Kernc f4
Les 1C- Hoe nu Verder?
1. benoemt verlieservaringen waar je als verpleegkundige mee te maken krijgt;
2. beschrijft proces van verlieservaring;
Ontkenning
De eerste fase van het rouwproces is ontkenning: een algemeen afweermechanisme van ons brein.
De waarheid is te erg om te bevatten, dus ontkennen we deze geheel of gedeeltelijk.
Boosheid
Rouwverwerking is méér dan intens verdrietig zijn. Juist bij rouwenden zie je vaak boosheid,
boosheid op het lot, de artsen, God, de omgeving… Dit lijkt soms misschien wat vergezocht, maar in
feite is het een gezond verdedigingsmechanisme.
Het gevecht aangaan
Veel mensen proberen om hun verlies te verwerken door het gevecht aan te gaan of door zichzelf
doelen op te leggen. Het is in deze fase van rouwverwerking dat mensen marathons gaan lopen
tegen bepaalde ziektes, een wereldreis maken of vanaf nu echt stoppen met roken.
Depressie
Wanneer nabestaanden gaandeweg tot de ontdekking komen dat ontkennen, boos worden en/of het
gevecht aangaan niet helpen om het verlies te verwerken, volgt vaak de depressieve fase. Deze
wordt grotendeels veroorzaakt door de machteloosheid die je als rouwende voelt: er is niets, maar
dan ook niets, wat je aan het gebeurde kunt veranderen.
Aanvaarding
Hoeveel verdriet en pijn je als nabestaande ook hebt, er komt een dag dat je gaat proberen om het
verlies een plaatsje te geven. Dit betekent níet dat je iemand dan niet meer mist of dat je probeert
om de overledene te vergeten. Het betekent wél dat je probeert om je leven in te richten zonder de
geliefde om je heen.
Opdracht 2
Reflectie/ Schrijftaak:
1. Maak een beschrijving van een eigen verlieservaring en hoe je deze verwerkt hebt. Wat gebeurde
er? Wat dacht je? Wat waren je gevoelens? Je eerste gevoelens? En daarna? Wat deed je, in eerste
instantie, daarna en nog later?
Stage, moeder met borstkanker
2. Welke coping stijl herken je bij jezelf?
Emotionele copingstijl, sociale vergelijking, steun zoeken
3. Als jij slecht nieuws zou krijgen, hoe vind je dat de ander je dat moet geven? En wat zou in ieder
geval niet moeten gebeuren?
Direct, er niet om heen draaien, tijd voor mij nemen.
Les 1C- Hoe nu Verder?
1. benoemt verlieservaringen waar je als verpleegkundige mee te maken krijgt;
2. beschrijft proces van verlieservaring;
Ontkenning
De eerste fase van het rouwproces is ontkenning: een algemeen afweermechanisme van ons brein.
De waarheid is te erg om te bevatten, dus ontkennen we deze geheel of gedeeltelijk.
Boosheid
Rouwverwerking is méér dan intens verdrietig zijn. Juist bij rouwenden zie je vaak boosheid,
boosheid op het lot, de artsen, God, de omgeving… Dit lijkt soms misschien wat vergezocht, maar in
feite is het een gezond verdedigingsmechanisme.
Het gevecht aangaan
Veel mensen proberen om hun verlies te verwerken door het gevecht aan te gaan of door zichzelf
doelen op te leggen. Het is in deze fase van rouwverwerking dat mensen marathons gaan lopen
tegen bepaalde ziektes, een wereldreis maken of vanaf nu echt stoppen met roken.
Depressie
Wanneer nabestaanden gaandeweg tot de ontdekking komen dat ontkennen, boos worden en/of het
gevecht aangaan niet helpen om het verlies te verwerken, volgt vaak de depressieve fase. Deze
wordt grotendeels veroorzaakt door de machteloosheid die je als rouwende voelt: er is niets, maar
dan ook niets, wat je aan het gebeurde kunt veranderen.
Aanvaarding
Hoeveel verdriet en pijn je als nabestaande ook hebt, er komt een dag dat je gaat proberen om het
verlies een plaatsje te geven. Dit betekent níet dat je iemand dan niet meer mist of dat je probeert
om de overledene te vergeten. Het betekent wél dat je probeert om je leven in te richten zonder de
geliefde om je heen.
Opdracht 2
Reflectie/ Schrijftaak:
1. Maak een beschrijving van een eigen verlieservaring en hoe je deze verwerkt hebt. Wat gebeurde
er? Wat dacht je? Wat waren je gevoelens? Je eerste gevoelens? En daarna? Wat deed je, in eerste
instantie, daarna en nog later?
Stage, moeder met borstkanker
2. Welke coping stijl herken je bij jezelf?
Emotionele copingstijl, sociale vergelijking, steun zoeken
3. Als jij slecht nieuws zou krijgen, hoe vind je dat de ander je dat moet geven? En wat zou in ieder
geval niet moeten gebeuren?
Direct, er niet om heen draaien, tijd voor mij nemen.
