Samenvatting NLT eiwitkristallografie:
Hoofdstuk 1:
In ons lichaam spelen zich talloze processen af zonder dat wij daarbij nadenken.
In het lichaam verlopen heel veel, perfect op elkaar afgestemde processen.
Processen die nodig zijn om indringers uit te schakelen, maar ook processen die
nodig zijn om je lichaam in stand te houden.
Een noodzakelijk puzzelstukje in al deze processen zijn eiwitten.
Eiwitten zijn opgebouwd uit aminozuren. Er zijn 20 verschillende aminozuren,
hierdoor zijn er heel veel verschillende eiwitten mogelijk.
Toch zegt de volgorde van aminozuren weinig over de werking van het eiwit, om dit
te kunnen begrijpen heb je de driedimensionale vorm nodig. Deze vorm ontstaat door
het opvouwen van zo’n aminozuurketen, maar dit kan ook weer op veel manieren.
Eiwitten zijn dus nogal complexe, maar toch hele belangrijke moleculen.
Om een goed beeld van de bouw en de werking van een eiwit gebruiken
wetenschappers verschillende technieken. Een van deze technieken is het
achterhalen van de volgorde van aminozuren van een eiwit door het aflezen van
DNA. Om de driedimensionale structuur te achterhalen is het nodig de atomen van
een eiwit zichtbaar te maken. Alleen is het lastige dat je zelfs met de beste
apparatuur atomen niet kunt zien.
Atomen kunnen wel röntgenstraling verstrooien. Als een elektron precies goed
geraakt wordt gaat de elektron straling uitzenden, uit deze straling kan je precies de
plaats van een elektron en dus een atoom berekenen.
Nu geven de elektronen van 1 atoom alleen te weinig verstrooiing voor het maken
van een goede röntgenopname. Als je een atoomsoort dan op verschillende
manieren gaar bestralen versterkt de straling van elektronen elkaar en kan je een
precies goede sterkte krijgen voor een meetbaar effect.
Eiwitmoleculen moeten dus netjes gestapeld worden, want daarmee plaats je de
elektronen ook netjes naast elkaar. Deze reeks geeft genoeg interactie met
röntgenstraling om de driedimensionale structuur van een eiwit vast te kunnen
stellen.
Door deze geordende rangschikking ontstaat een kristal. Om iets te kunnen zeggen
over een eiwit moet je eerst een eiwitkristal maken, waarna je met röntgendiffractie
dan de driedimensionale structuur kunt ophelderen. Als je de structuur kent kan je
ook meer zeggen over de werking van een eiwit.
, Hoofdstuk 2:
2.1:
Vrijwel alle stoffen hebben te maken met verschillende fasen. Deze fasen kunnen
worden verklaard, hierbij spelen 2 dingen een rol:
- Deeltjes bewegen
- Deeltjes trekken elkaar aan
De beweging hangt samen met de temperatuur. Hoe hoger de temperatuur, hoe
sneller de beweging van de deeltjes. Als een stof afkoelt neemt de
bewegingssnelheid af en kunnen de deeltjes weer bij elkaar komen.
In de gasfase bewegen de deeltjes heel snel en op grote afstand, de
aantrekkingskracht is verbroken.
In de vloeistof fase bewegen de deeltjes minder snel en is de aantrekkingskracht
weer hersteld.
In de vaste fase is de aantrekkingskracht zo groot dat de deeltjes nauwelijks kunnen
bewegen.
Deeltjes in de vloeibare fase bewegen veel meer dan deeltjes in de vaste fase.
Aantrekkingskracht Beweging
Gas Geen Zeer snel
Vloeibaar Groot Snel
Vast Zeer groot Trillen rond vast punt
2.2:
Als de deeltjes langs elkaar bewegen en niet op dezelfde plek blijven is er sprake
van wanorde, er is geen herhaling.
Amorf => ordening van deeltjes is niet regelmatig.
Kristallijn => ordening van deeltjes is wel regelmatig.
2.3:
Als een stof afkoelt moeten de deeltjes een vrijwel vaste plek innemen, hierbij
ontstaan bij veel stoffen kristalgebieden. De deeltjes zijn binnen deze gebieden
netjes geordend, maar willekeurig georiënteerd.
Polykristallijn => een stof die is opgebouwd uit verschillende kristallen.
Het ontstaan van ordening kost tijd, hoe langer je de tijd hebt hoe netter de kristallen
zich kunnen ordenen.
Éénkristal => een kristal dat bestaat uit net geordende kristallen.
2.4:
-
2.5:
Een grafiek die de overgangen van fasen weergeeft is een fasediagram, de
oplosbaarheid staat hierbij tegenover de temperatuur.
