1
Verlieskunde
In deze samenvatting wordt het gehele boek Verlieskunde geschreven door
Herman de Mönnik samengevat.
H1, Beroepsmatig overzicht: professionele
verliesconfrontaties
De onmachtgevoelens die een beroepskracht ervaart, kunnen voortkomen uit het
overslaan van de onmacht van de betrokkenen op de beroepskracht.
Verschillende beroepsgroepen waarin je veel te maken hebt met verlies:
Artsen en verpleegkundigen
Maatschappelijk werkers
Politie, brandweer, ambulancedienst
Theologen, pastoraal werkers
Leerkrachten
Jeugdhulpverleners, inrichtingswerkers
Uitvaartwezen
Journalisten
Kübler Ross: Fasenmodel rond het stervensproces. De stadia zijn: ontkenning,
opstandigheid, marchanderen, depressie, aanvaarding.
De confrontatie met verlies van anderen kan bij de beroepskracht oud zeer naar
boven brengen. Parallel aan de cliënt kan de beroepskracht zich kwetsbaar
voelen. Dit parallelproces noemen we ook wel de reactivering van eigen
emotioneel materiaal.
Het is onmogelijk om te voorspellen welke elementen uit de confrontatie met
verlies van anderen beroepskracht zelf zullen raken. Dit kan leiden tot een vorm
van tegenoverdracht. Bij tegenoverdracht worden onverwerkte gevoelens en
gedachten die horen bij een belangrijk persoon uit het eigen verleden van de
beroepskracht, geprojecteerd op de cliënt die in een bepaald opzicht aan die
persoon doet denken.
Om je zelf als beroepskracht staande te houden in zo een situatie, kan de
beroepskracht overlevingsproblemen activeren, dit zijn aangeleerde
gedragspatronen uit het verleden om stressvolle situaties het hoofd te bieden.
Secundaire victimisatie: Beroepskrachten kunnen door hun opstelling mensen
kwetsen die verlies ondervinden. Zij kunnen mensen voor de tweede keer
slachtoffer maken door een onzorgvuldige benadering. Deze tweede
slachtofferervaring wordt teweeggebracht door een feitelijk of vermeend gebrek
aan medeleven van derden.
Leed-op-leedverschijnsel: bovenop het eerste leed komt door het gebrek aan
medeleven extra leed.
, 2
Johari Window:
Gebieden van mijn eigen
gedrag
Bekend aan mijzelf Onbekend aan mijzelf
Bekend aan anderen A C
Openbare ruimte Blinde vlek
Onbekend aan anderen B D
Privépersoon Onbekend
Victimiserende gedragspatronen:
Vermijden: wegblijven of weglopen
Zich distantiëren: het scheppen van een onnodige grote afstand tot de
mensen die verlies ondervinden
Redden: je werpt je op als redder, teveel inleving in de ander
Aanklagen: de rouwende als slactoffer beschouwen en ook daarnaar
handelen.
Hersenspoelen
Parentificatie: als kinderen de ouderrol op zich nemen
Conspiracy of silence: Iedereen is op de hoogte, maar toch is niemand bereid
iemand anders te vertellen dat hij op de hoogte is.
Blaming the victim: de manier van omgaan met rouwenden.
H2, Praktisch overzicht van de verlieskunde aan de hand van
een casus
In dit hoofdstuk komen als voorbeeld van een verliesbegeleidingstraject, twaalf
methoden en een aantal daarbinnen vallende technieken aan de orde.
Persoonsgerichte aandacht in verliesgbegeleiding is belangrijk. Verliesbegeleiding
hanteert hiervoor een drievoudige focus: aandacht voor de impact van het
verlies, voor de kwaliteit van de coping met het verlies (omgaan met) en
aandacht voor de kwaliteit van de support voor de betrokkene. “In het leven
moet je het (impact) wel zelf doen (coping), maar niet alleen (support).
Unfinished-businesssyndroom UBS: 1. Onbegrepen klachten- 2. Triggereffect-
3. Onverwerkt oud zeer- 4. Multipliereffect (steeds erger worden van klachten)
Verlieszorgstandaard: Als docent kun je niet hulpverlener en docent
tegelijkertijd zijn. Dit schema ziet er als volgt uit:
A.
Poortwachter: B.
1. Verliesbegeleide
Verliessignalerin r
g 5. Cliëntgerichte
2. multimethodische
Verliescounselin verliesbegeleiding
g –PAK, PSA, PSI
3.
C. Specialist
Verliesscreening
D. Professionele zelfzorg
6 Specialistische zorg- rouwtherapie, verslavingszorg,
4. 7. Collegiale erkenning en kanalisering- bedrijfsopvang
schuldsanering
Verliestoeleiding
Verlieskunde
In deze samenvatting wordt het gehele boek Verlieskunde geschreven door
Herman de Mönnik samengevat.
