De jongen die opgroeide als hond
Samenvatting per hoofdstuk 1 t/m 9
Hoofdstuk 1
Bruce Perry werkt als beginnend kinderpsychiater. Hij krijgt Tina op bezoek. Een afro-
Amerikaans meisje van 7 jaar oud was door haar leerkracht naar Bruce gestuurd in verband
met opstandig gedrag, onoplettendheid en veel interesse in seksuele spelletjes. Samen met
haar moeder Sara en haar broertje en zusje wonen ze in een armoe wijk in Chicago. Tina en
haar broertje zijn twee jaar lang misbruikt door de zoon van de oppas van de kinderen, hij
randde hen aan, verkrachtte hen en penetreerde hen in de anus. Bruce wilt erachter komen
wat er aan de hand is met Tina en krijgt daarbij hulp van zijn mentor Dr. Dyrud, die hem
hielp out of the box te denken en dingen te doen waar hij zich goed bij voelde. Dyrud
moedigde Bruce ook aan om zijn neiging om de neurologie te vermengen met klachten van
patiënten. Hij dacht na over de hersenen en gevolgen van een trauma op in de hersenen en
of hiermee gedrag te verklaren is. Onze hersenen zijn hiërarchisch georganiseerd. Tina’s
symptomen deden vermoeden dat er afwijkingen waren in bijna alle delen van de hersenen.
Slaap en aandachtsprobleem (hersenstam), moeilijkheden met fijne motoriek en coördinatie
(diencefalon en hersenschors), duidelijke sociale en relationele achterstanden (limbisch
systeem en hersenschors) spraak en taalproblemen (hersenschors). Ook heeft hij een
onderzoek gedaan op ratten waarbij onder normale omstandigheden de ratten er hetzelfde
uitzagen en hetzelfde reageerden, maar een soort stortte in bij een klein beetje stress al, als
er stress was raakten ze de weg kwijt in het doolhof en vergaten ze alles. Toen ze de
hersenen onderzochten ontdekten ze dat bij de ratten die op stress reageerden vroeg in hun
ontwikkeling sprake was van een overactiviteit van adrenaline en noradrenaline systemen.
Dit kleine verschil leidde er dus toe dat deze ratten de rest van hun leven niet in staat waren
om met stress om te gaan. Deze uitkomst gaf Bruce het inzicht dat dit ook bij Tina het geval
kon zijn, hij zou haar niet diagnosticeren met ADD, maar met PTSS, posttraumatische
stresstoornis. Hij speelde spelletjes met haar, leerde haar op gepaste wijze de les en gaf haar
de aandacht waar zij naar snakte. Met als gevolg dat het gedrag van Tina op elk vlak vooruit
ging . Maar toen ging het mis; tina werd betrapt op het pijpen van een jongen op 10 jarige
leeftijd. Bruce kwam tot de conclusie dat hij haar niet had geleerd hoe ze gedrag moest
veranderen, maar dat ze leerde hoe e aan anderen kon laten lijken dat ze zich gepast
gedroeg, maar van binnen nog niet over haar trauma heen was. Het voelde als een
mislukking voor bruce en hij wilden zijn visie op de klinische geestelijke gezondheidszorg
verbreden. Tina leerde haar stresssysteem beter te regelen, maar haar grootste problemen
hadden te maken met haar vervormde ongezonde seksuele gedrag. Bruce wilden het
geheugen leren doorgronden, omdat hij op die manier Tina kon helpen. Door associatie
brengen we alle binnenkomende zintuigelijke signalen bijeen- geluid, beeld, aanraking, geur,
tot persoon, plaats, voorwerp, handeling. Vroege ervaringen hebben een veel grotere
invloed dan latere. Tina had een reeks zeer ongelukkige associaties ontwikkeld omdat ze zo
jong seksueel misbruikt was. Als vroege ervaringen afwijkend zijn in de hersenen, kunnen
deze voorspellingen zorgen voor stoornissen in ons gedrag. Met de beperkte tijd die Bruce
had met Tina kon hij deze associaties en patronen van gedachtes over seks niet oplossen.
Bruce vond dat hij de werking van het menselijk brein, de veranderingen veel meer moest
integreren in zijn behandelingen voordat hij iets kon gaan betekenen voor patiënten zoals
Tina. Tina, patiënten met levens en herinneringen die op vele manieren littekens hadden
opgesloten door vroege trauma’s.
