneeskunde (AVG) bel, benader ik een collega van een andere afdeling
en vraag waar de strips om de urine te meten liggen. Ik controleer de bloedurine, maar door het aanwezige bloed komt
erover de controlestrip een rode waas te zitten. (criterium 3)
Volgens de richtlijnen van mijn leerplek moeten we bij medisch advies, schakelen met de huisarts omdat we in X zitten
(van maandag tot vrijdag van 8.00 t/m 17.00 uur) of buiten kantoortijden (zaterdag, zondag en maandag t/m vrijdag
17.00 t/m 8.00 uur) van de huisarts moeten we schakelen met de AVG. Deze arts probeert iedereen zo goed mogelijk
te woord te staan, maar soms gaat dat niet en dan worden we doorgeschakeld met het expertise team. Dit is een team
met verpleegkundige die als back up op het terrein van mijn werkgever zitten om andere partijen te voorzien van hun
expertise.
Ik bel met de zorgcentrale van werkgever (zit in X en hebben alle nummers voorradig van huizen en disciplines) en
vraag of ik de AVG mag spreken. De zorgcentrale geeft aan dat ik het expertiseteam krijg, omdat de AVG er niet is.
Tijdens het gesprek geven ze aan om nogmaals de temperatuur te meten, die is nu 36,8°C . Na overleg, geven zij aan
dat ze het even gaan overleggen en dat ze snel zullen terugbellen.
Kort erna bellen ze me terug dat ik met dhr. en de bloedurine om 19.15 uur bij de Huis Artsen Post (HAP) in X wordt
verwacht. (criterium 4)
Na alle gesprekken met de diverse disciplines, bel ik mij collega op of hij de groep wil observeren tijdens mijn
afwezigheid. Ik geef bij de overige cliënten aan dat ik even met dhr. weg moet en als er iets is dat zij bij de buren (mogen
aankloppen.
Hierna geef ik bij dhr. aan dat we over een kwartier naar de HAP gaan en dat hij zijn schoenen mag gaan aandoen.
Tezamen met dhr. rijd ik naar de HAP, tijdens de rit onderhoud ik steeds het contact met hem en vraag meerdere malen
of hij weet wat we gaan doen. Telkens moet ik opnieuw aangeven dat we naar de HAP gaan i.v.m. de bloedurine.
Wanneer we de HAP zijn, geeft dhr. bij de huisarts aan, last te hebben van de lies. Nadat ik dhr. heb aangesproken dat
hij vanavond bloedurine heeft geürineerd en dat we daarom hier zijn herinnerd hij het zich weer. De huisarts onderzoekt
dhr., maar ik merk dat hij hem niet echt serieus neemt en geeft vlug aan dat het niets is. Ook omdat er niets uit de
urinetest komt. Ik geef bij de huisarts aan om dhr. goed uit te leggen wat hij nu moet doen. Ik merk opnieuw dat de
huisarts in vaktermen naar dhr. spreekt. Hierop heb ik in de auto dhr. uitgelegd dat hij veel water moest drinken en dat
er niks ernstig was te zien.
2 Naam
Verzorgende IG-BSD
