Samenvatting Verpleegkundige Methodiek En Vaardigheden6

H1: Circulatie inleiding
Elektrische activiteit van het hart
Klassieke gangmaker (pacemakercel) van de elektrische sturing = sinusknoop
(Keith-Flack)  impuls loopt verder over atrioventriculaire overgang (Aschoff-
Tawara)  dan langs bundel van His bij vezels van Purkinje  impulsen
verspreiden over beide ventrikels

1. Sinusknoop
2. AV knoop
3. Bundelstam Van His
4. Linker en rechter tak
5. Purkinjevezels

Hartfilmpje
P-top: activiteit van atriums

QRS complex: elektrische weergave ventrikelactiviteit

ST-segment: repolarisatiefase

Elektrisch geleidingssysteem
Protonen: positief geladen (+)

Elektronen: negatief geladen (-)

Potentiaalverschil = spanningsverschil tussen ladingen  hierdoor ontstaat neiging om elektrische
stroom te laten ontstaan

Stroomrichting: +  - (van meest positieve lading naar meest negatieve lading)

Stoffen bieden weerstand aan de doorgang van elektrische stroom (bv. water is slechte geleider)

 Hoge weerstand: lage geleiding
 Lage weerstand: hoge geleiding

Polarisatie
Elektrische activiteit van het hart
Myocard = hartspier = bestaat uit verschillende myofibrillen

 Gepolariseerd = elektrisch geladen (-90mV) = rusttoestand
 Depolarisatie = ontlading
o Myofibrillen trekken samen (systole) als een golf over alle spiervezels
 Repolarisatie = opnieuw negatief geladen
o Myofibrillen ontspannen (diastole)
 Depolarisatie + repolarisatie = actiepotentiaal van het hart

Potentiaal
= potentiële energie van een geladen lichaam (afhankelijk van Na+ en K+)

Membraampotentiaal = potentiaalverschil tussen inwendige en uitwendige van een cel (kan wijzigen
onder invloed van chemische prikkel of elektrische prikkel)

Actiepotentiaal = zeer snelle veranderingen van membraanpotentiaal. Uiting van werking van het
orgaan. Elektrische signalen worden overgezet van ene naar andere cel


1

,Elektrofysiologie van hartspiercel




Polarisatiefase
Hartspiercel in rust:

 Intracellulair: meer kalium ionen dan erbuiten (ook veel negatieve ionen, die niet naar
extracellulair kunnen treden = anion): negatieve lading
 Extracellulair: meer natrium ionen dan erbinnen: positieve lading

 Verschil in ionensamenstelling zorgt voor positieve potentiaal heeft aan buitenkant tov negatieve
potentiaal aan binnenkant = polarisatiefase

Depolarisatiefase
Bij ontlading van prikkel (bv. Vanuit sinusknoop) ontstaat er verandering in doorlaatbaarheid van
celwand waardoor er snel natrium instroomt in cel  Na+ instroom in cel

 Positieve ionen gaan intracellulair  polariteit verandert

 Intracellulair: positieve lading
 Extracellulair: negatieve lading

Buitenzijde van de cel ondergaat dus potentiaalverandering = depolarisatie

Gevolg: instroom Ca+ naar intracellulair  hierdoor kan spier samentrekken  gezonde
hartspiercellen contraheren van depolarisatie

Geen depolarisatie  geen spiercontractie mogelijk

Repolarisatiefase / herstelfase
Doorlaatbaarheid van membraan verandert  K+ uitstroom  neutralisatie  Na+-pomp stuwen
natrium weer naar buiten  er gaat weer K+ naar binnen (weer bij oorspronkelijke situatie)

 Intracellulair: negatieve lading
 Extracellulair: positieve lading

Repolarisatiefase ≠ gaat niet samen met fysieke processen in het hart, dus geen relaxatie van
hartspiercellen