, Hoofdstuk 2:
Bruce was nu wetenschappelijk medewerker aan de universiteit van Chicago en wordt
gebeld om te helpen bij de zaak van Sandy. Toen zij 3 jaar was was zij getuige van de moord
op haar moeder. Nu wordt van haar verwacht dat zij een verklaring aflegt in de rechtszaal en
dat Bruce haar hierop voorbereid. Bruce heeft veel met veteranen gewerkt die lijden aan
PTSS, ze kwamen erachter dat de stressreactiesystemen van deze veteranen overactief
waren ‘sensitief’. Hun systemen, wanneer ze werden blootgesteld aan ook maar een klein
beetje stress, reageerden alsof er een enorme dreiging was. Clonidine (medicijn) hielp
uiteindelijk deze veteranen om hun PTSS te verminderen, Ook werkte Bruce in een instelling
met meer dan 100 jongens die behoorden tot de ernstig gefaalde kinderen in pleeggezinnen.
Ze waren onhandelbaar. Na het geven van Clonidine was hun hartslag rustig, hun aandacht
werd gerichter en hun impulsiviteit nam af. De overactiviteit van hun stresssystemen werden
geremd en de jongens werden minder snel afgeleid door signalen van eventuele dreiging.
Vroeger was er een idee van ‘kinderen zijn veerkrachtig’, dus hebben geen
traumaverwerking nodig. Bruce was het hier totaal niet mee eens. Kinderen zijn juist
ontvankelijker voor trauma’s dan volwassenen. Als stress gematigd, voorspelbaar en
patroonmatig is, wordt een systeem er juist sterker en functioneel vaardig door. Sandy had
slaapproblemen , was onrustig, had woedeaanvallen, wilde niet met zilver bestek eten, was
bang als er werd aangebeld en was bang voor melk. Bruce had een ontmoeting met Sandy
en zij vertelde hem over de nacht van de moord. De moordenaar had ook Sandy in haar nek
gestoken en hierbij de woorden gezegd ‘het is voor je eigen bestwil kind. De moordenaar
had aangebeld, dit verklaart haar angst. Ze had na het steken melk proberen te drinken,
maar dit was via haar snee in de keel eruit gekomen. Bruce was ervan overtuigd dat Sandy
niet in staat was om te getuigen. Ze had meer tijd nodig om zich voor te bereiden door
middel van therapie. Negatieve emoties maken dingen vaak memorabele dan positieve
emoties, omdat het zo belangrijk is om te overleven om je dingen te herinneren die
bedreigend zijn. Voor Sandy hadden deze normale zaken zoals melk, deurbel en bestek nu
een negatieve associatie. Wij als mensen zijn standaard ingesteld op wantrouwen, niet op
acceptatie bij nieuwe dingen. We bepalen meteen: is dit gevaarlijk en zo ja in welke mate.
De angstrespons wordt gesorteerd, gekalibreerd naar mate van dreiging zoals waargenomen
door ons brein. Angst maakt je dommer, waardoor je sneller kunt reageren, minder gaat
overdenken, en beter in staat bent om direct te overleven. Dissociatie is een
overlevingsvorm waarbij je je zo klein mogelijk maakt, om hulp roept en hoopt op een
wonder. Tijdens de dissociatie bereidt het brein het lichaam voor op verwondingen. Bloed
wordt weggevoerd uit de ledematen en de hartslag wordt vertraagd, zodat eventueel
bloedverlies minder is. Aan de universiteit van Pennsylvania is een onderzoek geweest
waarbij twee ratten in aparte kooien leefden, naast elkaar. In kooi 1 kreeg de rat een schok
bij het overhalen van de hendel voor eten. In kooi 2 kon de rat ook deze eet hendel
overhalen, maar kreeg hij pas een schok als rat 1 zijn hendel overhaalde. De rat in kooi 2 wist
dus niet wanneer hij de schok zou krijgen. Het resultaat was dat rat 2 verlies verloren,
minder weerstand hadden, angstig waren. Voor herstel van trauma is het noodzakelijk dat je
terugkeert naar een situatie die voorspelbaar en veilig is. Bij een sessie begint Sandy haar
trauma na te spelen, maar is zij degene die de touwtjes in handen heeft. Haar brein probeert
door het trauma na te doen er een voorspelbare situatie van te maken. Bruce gaf ook haar
clonidine en al gauw sliep sandy beter en werd ze gemakkelijker om mee te leven. Sandy
ging langzaam maar gestaag vooruit en leeft nu een goed leven.
