Den Haag, 2 maart 2021
Geachte heer Elsschot,
Ik ben (naam) en ik schrijf u over het boek ‘Kaas’ dat u geschreven heeft. Ik heb het boek aandachtig
gelezen en ik wil u mijn complimenten maken voor het werk dat u heeft neergezet. Wat mij betreft
past het zeker in de literaire canon.
Het boek wordt op internet als moeilijk beschreven omdat niet meteen duidelijk is wat de gedachte
van het boek is. Je moet namelijk diepgang vinden in het boek om het ook daadwerkelijk te kunnen
begrijpen. Ik vind het leuk dat in de woorden die u opschrijft een soort raadsel zit dat moeten
worden opgelost. In veel hoofdstukken is aan het begin niet duidelijk waar de hoofdpersoon, meneer
Frans Laarmans, naartoe wil werken. Ik zag meneer Laarmans aan als iemand die al veel in het leven
had bereikt. Toch besloot hij om meer te willen en dat door het verkopen van kaas. De diepgang en
de beschrijvingen die daarvoor zorgen, zijn aspecten die bijdragen aan een plek in de canon.
De taal waarin u heeft geschreven is heel kenmerkend, het lijkt alsof alles serieus en zakelijk is. Ik lees
over momenten die letterlijk een praktische situatie beschrijven. De zinnen zijn makkelijk te lezen
omdat ze erg kort zijn. Hierdoor geeft het, net zoals in de muziek wordt beschreven, een soort
‘staccato’ effect. Deze schrijfstijl was nieuw voor uw tijd en bijzonder voor die van mij. Nog iets wat
belangrijk is voor een plek in de canon. Een mooi voorbeeld vond ik in de volgende zinnen.
“‘De kaas is aangekomen, Pa,’ riep mijn zoon Jan, die in de deur stond toen ik thuis kwam.
Het nieuws werd door mijn dochtertje bevestigd. Er had iemand getelefoneerd om te vragen
wat zij er mede doen moesten. Maar Ida had de naam niet onthouden, of misschien niet
verstaan. Waarom had zij moeder dan niet geroepen? Maar die was uit geweest voor een
boodschap.” (blz. 57)
Wat u denk ik probeert te zeggen en wat ik ook in bronnen op internet heb teruggevonden is dat u
de onvolmaaktheid wil laten zien in de mens. Het mislukken van een droom om beter en
welvarender te zijn dan anderen staat voor u in dit boek centraal. Het mislukken gaat stapsgewijs; de
hoofdpersoon koopt kaas, neemt mensen in dienst, maar alsnog verkoopt hij niets. Hoe deze droom
voor hem steeds kleiner wordt – de kaastoren stort in – lees ik in de volgende zinnen.
“Ik ben onbekwaam tot werken en doorleef die laatste dagen als in een droom. Zou ik nu
waarlijk ziek gaan worden?” (blz. 91)
U heeft het boek een tijdloos thema gegeven dat voor iedereen herkenbaar is. Het is daardoor
maatschappelijk relevant. Daarom verdient het zeker een plek in de canon. Ik ben niet de enige die
daar zo over denkt, meneer Elsschot! “Elsschot ‘Kaas’ blijft de zakenman voeden”, uit Trouw van 3
september 2002 (https://www.trouw.nl/nieuws/elsschots-kaas-blijft-de-zakenman-
voeden~b74636bc/).
Met vriendelijke groet,
(Naam)
Geachte heer Elsschot,
Ik ben (naam) en ik schrijf u over het boek ‘Kaas’ dat u geschreven heeft. Ik heb het boek aandachtig
gelezen en ik wil u mijn complimenten maken voor het werk dat u heeft neergezet. Wat mij betreft
past het zeker in de literaire canon.
Het boek wordt op internet als moeilijk beschreven omdat niet meteen duidelijk is wat de gedachte
van het boek is. Je moet namelijk diepgang vinden in het boek om het ook daadwerkelijk te kunnen
begrijpen. Ik vind het leuk dat in de woorden die u opschrijft een soort raadsel zit dat moeten
worden opgelost. In veel hoofdstukken is aan het begin niet duidelijk waar de hoofdpersoon, meneer
Frans Laarmans, naartoe wil werken. Ik zag meneer Laarmans aan als iemand die al veel in het leven
had bereikt. Toch besloot hij om meer te willen en dat door het verkopen van kaas. De diepgang en
de beschrijvingen die daarvoor zorgen, zijn aspecten die bijdragen aan een plek in de canon.
De taal waarin u heeft geschreven is heel kenmerkend, het lijkt alsof alles serieus en zakelijk is. Ik lees
over momenten die letterlijk een praktische situatie beschrijven. De zinnen zijn makkelijk te lezen
omdat ze erg kort zijn. Hierdoor geeft het, net zoals in de muziek wordt beschreven, een soort
‘staccato’ effect. Deze schrijfstijl was nieuw voor uw tijd en bijzonder voor die van mij. Nog iets wat
belangrijk is voor een plek in de canon. Een mooi voorbeeld vond ik in de volgende zinnen.
“‘De kaas is aangekomen, Pa,’ riep mijn zoon Jan, die in de deur stond toen ik thuis kwam.
Het nieuws werd door mijn dochtertje bevestigd. Er had iemand getelefoneerd om te vragen
wat zij er mede doen moesten. Maar Ida had de naam niet onthouden, of misschien niet
verstaan. Waarom had zij moeder dan niet geroepen? Maar die was uit geweest voor een
boodschap.” (blz. 57)
Wat u denk ik probeert te zeggen en wat ik ook in bronnen op internet heb teruggevonden is dat u
de onvolmaaktheid wil laten zien in de mens. Het mislukken van een droom om beter en
welvarender te zijn dan anderen staat voor u in dit boek centraal. Het mislukken gaat stapsgewijs; de
hoofdpersoon koopt kaas, neemt mensen in dienst, maar alsnog verkoopt hij niets. Hoe deze droom
voor hem steeds kleiner wordt – de kaastoren stort in – lees ik in de volgende zinnen.
“Ik ben onbekwaam tot werken en doorleef die laatste dagen als in een droom. Zou ik nu
waarlijk ziek gaan worden?” (blz. 91)
U heeft het boek een tijdloos thema gegeven dat voor iedereen herkenbaar is. Het is daardoor
maatschappelijk relevant. Daarom verdient het zeker een plek in de canon. Ik ben niet de enige die
daar zo over denkt, meneer Elsschot! “Elsschot ‘Kaas’ blijft de zakenman voeden”, uit Trouw van 3
september 2002 (https://www.trouw.nl/nieuws/elsschots-kaas-blijft-de-zakenman-
voeden~b74636bc/).
Met vriendelijke groet,
(Naam)