Repolarisatiefase = puur elektrisch verschijnsel waarbij rustpotentiaal herstelt

Absoluut refractaire periode
Refractaire periode = onmiddellijk na depolarisatie kan nieuwe prikkel vanuit gangmaker de cel niet
opnieuw doen depolariseren (spiercellen moeten eerst repolariseren)

Mechanische doelstelling van contractie  vloeistof verplaatsen (bloed)


2

,Hart heeft tijd nodig voor optimale vullen en uitstoot, bij snel herstel van prikkelbaarheid zal geen
optimaal hartdebiet plaatsvinden

 Chronotroop = medicatie invloed op ritme
 Inotroop = medicatie invloed op contractie

Vulnerabele fase
Nieuwe prikkel tijdens repolarisatie  afwijkend actiepotentiaal doen ontstaan, waaruit
ritmestoornissen kunnen veroorzaakt worden




Grafische weergave van de fases
P-top: weergave van artriale depolarisatie

QRS-complex: ventriculaire depolarisatie (artriale repolarisatie niet sterk genoeg, dus verdwijnt in ons
ecg onder QRS-complex)

T-top : ventriculaire repolarisatie

 In rust : binnenkant van spiercel negatief geladen
 Bij depolarisatie: lading wordt positief (er ontstaat een stroompje)
 Eerste Na+ instroom
 Ca+ gaat mee: contractie spier
 K+ naar buiten  actiepotentiaal komt tot stand

Elektrisch potentiaal
Elke spierceel die depolariseert geef zeer kleine elektrische stroom af

Veel spiercellen die gelijktijdig depolariseren geven meer potentiaal af

 Deze potentiaalverandering kan gemeten worden

Polariteit
= stroomrichting (voorgesteld door een vector  bieden topografisch inzicht op hart)

Gecombineerde tracés zullen kenmerkend zijn voor bepaalde zones op de hartspier

 Positieve golf: signaal loopt naar het meetpunt toe (depolarisatie golf)
 Negatieve golf: signaal loopt van het meetpunt weg (repolarisatie golf)


3

, Perifere afleidingen = bipolaire metingen (tussen 2 elektroden)

Pericordiale afleidingen = unipolaire metingen (1 elektrode)

Technische uitvoering ECG
Elektrocardiograaf
Electrocardiograaf = toestel waarmee een wordt afgenomen

 Meet zwakke depolarisatie- en repolariesatiestromen via elektroden
 Hij versterkt de signalen
 Maakt grafiek op papier of op scherm

Afnemen elektrocardiogram
Voorbereiden patiënt
 Duur: 10-15 seconden
 Niet praten, wel ademen
 Ontspannen lighouding
 Elektroden moeten zuiver zijn
 Huid ontvetten
 Overdreven beharing wegscheren
 Gel aanbrengen voor betere geleiding

Technische problemen
Drifting in baseline
ECG danst over het papier

 Slecht contact tussen elektroden en huid

Ruissignaal in alle afleidingen
 Elektriciteitsnet is de oorzaak

Ruissignaal in enkele afleidingen
 Spierspanningen, rillingen, niet stil liggen

Plaatsing elektroden op lichaam
Extremiteitselektrodes
1. Boven de enkels en op de polsen
2. Op de schouders en op de heupen (Mason-Likar)
a. In ambulance wordt dit gebruikt
b. Als ledematen geamputeerd zijn

Perifere afleidingen
Bipolaire afleidingen = I, II, III afleidingen worden gemeten tussen 2 polen (elektroden)

Unipolaire afleidingen = aVR, aVL, aVF worden gemeten door 1 elektrode

Elektrische activiteit die hierbij wordt gemeten moet versterkt worden om zichtbaar te maken

 a = augmented
 V = voltage
 R = right arm
 L = left arm
 F = foot

Perifere afleiding: geeft in het frontale snijvlak ook topografisch beeld van gebeurtenissen in hartspier


4