1.1
Gezondheid
(WHO) wereld gezondheidsorganisatie definieert het als:
een toestand van compleet mentaal/fysiek/sociaal welbevinden.
↓
Het woord compleet in de definitie betekend dat vrijwel niemand gezond is. En welbevinden is subjectief, het gaat
dus niet om een objectief vast te stellen ziekten.
Nieuwe definitie: positieve gezondheid Huber
nieuwe definitie komt vanuit een internationale conferentie in 2010 door de gezondheidsraad. De nieuwe definitie is
niet overgenomen door de WHO.
Het luid: gezondheid is het vermogen om zich aan te passen en eigen regie te voeren, in het licht van sociale, fysieke
en emotionele uitdaging van het leven. Het is geen toestand.
↓
de mens en niet de ziekte staat centraal, het gaat erom wat je wel kunt. Gezondheid is geen doel op zich maar een
middel of voorwaarden om je leven te leiden die bij je past en voldoende bevrediging geeft.
↓
Het gaat over het totale functioneren in de hele breedte van het leven.
Het geeft handvatten bij het werken met mensen met psychische problemen (in de zorg en welzijn): mensen met
bijzondere sociale en emotionele uitdagingen van het leven. Het kijkt niet naar wat is er mis en moet verholpen
worden, maar naar wat heb jij nodig om je aan de gegeven uitdaging aan te passen en je leven op jouw gewenste
manier te leiden.
Zes dimensies positieve gezondheid
Zes pijlers van gezondheid:
1. Lichaamsfuncties
2. Mentaal welbevinden (psychische functies)
3. Dagelijks functioneren
4. Zingeving (spirituele en existentiële dimensie)
5. Meedoen (sociaal maatschappelijke participatie)
6. Kwaliteit van leven
Lichamelijke en mentale functioneringsstoornissen worden gezien in relatie tot de kwaliteit van iemand zijn leven.
De aandacht van richten zich op al deze aspecten en niet alleen op de psychische klachten. Er kan een inventarisatie
worden gemaakt van iemand zijn krachten en klachten.
1
, Met het positieve gezondheidsmodel kunnen verschillende aspecten van het menselijk functioneren en de manier
waarop een aandoening dat verstoort, worden uitgevraagd en ik kaart gebracht. Het kan het biopsychischsociaal
model vervangen.
Bezwaar over positieve gezondheid
- het is theoretisch zwak onderbouwd
- zes pijlers overlappen elkaar (kwaliteit van leven met overige pijlers)
- volgens de omschrijving is het geen toestand, maar vermogen om je aan te passen en regie te voeren (het zal beter
zijn om gezondheid wel te omschrijven als een toestand en daarnaast ook aandacht te geven aan de manier waarop
mensen op die toestand reageren, dus ‘’zich aanpassen en eigen regie voeren zal ook omschreven moeten worden
in de dimensies.” Want niet elke aanpassing en wijze van regie voeren is gezond.
Drie aspecten van gezondheid en ziekten (kader 1.1)
objectieve kant (disease) = aanwijsbare aan – of afwezigheid van een ziekten in het lichaam
subjectieve kant (illness)= beleving van een persoon van zijn ziekten (gevoelens)
gedragsmatige kant = manier waarmee iemand met zijn klachten omgaat (praten, steun zoeken).
↘Dit gaat over aanpassen en regie voeren, de definitie van positieve gezondheid gaat hierover.
Dus onthouden:
Gezondheid WHO: een toestand van compleet mentaal/fysiek/sociaal welbevinden. Het gaat niet over een
objectieve ziekten.
Positieve gezondheid Huber: het vermogen om zich aan te passen en eigen regie te voeren, in het licht van sociale,
fysieke en emotionele uitdaging van het leven. Het is geen toestand.
1.3
Klassieke medische benadering
In de ggz beenderen ze psychische problemen als ziekten of ziekteverschijnselen.
Op basis van de verschijnselen wordt een diagnose gesteld. Die diagnose is het uitgangspunt voor een behandeling.
Medicijnen zijn veelal het antwoord.
Door de diagnose verdwijnen aspecten van iemand zijn persoonlijk verhaal uit beeld. Wat het voor iemand zijn
dagelijks leven betekend en hoe zijn omgeving er mee omgaat wordt vergeten. Wanneer er aan iemand zijn klachten
het label ziekten of een diagnose gekoppeld is, wordt er niet meer gekeken naar iemand zijn verleden waar
aanwijzingen en gebeurtenissen te vinden zijn voor het ontstaan van iemand zijn klachten.
Het zieke individu wordt in de praktijk uit zijn sociale context losgemaakt, in de theorie gebeurt dat niet. De diagnose
bepaald het beeld van de hulpverlener, dat beeld is te eenzijdig. Informatie die niet bij de diagnose past wordt als
minder relevant gezien.
De diagnose wordt behandeld in plaats van de persoon.
Classificeringssysteem
DSM 5
Diagnostic and statistical manual of mental disorders; van 360 diagnoses de criteria beschreven voor psychische
aandoeningen. Het geeft geen verklaring, nog aanwijzingen voor behandeling. De criteria zijn lijsten van afspraken
die gebaseerd zijn op de recentste inzichten.