H1, Beroepsmatig overzicht: professionele
verliesconfrontaties
De onmachtgevoelens die een beroepskracht ervaart, kunnen voortkomen uit het
overslaan van de onmacht van de betrokkenen op de beroepskracht.
Verschillende beroepsgroepen waarin je veel te maken hebt met verlies:
Artsen en verpleegkundigen
Maatschappelijk werkers
Politie, brandweer, ambulancedienst
Theologen, pastoraal werkers
Leerkrachten
Jeugdhulpverleners, inrichtingswerkers
Uitvaartwezen
Journalisten
Kübler Ross: Fasenmodel rond het stervensproces. De stadia zijn: ontkenning,
opstandigheid, marchanderen, depressie, aanvaarding.
De confrontatie met verlies van anderen kan bij de beroepskracht oud zeer naar
boven brengen. Parallel aan de cliënt kan de beroepskracht zich kwetsbaar
voelen. Dit parallelproces noemen we ook wel de reactivering van eigen
emotioneel materiaal.
Het is onmogelijk om te voorspellen welke elementen uit de confrontatie met
verlies van anderen beroepskracht zelf zullen raken. Dit kan leiden tot een vorm
van tegenoverdracht. Bij tegenoverdracht worden onverwerkte gevoelens en
gedachten die horen bij een belangrijk persoon uit het eigen verleden van de
beroepskracht, geprojecteerd op de cliënt die in een bepaald opzicht aan die
persoon doet denken.
Om je zelf als beroepskracht staande te houden in zo een situatie, kan de
beroepskracht overlevingsproblemen activeren, dit zijn aangeleerde
gedragspatronen uit het verleden om stressvolle situaties het hoofd te bieden.
Secundaire victimisatie: Beroepskrachten kunnen door hun opstelling mensen
kwetsen die verlies ondervinden. Zij kunnen mensen voor de tweede keer
slachtoffer maken door een onzorgvuldige benadering. Deze tweede
slachtofferervaring wordt teweeggebracht door een feitelijk of vermeend gebrek
aan medeleven van derden.
Leed-op-leedverschijnsel: bovenop het eerste leed komt door het gebrek aan
medeleven extra leed.
, 2
Johari Window:
Gebieden van mijn eigen
gedrag
Bekend aan mijzelf Onbekend aan mijzelf
Bekend aan anderen A C
Openbare ruimte Blinde vlek
Onbekend aan anderen B D
Privépersoon Onbekend
Victimiserende gedragspatronen:
Vermijden: wegblijven of weglopen
Zich distantiëren: het scheppen van een onnodige grote afstand tot de
mensen die verlies ondervinden
Redden: je werpt je op als redder, teveel inleving in de ander
Aanklagen: de rouwende als slactoffer beschouwen en ook daarnaar
handelen.
Hersenspoelen
Parentificatie: als kinderen de ouderrol op zich nemen
Conspiracy of silence: Iedereen is op de hoogte, maar toch is niemand bereid
iemand anders te vertellen dat hij op de hoogte is.
Blaming the victim: de manier van omgaan met rouwenden.
H2, Praktisch overzicht van de verlieskunde aan de hand van
een casus
In dit hoofdstuk komen als voorbeeld van een verliesbegeleidingstraject, twaalf
methoden en een aantal daarbinnen vallende technieken aan de orde.
Persoonsgerichte aandacht in verliesgbegeleiding is belangrijk. Verliesbegeleiding
hanteert hiervoor een drievoudige focus: aandacht voor de impact van het
verlies, voor de kwaliteit van de coping met het verlies (omgaan met) en
aandacht voor de kwaliteit van de support voor de betrokkene. “In het leven
moet je het (impact) wel zelf doen (coping), maar niet alleen (support).
Unfinished-businesssyndroom UBS: 1. Onbegrepen klachten- 2. Triggereffect-
3. Onverwerkt oud zeer- 4. Multipliereffect (steeds erger worden van klachten)
Verlieszorgstandaard: Als docent kun je niet hulpverlener en docent
tegelijkertijd zijn. Dit schema ziet er als volgt uit:
A.
Poortwachter: B.
1. Verliesbegeleide
Verliessignalerin r
g 5. Cliëntgerichte
2. multimethodische
Verliescounselin verliesbegeleiding
g –PAK, PSA, PSI
3.
C. Specialist
Verliesscreening
D. Professionele zelfzorg
6 Specialistische zorg- rouwtherapie, verslavingszorg,
4. 7. Collegiale erkenning en kanalisering- bedrijfsopvang
schuldsanering
Verliestoeleiding