Samenvatting per hoofdstuk 1 t/m 9
Hoofdstuk 1
Bruce Perry werkt als beginnend kinderpsychiater. Hij krijgt Tina op bezoek. Een afro-
Amerikaans meisje van 7 jaar oud was door haar leerkracht naar Bruce gestuurd in verband
met opstandig gedrag, onoplettendheid en veel interesse in seksuele spelletjes. Samen met
haar moeder Sara en haar broertje en zusje wonen ze in een armoe wijk in Chicago. Tina en
haar broertje zijn twee jaar lang misbruikt door de zoon van de oppas van de kinderen, hij
randde hen aan, verkrachtte hen en penetreerde hen in de anus. Bruce wilt erachter komen
wat er aan de hand is met Tina en krijgt daarbij hulp van zijn mentor Dr. Dyrud, die hem
hielp out of the box te denken en dingen te doen waar hij zich goed bij voelde. Dyrud
moedigde Bruce ook aan om zijn neiging om de neurologie te vermengen met klachten van
patiënten. Hij dacht na over de hersenen en gevolgen van een trauma op in de hersenen en
of hiermee gedrag te verklaren is. Onze hersenen zijn hiërarchisch georganiseerd. Tina’s
symptomen deden vermoeden dat er afwijkingen waren in bijna alle delen van de hersenen.
Slaap en aandachtsprobleem (hersenstam), moeilijkheden met fijne motoriek en coördinatie
(diencefalon en hersenschors), duidelijke sociale en relationele achterstanden (limbisch
systeem en hersenschors) spraak en taalproblemen (hersenschors). Ook heeft hij een
onderzoek gedaan op ratten waarbij onder normale omstandigheden de ratten er hetzelfde
uitzagen en hetzelfde reageerden, maar een soort stortte in bij een klein beetje stress al, als
er stress was raakten ze de weg kwijt in het doolhof en vergaten ze alles. Toen ze de
hersenen onderzochten ontdekten ze dat bij de ratten die op stress reageerden vroeg in hun
ontwikkeling sprake was van een overactiviteit van adrenaline en noradrenaline systemen.
Dit kleine verschil leidde er dus toe dat deze ratten de rest van hun leven niet in staat waren
om met stress om te gaan. Deze uitkomst gaf Bruce het inzicht dat dit ook bij Tina het geval
kon zijn, hij zou haar niet diagnosticeren met ADD, maar met PTSS, posttraumatische
stresstoornis. Hij speelde spelletjes met haar, leerde haar op gepaste wijze de les en gaf haar
de aandacht waar zij naar snakte. Met als gevolg dat het gedrag van Tina op elk vlak vooruit
ging . Maar toen ging het mis; tina werd betrapt op het pijpen van een jongen op 10 jarige
leeftijd. Bruce kwam tot de conclusie dat hij haar niet had geleerd hoe ze gedrag moest
veranderen, maar dat ze leerde hoe e aan anderen kon laten lijken dat ze zich gepast
gedroeg, maar van binnen nog niet over haar trauma heen was. Het voelde als een
mislukking voor bruce en hij wilden zijn visie op de klinische geestelijke gezondheidszorg
verbreden. Tina leerde haar stresssysteem beter te regelen, maar haar grootste problemen
hadden te maken met haar vervormde ongezonde seksuele gedrag. Bruce wilden het
geheugen leren doorgronden, omdat hij op die manier Tina kon helpen. Door associatie
brengen we alle binnenkomende zintuigelijke signalen bijeen- geluid, beeld, aanraking, geur,
tot persoon, plaats, voorwerp, handeling. Vroege ervaringen hebben een veel grotere
invloed dan latere. Tina had een reeks zeer ongelukkige associaties ontwikkeld omdat ze zo
jong seksueel misbruikt was. Als vroege ervaringen afwijkend zijn in de hersenen, kunnen
deze voorspellingen zorgen voor stoornissen in ons gedrag. Met de beperkte tijd die Bruce
had met Tina kon hij deze associaties en patronen van gedachtes over seks niet oplossen.
Bruce vond dat hij de werking van het menselijk brein, de veranderingen veel meer moest
integreren in zijn behandelingen voordat hij iets kon gaan betekenen voor patiënten zoals
Tina. Tina, patiënten met levens en herinneringen die op vele manieren littekens hadden
opgesloten door vroege trauma’s.