Nadeel: men denkt nu te weten wat er aan de hand is. Hoewel psychiaters aangeven dat het gebruik van de DSM
2
Gezondheid
(WHO) wereld gezondheidsorganisatie definieert het als:
een toestand van compleet mentaal/fysiek/sociaal welbevinden.
↓
Het woord compleet in de definitie betekend dat vrijwel niemand gezond is. En welbevinden is subjectief, het gaat
dus niet om een objectief vast te stellen ziekten.
Nieuwe definitie: positieve gezondheid Huber
nieuwe definitie komt vanuit een internationale conferentie in 2010 door de gezondheidsraad. De nieuwe definitie is
niet overgenomen door de WHO.
Het luid: gezondheid is het vermogen om zich aan te passen en eigen regie te voeren, in het licht van sociale, fysieke
en emotionele uitdaging van het leven. Het is geen toestand.
↓
de mens en niet de ziekte staat centraal, het gaat erom wat je wel kunt. Gezondheid is geen doel op zich maar een
middel of voorwaarden om je leven te leiden die bij je past en voldoende bevrediging geeft.
↓
Het gaat over het totale functioneren in de hele breedte van het leven.
Het geeft handvatten bij het werken met mensen met psychische problemen (in de zorg en welzijn): mensen met
bijzondere sociale en emotionele uitdagingen van het leven. Het kijkt niet naar wat is er mis en moet verholpen
worden, maar naar wat heb jij nodig om je aan de gegeven uitdaging aan te passen en je leven op jouw gewenste
manier te leiden.
Zes dimensies positieve gezondheid
Zes pijlers van gezondheid:
1. Lichaamsfuncties
2. Mentaal welbevinden (psychische functies)
3. Dagelijks functioneren
4. Zingeving (spirituele en existentiële dimensie)
5. Meedoen (sociaal maatschappelijke participatie)
6. Kwaliteit van leven
Lichamelijke en mentale functioneringsstoornissen worden gezien in relatie tot de kwaliteit van iemand zijn leven.
De aandacht van richten zich op al deze aspecten en niet alleen op de psychische klachten. Er kan een inventarisatie
worden gemaakt van iemand zijn krachten en klachten.
1
, Met het positieve gezondheidsmodel kunnen verschillende aspecten van het menselijk functioneren en de manier
waarop een aandoening dat verstoort, worden uitgevraagd en ik kaart gebracht. Het kan het biopsychischsociaal
model vervangen.
Bezwaar over positieve gezondheid
- het is theoretisch zwak onderbouwd
- zes pijlers overlappen elkaar (kwaliteit van leven met overige pijlers)
- volgens de omschrijving is het geen toestand, maar vermogen om je aan te passen en regie te voeren (het zal beter
zijn om gezondheid wel te omschrijven als een toestand en daarnaast ook aandacht te geven aan de manier waarop
mensen op die toestand reageren, dus ‘’zich aanpassen en eigen regie voeren zal ook omschreven moeten worden
in de dimensies.” Want niet elke aanpassing en wijze van regie voeren is gezond.
Drie aspecten van gezondheid en ziekten (kader 1.1)
objectieve kant (disease) = aanwijsbare aan – of afwezigheid van een ziekten in het lichaam
subjectieve kant (illness)= beleving van een persoon van zijn ziekten (gevoelens)
gedragsmatige kant = manier waarmee iemand met zijn klachten omgaat (praten, steun zoeken).
↘Dit gaat over aanpassen en regie voeren, de definitie van positieve gezondheid gaat hierover.
Dus onthouden:
Gezondheid WHO: een toestand van compleet mentaal/fysiek/sociaal welbevinden. Het gaat niet over een
objectieve ziekten.
Positieve gezondheid Huber: het vermogen om zich aan te passen en eigen regie te voeren, in het licht van sociale,
fysieke en emotionele uitdaging van het leven. Het is geen toestand.
1.3
Klassieke medische benadering
In de ggz beenderen ze psychische problemen als ziekten of ziekteverschijnselen.
Op basis van de verschijnselen wordt een diagnose gesteld. Die diagnose is het uitgangspunt voor een behandeling.
Medicijnen zijn veelal het antwoord.
Door de diagnose verdwijnen aspecten van iemand zijn persoonlijk verhaal uit beeld. Wat het voor iemand zijn
dagelijks leven betekend en hoe zijn omgeving er mee omgaat wordt vergeten. Wanneer er aan iemand zijn klachten
het label ziekten of een diagnose gekoppeld is, wordt er niet meer gekeken naar iemand zijn verleden waar
aanwijzingen en gebeurtenissen te vinden zijn voor het ontstaan van iemand zijn klachten.
Het zieke individu wordt in de praktijk uit zijn sociale context losgemaakt, in de theorie gebeurt dat niet. De diagnose
bepaald het beeld van de hulpverlener, dat beeld is te eenzijdig. Informatie die niet bij de diagnose past wordt als
minder relevant gezien.
De diagnose wordt behandeld in plaats van de persoon.
Classificeringssysteem
DSM 5
Diagnostic and statistical manual of mental disorders; van 360 diagnoses de criteria beschreven voor psychische
aandoeningen. Het geeft geen verklaring, nog aanwijzingen voor behandeling. De criteria zijn lijsten van afspraken
die gebaseerd zijn op de recentste inzichten.
Nadeel: men denkt nu te weten wat er aan de hand is. Hoewel psychiaters aangeven dat het gebruik van de DSM
2
