Werkgroep 3 Grondslagen van recht
Opdracht 1
Strafuitsluitingsgronden: de redenen waarop een rechter zich kan baseren om geen straf op
te leggen voor een feitelijke handeling die onder normale omstandigheden een strafbaar feit
zou opleveren, omdat er of geen sprake is van schuld of een rechtvaardiging bestaat voor de
handeling. (Ontoerekeningsvatbaarheid, psychische overmacht, noodweerexces en
onbevoegd gegeven ambtelijk bevel)
Opdracht 2
1. Boek: Dit natuurrecht wordt dan begrepen als een geheel van normen dat niet door
mensen is gemaakt, maar dat altijd en overal al geldt, voorafgaand aan iedere
positivering door menselijke wetgevers.
HdG: Het natuurrecht is een gebod van de rechte rede, dat aangeeft dat een daad
vanwege haar overeenstemming of strijdigheid met de redelijke en sociale natuur als
zodanig moreel laakbaar dan wel geboden is, en dientengevolge verboden dan wel
geboden wordt door God, de schepper van de natuur.
De definities zijn wel in overeenstemming met elkaar omdat in beide definities wordt
aangegeven dat het natuurrecht niet door mensen wordt gemaakt. In het boek wordt
gezegd dat het altijd en overal geldt, volgens Hugo de Groot geldt het alleen als het in
overeenstemming of in strijd is met de redelijke en sociale natuur.
2. Natuurrecht zijn geboden en verboden gemaakt door God, de schepper van de
natuur. Aangezien wij God niet kunnen zien, maar de natuur gemaakt is door God en
God dus te zien is in de natuur, wordt het natuurrecht genoemd. God heeft een soort
structuur in de natuur van de men verweven. De manier waarop Hugo de Groot het
woord natuur gebruikt, is de natuur van de mens, maar die is geschapen door God,
die is normatief en objectief, dus onveranderlijk. Door middel van de ‘rechte rede’ is
de mens in staat te zien wat God van hen wil.
3. Recht moet in overeenstemming zijn met de moraal, maar heeft geen noodzakelijke
verband met de moraal. Moraal heeft een normatieve invloed op recht. Het juiste
recht schrijft ons voor wat de moraal ons voorschrijft.
4. God geeft aan of iets verboden of geboden is, zo wordt het kenbaar gemaakt aan de
mens. De mens kan door middel van de rede ontdekken wat het natuurrecht (dus
God) voorschrijft.
5. Het natuurrecht wordt geboden of verboden door God, de hoogste macht. Het
natuurrecht ontleent zijn bindende kracht omdat het wordt bepaald door het
hoogste gezag. Voor de mens zijn deze geboden of verboden kenbaar door middel
van de rede. Het is bindend omdat God de natuur zelf heeft geschapen.
2. De regter moet volgens de wet regt spreken: hij mag in geen geval de innerlijke
waarde of billijkheid der wet beoordeelen.
Rechtspositivisme: Het in een samenleving bestaande recht is het geheel van regels
dat door de bevoegde autoriteiten is gesteld of erkend. Het is een product van
menselijk handelen en als zodanig een fenomeen dat men in de sociale werkelijkheid
kan aantreffen.
Dit artikel past meer bij rechtspositivisme, omdat het tweede deel van het artikel een
Opdracht 1
Strafuitsluitingsgronden: de redenen waarop een rechter zich kan baseren om geen straf op
te leggen voor een feitelijke handeling die onder normale omstandigheden een strafbaar feit
zou opleveren, omdat er of geen sprake is van schuld of een rechtvaardiging bestaat voor de
handeling. (Ontoerekeningsvatbaarheid, psychische overmacht, noodweerexces en
onbevoegd gegeven ambtelijk bevel)
Opdracht 2
1. Boek: Dit natuurrecht wordt dan begrepen als een geheel van normen dat niet door
mensen is gemaakt, maar dat altijd en overal al geldt, voorafgaand aan iedere
positivering door menselijke wetgevers.
HdG: Het natuurrecht is een gebod van de rechte rede, dat aangeeft dat een daad
vanwege haar overeenstemming of strijdigheid met de redelijke en sociale natuur als
zodanig moreel laakbaar dan wel geboden is, en dientengevolge verboden dan wel
geboden wordt door God, de schepper van de natuur.
De definities zijn wel in overeenstemming met elkaar omdat in beide definities wordt
aangegeven dat het natuurrecht niet door mensen wordt gemaakt. In het boek wordt
gezegd dat het altijd en overal geldt, volgens Hugo de Groot geldt het alleen als het in
overeenstemming of in strijd is met de redelijke en sociale natuur.
2. Natuurrecht zijn geboden en verboden gemaakt door God, de schepper van de
natuur. Aangezien wij God niet kunnen zien, maar de natuur gemaakt is door God en
God dus te zien is in de natuur, wordt het natuurrecht genoemd. God heeft een soort
structuur in de natuur van de men verweven. De manier waarop Hugo de Groot het
woord natuur gebruikt, is de natuur van de mens, maar die is geschapen door God,
die is normatief en objectief, dus onveranderlijk. Door middel van de ‘rechte rede’ is
de mens in staat te zien wat God van hen wil.
3. Recht moet in overeenstemming zijn met de moraal, maar heeft geen noodzakelijke
verband met de moraal. Moraal heeft een normatieve invloed op recht. Het juiste
recht schrijft ons voor wat de moraal ons voorschrijft.
4. God geeft aan of iets verboden of geboden is, zo wordt het kenbaar gemaakt aan de
mens. De mens kan door middel van de rede ontdekken wat het natuurrecht (dus
God) voorschrijft.
5. Het natuurrecht wordt geboden of verboden door God, de hoogste macht. Het
natuurrecht ontleent zijn bindende kracht omdat het wordt bepaald door het
hoogste gezag. Voor de mens zijn deze geboden of verboden kenbaar door middel
van de rede. Het is bindend omdat God de natuur zelf heeft geschapen.
2. De regter moet volgens de wet regt spreken: hij mag in geen geval de innerlijke
waarde of billijkheid der wet beoordeelen.
Rechtspositivisme: Het in een samenleving bestaande recht is het geheel van regels
dat door de bevoegde autoriteiten is gesteld of erkend. Het is een product van
menselijk handelen en als zodanig een fenomeen dat men in de sociale werkelijkheid
kan aantreffen.
Dit artikel past meer bij rechtspositivisme, omdat het tweede deel van het artikel een
