De eenzijdige afscheiding van Palestina onder het
internationaal recht
Op 14 november 2012 publiceert NOS een nieuwsbericht over het dreigement van
Israël jegens de Palestijnen.1 De Palestijnen hebben een verzoek ingediend tot
erkenning bij de Verenigde Naties. Israël is tegen het eenzijdig uitroepen van de
Palestijnse staat. Volgens Israël kunnen de Palestijnen alleen een staat krijgen via
onderhandelingen. Aan deze erkenning zitten voorwaarden vast, de Palestijnen
zouden onder andere moeten afzien van een gang naar het Internationaal Strafhof in
Den Haag om Israël aan te klagen. Mochten de Palestijnen niet mee willen werken
aan de onderhandelingen, dan dreigt Israël om de vredesverdragen met de
Palestijnen te verbreken.
Als we de eisen van Israël vanuit het internationale recht bekijken, roept deze actie
vragen op met betrekking tot het beginsel van zelfbeschikking van volkeren. Dit
artikel tracht te beantwoorden: in hoeverre voldoen de Palestijnen aan de
voorwaarden van eenzijdige afscheiding bij mensenrechtenschending?
Allereerst wordt het beginsel zelfbeschikking van volkeren onder internationaal recht
gedefinieerd. Daarnaast wordt eenzijdige afscheiding bij mensenrechtenschending,
buiten de context van kolonisatie toegelicht. Vervolgens wordt deze eenzijdige
afscheiding gereflecteerd aan de situatie van Israël-Palestina. Tenslotte wordt het
artikel afgesloten met een conclusie.
Zelfbeschikking van volkeren onder internationaal recht
Het beginsel van zelfbeschikking geeft een volk het recht om in onafhankelijkheid zijn
eigen politieke status, sociale, culturele en economische ontwikkeling te bepalen. Dit
beginsel staat in artikel 1 Internationaal, verdrag inzake burgerrechten en politieke
rechten, (IVBPR of BUPO) geregeld. Zelfbeschikking is voornamelijk het recht van
een volk om binnen de grenzen van een bepaalde staat te bestaan. Het volk kan
door zelfbeschikking ook zijn eigen ontwikkeling voor een groot deel zelf bepalen. 2
Er wordt een onderscheid gemaakt tussen interne en externe zelfbeschikking.
Interne zelfbeschikking betekent dat het recht uitgevoerd wordt binnen de grenzen
van een bepaalde staat, dit is in beginsel niet van belang voor de vorming van
nieuwe staten. Externe zelfbeschikking is het recht dat een grond vormt voor de
stichting van een eigen staat door een volk. Er zijn twee soorten gevallen waarop het
recht op externe zelfbeschikking van toepassing is. Ten eerste was het van
toepassing op volkeren die waren onderworpen aan kolonisatie. Ten tweede hebben
volkeren die aan buitenlandse bezetting of overheersing zijn onderworpen, het recht
op externe zelfbeschikking.3
Eenzijdige afscheiding bij mensenrechtenschending
Een staat kan gevormd worden door afscheiding. Een georganiseerde
bevolkingsgroep kan een nieuwe staat vormen onder speciale omstandigheden. Zij
moeten al gezag uitoefenen over een deel van het grondgebied van een bestaande
1
‘Israël dreigt verdragen op te zeggen’, NOS 14 november 2012.
2
A. Nollkaemper, Kern van het internationaal publiekrecht, Den Haag: Boom Juridische uitgevers 2014, p. 80.
3
A. Nollkaemper, Kern van het internationaal publiekrecht, Den Haag: Boom Juridische uitgevers 2014, p. 80-81.
internationaal recht
Op 14 november 2012 publiceert NOS een nieuwsbericht over het dreigement van
Israël jegens de Palestijnen.1 De Palestijnen hebben een verzoek ingediend tot
erkenning bij de Verenigde Naties. Israël is tegen het eenzijdig uitroepen van de
Palestijnse staat. Volgens Israël kunnen de Palestijnen alleen een staat krijgen via
onderhandelingen. Aan deze erkenning zitten voorwaarden vast, de Palestijnen
zouden onder andere moeten afzien van een gang naar het Internationaal Strafhof in
Den Haag om Israël aan te klagen. Mochten de Palestijnen niet mee willen werken
aan de onderhandelingen, dan dreigt Israël om de vredesverdragen met de
Palestijnen te verbreken.
Als we de eisen van Israël vanuit het internationale recht bekijken, roept deze actie
vragen op met betrekking tot het beginsel van zelfbeschikking van volkeren. Dit
artikel tracht te beantwoorden: in hoeverre voldoen de Palestijnen aan de
voorwaarden van eenzijdige afscheiding bij mensenrechtenschending?
Allereerst wordt het beginsel zelfbeschikking van volkeren onder internationaal recht
gedefinieerd. Daarnaast wordt eenzijdige afscheiding bij mensenrechtenschending,
buiten de context van kolonisatie toegelicht. Vervolgens wordt deze eenzijdige
afscheiding gereflecteerd aan de situatie van Israël-Palestina. Tenslotte wordt het
artikel afgesloten met een conclusie.
Zelfbeschikking van volkeren onder internationaal recht
Het beginsel van zelfbeschikking geeft een volk het recht om in onafhankelijkheid zijn
eigen politieke status, sociale, culturele en economische ontwikkeling te bepalen. Dit
beginsel staat in artikel 1 Internationaal, verdrag inzake burgerrechten en politieke
rechten, (IVBPR of BUPO) geregeld. Zelfbeschikking is voornamelijk het recht van
een volk om binnen de grenzen van een bepaalde staat te bestaan. Het volk kan
door zelfbeschikking ook zijn eigen ontwikkeling voor een groot deel zelf bepalen. 2
Er wordt een onderscheid gemaakt tussen interne en externe zelfbeschikking.
Interne zelfbeschikking betekent dat het recht uitgevoerd wordt binnen de grenzen
van een bepaalde staat, dit is in beginsel niet van belang voor de vorming van
nieuwe staten. Externe zelfbeschikking is het recht dat een grond vormt voor de
stichting van een eigen staat door een volk. Er zijn twee soorten gevallen waarop het
recht op externe zelfbeschikking van toepassing is. Ten eerste was het van
toepassing op volkeren die waren onderworpen aan kolonisatie. Ten tweede hebben
volkeren die aan buitenlandse bezetting of overheersing zijn onderworpen, het recht
op externe zelfbeschikking.3
Eenzijdige afscheiding bij mensenrechtenschending
Een staat kan gevormd worden door afscheiding. Een georganiseerde
bevolkingsgroep kan een nieuwe staat vormen onder speciale omstandigheden. Zij
moeten al gezag uitoefenen over een deel van het grondgebied van een bestaande
1
‘Israël dreigt verdragen op te zeggen’, NOS 14 november 2012.
2
A. Nollkaemper, Kern van het internationaal publiekrecht, Den Haag: Boom Juridische uitgevers 2014, p. 80.
3
A. Nollkaemper, Kern van het internationaal publiekrecht, Den Haag: Boom Juridische uitgevers 2014, p. 80-81.