, Hoofdstuk 2:
Bruce was nu wetenschappelijk medewerker aan de universiteit van Chicago en wordt
gebeld om te helpen bij de zaak van Sandy. Toen zij 3 jaar was was zij getuige van de moord
op haar moeder. Nu wordt van haar verwacht dat zij een verklaring aflegt in de rechtszaal en
dat Bruce haar hierop voorbereid. Bruce heeft veel met veteranen gewerkt die lijden aan
PTSS, ze kwamen erachter dat de stressreactiesystemen van deze veteranen overactief
waren ‘sensitief’. Hun systemen, wanneer ze werden blootgesteld aan ook maar een klein
beetje stress, reageerden alsof er een enorme dreiging was. Clonidine (medicijn) hielp
uiteindelijk deze veteranen om hun PTSS te verminderen, Ook werkte Bruce in een instelling
met meer dan 100 jongens die behoorden tot de ernstig gefaalde kinderen in pleeggezinnen.
Ze waren onhandelbaar. Na het geven van Clonidine was hun hartslag rustig, hun aandacht
werd gerichter en hun impulsiviteit nam af. De overactiviteit van hun stresssystemen werden
geremd en de jongens werden minder snel afgeleid door signalen van eventuele dreiging.
Vroeger was er een idee van ‘kinderen zijn veerkrachtig’, dus hebben geen
traumaverwerking nodig. Bruce was het hier totaal niet mee eens. Kinderen zijn juist
ontvankelijker voor trauma’s dan volwassenen. Als stress gematigd, voorspelbaar en
patroonmatig is, wordt een systeem er juist sterker en functioneel vaardig door. Sandy had
slaapproblemen , was onrustig, had woedeaanvallen, wilde niet met zilver bestek eten, was
bang als er werd aangebeld en was bang voor melk. Bruce had een ontmoeting met Sandy
en zij vertelde hem over de nacht van de moord. De moordenaar had ook Sandy in haar nek
gestoken en hierbij de woorden gezegd ‘het is voor je eigen bestwil kind. De moordenaar
had aangebeld, dit verklaart haar angst. Ze had na het steken melk proberen te drinken,
maar dit was via haar snee in de keel eruit gekomen. Bruce was ervan overtuigd dat Sandy
niet in staat was om te getuigen. Ze had meer tijd nodig om zich voor te bereiden door
middel van therapie. Negatieve emoties maken dingen vaak memorabele dan positieve
emoties, omdat het zo belangrijk is om te overleven om je dingen te herinneren die
bedreigend zijn. Voor Sandy hadden deze normale zaken zoals melk, deurbel en bestek nu
een negatieve associatie. Wij als mensen zijn standaard ingesteld op wantrouwen, niet op
acceptatie bij nieuwe dingen. We bepalen meteen: is dit gevaarlijk en zo ja in welke mate.
De angstrespons wordt gesorteerd, gekalibreerd naar mate van dreiging zoals waargenomen
door ons brein. Angst maakt je dommer, waardoor je sneller kunt reageren, minder gaat
overdenken, en beter in staat bent om direct te overleven. Dissociatie is een
overlevingsvorm waarbij je je zo klein mogelijk maakt, om hulp roept en hoopt op een
wonder. Tijdens de dissociatie bereidt het brein het lichaam voor op verwondingen. Bloed
wordt weggevoerd uit de ledematen en de hartslag wordt vertraagd, zodat eventueel
bloedverlies minder is. Aan de universiteit van Pennsylvania is een onderzoek geweest
waarbij twee ratten in aparte kooien leefden, naast elkaar. In kooi 1 kreeg de rat een schok
bij het overhalen van de hendel voor eten. In kooi 2 kon de rat ook deze eet hendel
overhalen, maar kreeg hij pas een schok als rat 1 zijn hendel overhaalde. De rat in kooi 2 wist
dus niet wanneer hij de schok zou krijgen. Het resultaat was dat rat 2 verlies verloren,
minder weerstand hadden, angstig waren. Voor herstel van trauma is het noodzakelijk dat je
terugkeert naar een situatie die voorspelbaar en veilig is. Bij een sessie begint Sandy haar
trauma na te spelen, maar is zij degene die de touwtjes in handen heeft. Haar brein probeert
door het trauma na te doen er een voorspelbare situatie van te maken. Bruce gaf ook haar
clonidine en al gauw sliep sandy beter en werd ze gemakkelijker om mee te leven. Sandy
ging langzaam maar gestaag vooruit en leeft nu een goed leven.