Hoofdstuk 1:
In ons lichaam spelen zich talloze processen af zonder dat wij daarbij nadenken.
In het lichaam verlopen heel veel, perfect op elkaar afgestemde processen.
Processen die nodig zijn om indringers uit te schakelen, maar ook processen die
nodig zijn om je lichaam in stand te houden.
Een noodzakelijk puzzelstukje in al deze processen zijn eiwitten.
Eiwitten zijn opgebouwd uit aminozuren. Er zijn 20 verschillende aminozuren,
hierdoor zijn er heel veel verschillende eiwitten mogelijk.
Toch zegt de volgorde van aminozuren weinig over de werking van het eiwit, om dit
te kunnen begrijpen heb je de driedimensionale vorm nodig. Deze vorm ontstaat door
het opvouwen van zo’n aminozuurketen, maar dit kan ook weer op veel manieren.
Eiwitten zijn dus nogal complexe, maar toch hele belangrijke moleculen.
Om een goed beeld van de bouw en de werking van een eiwit gebruiken
wetenschappers verschillende technieken. Een van deze technieken is het
achterhalen van de volgorde van aminozuren van een eiwit door het aflezen van
DNA. Om de driedimensionale structuur te achterhalen is het nodig de atomen van
een eiwit zichtbaar te maken. Alleen is het lastige dat je zelfs met de beste
apparatuur atomen niet kunt zien.
Atomen kunnen wel röntgenstraling verstrooien. Als een elektron precies goed
geraakt wordt gaat de elektron straling uitzenden, uit deze straling kan je precies de
plaats van een elektron en dus een atoom berekenen.
Nu geven de elektronen van 1 atoom alleen te weinig verstrooiing voor het maken
van een goede röntgenopname. Als je een atoomsoort dan op verschillende
manieren gaar bestralen versterkt de straling van elektronen elkaar en kan je een
precies goede sterkte krijgen voor een meetbaar effect.
Eiwitmoleculen moeten dus netjes gestapeld worden, want daarmee plaats je de
elektronen ook netjes naast elkaar. Deze reeks geeft genoeg interactie met
röntgenstraling om de driedimensionale structuur van een eiwit vast te kunnen
stellen.
Door deze geordende rangschikking ontstaat een kristal. Om iets te kunnen zeggen
over een eiwit moet je eerst een eiwitkristal maken, waarna je met röntgendiffractie
dan de driedimensionale structuur kunt ophelderen. Als je de structuur kent kan je
ook meer zeggen over de werking van een eiwit.
, Hoofdstuk 2:
2.1:
Vrijwel alle stoffen hebben te maken met verschillende fasen. Deze fasen kunnen
worden verklaard, hierbij spelen 2 dingen een rol:
- Deeltjes bewegen
- Deeltjes trekken elkaar aan
De beweging hangt samen met de temperatuur. Hoe hoger de temperatuur, hoe
sneller de beweging van de deeltjes. Als een stof afkoelt neemt de
bewegingssnelheid af en kunnen de deeltjes weer bij elkaar komen.
In de gasfase bewegen de deeltjes heel snel en op grote afstand, de
aantrekkingskracht is verbroken.
In de vloeistof fase bewegen de deeltjes minder snel en is de aantrekkingskracht
weer hersteld.
In de vaste fase is de aantrekkingskracht zo groot dat de deeltjes nauwelijks kunnen
bewegen.
Deeltjes in de vloeibare fase bewegen veel meer dan deeltjes in de vaste fase.
Aantrekkingskracht Beweging
Gas Geen Zeer snel
Vloeibaar Groot Snel
Vast Zeer groot Trillen rond vast punt
2.2:
Als de deeltjes langs elkaar bewegen en niet op dezelfde plek blijven is er sprake
van wanorde, er is geen herhaling.
Amorf => ordening van deeltjes is niet regelmatig.
Kristallijn => ordening van deeltjes is wel regelmatig.
2.3:
Als een stof afkoelt moeten de deeltjes een vrijwel vaste plek innemen, hierbij
ontstaan bij veel stoffen kristalgebieden. De deeltjes zijn binnen deze gebieden
netjes geordend, maar willekeurig georiënteerd.
Polykristallijn => een stof die is opgebouwd uit verschillende kristallen.
Het ontstaan van ordening kost tijd, hoe langer je de tijd hebt hoe netter de kristallen
zich kunnen ordenen.
Éénkristal => een kristal dat bestaat uit net geordende kristallen.
2.4:
-
2.5:
Een grafiek die de overgangen van fasen weergeeft is een fasediagram, de
oplosbaarheid staat hierbij tegenover de temperatuur.
