Betoog transgenderzorg
Inleiding
Chantal Visser kwam in 1974 erachter dat ze geboren was in het verkeerde lichaam. In 2016
besloot ze om aan te melden bij de afdeling genderdysforie bij het toenmalige VU wat nu
Amsterdam UMC heet. Pas in 2018 werd ze uitgenodigd voor een intakegesprek. Bij het
intakegesprek ging ze met een endocrinoloog, psycholoog en verpleegkundige praten en na
het intakegesprek gingen zij kijken of Chantal klaar is voor de transgenderzorg. Dit was het
geval, dus moest Chantal hierna ongeveer 9 maanden praten met een psycholoog. de
psycholoog dacht dat Chantal er klaar voor was en kreeg ze toen een groen licht en dat
betekent dat ze met haar hormoonbehandeling kon beginnen. Nadat ze ruim een jaar aan de
hormonen zat kwam ze op de wachtlijst te staan voor de genderchirurgie en de wachtlijst
zelf duurde 100 weken. In totaal moest Chantal ongeveer meer dan 3 jaar wachten om
volledige transgenderzorg te krijgen. Dit is absurd lang naar mijn mening. (Linders, 2022)
Maar is het dan zo’n groot probleem dat een transgender ongeveer 3 jaar moet
wachten, want die tijd kan zo voorbij vliegen. Ja! Het is echt een groot probleem. De
hoeveelheid jongeren die wachten op transgenderzorg was in 2018 ongeveer 700 en is nu
ongeveer 1800. De wachtlijsten worden hierdoor alleen maar langer en langer. Maar dit is
niet het enigste probleem. (Nos nieuws, 2022)
Die wachtlijsten lijken voor cis-gender personen (mensen die zich identificeren met
hun geboortegeslacht) niet zo lang, maar voor transgenders wel. Chantal had gezegd dat ze
zwaar depressieve gedachtes had in de 3 jaar dat ze moest wachten. Het was zo erg dat ze er
misschien niet meer zou zijn als haar vriendin haar geen steun aanbood. Chantal is niet de
enigste die zulke depressieve gedachtes had. Meerdere transgenders hebben vaak
depressieve gedachtes voor hun transitie (van man naar vrouw of andersom).
Het is zo’n groot probleem, maar waarom is het nog steeds niet goed aangepakt? Het
ministerie van VWS(volksgezondheid, welzijn en sport) en zorgverzekeraars hebben samen
geprobeerd om de problemen van transgenderzorg op te lossen. Hun doel was om de
wachttijden met 50% te verminderen in het jaar 2022. Uiteraard is dit niet gelukt, anders zou
ik hier mijn betoog niet over houden. Integendeel, de wachttijden zijn niet met 50%
verminderd, maar juist met meer dan 50% verhoogd. Daarom moet het probleem juist nu
worden aangepakt, want als de wachtlijsten nu al ongeveer 2-3 jaar lang zijn kan ik me niet
eens voorstellen hoe lang de wachtlijsten bijvoorbeeld in 2025 zullen zijn.
Mijn oplossing is dat de overheid meer geld moet investeren in transgenderzorg, zodat de
lange wachtlijsten korter kunnen worden en hoop ik jullie te kunnen overtuigen met mijn
argumenten.
Inleiding
Chantal Visser kwam in 1974 erachter dat ze geboren was in het verkeerde lichaam. In 2016
besloot ze om aan te melden bij de afdeling genderdysforie bij het toenmalige VU wat nu
Amsterdam UMC heet. Pas in 2018 werd ze uitgenodigd voor een intakegesprek. Bij het
intakegesprek ging ze met een endocrinoloog, psycholoog en verpleegkundige praten en na
het intakegesprek gingen zij kijken of Chantal klaar is voor de transgenderzorg. Dit was het
geval, dus moest Chantal hierna ongeveer 9 maanden praten met een psycholoog. de
psycholoog dacht dat Chantal er klaar voor was en kreeg ze toen een groen licht en dat
betekent dat ze met haar hormoonbehandeling kon beginnen. Nadat ze ruim een jaar aan de
hormonen zat kwam ze op de wachtlijst te staan voor de genderchirurgie en de wachtlijst
zelf duurde 100 weken. In totaal moest Chantal ongeveer meer dan 3 jaar wachten om
volledige transgenderzorg te krijgen. Dit is absurd lang naar mijn mening. (Linders, 2022)
Maar is het dan zo’n groot probleem dat een transgender ongeveer 3 jaar moet
wachten, want die tijd kan zo voorbij vliegen. Ja! Het is echt een groot probleem. De
hoeveelheid jongeren die wachten op transgenderzorg was in 2018 ongeveer 700 en is nu
ongeveer 1800. De wachtlijsten worden hierdoor alleen maar langer en langer. Maar dit is
niet het enigste probleem. (Nos nieuws, 2022)
Die wachtlijsten lijken voor cis-gender personen (mensen die zich identificeren met
hun geboortegeslacht) niet zo lang, maar voor transgenders wel. Chantal had gezegd dat ze
zwaar depressieve gedachtes had in de 3 jaar dat ze moest wachten. Het was zo erg dat ze er
misschien niet meer zou zijn als haar vriendin haar geen steun aanbood. Chantal is niet de
enigste die zulke depressieve gedachtes had. Meerdere transgenders hebben vaak
depressieve gedachtes voor hun transitie (van man naar vrouw of andersom).
Het is zo’n groot probleem, maar waarom is het nog steeds niet goed aangepakt? Het
ministerie van VWS(volksgezondheid, welzijn en sport) en zorgverzekeraars hebben samen
geprobeerd om de problemen van transgenderzorg op te lossen. Hun doel was om de
wachttijden met 50% te verminderen in het jaar 2022. Uiteraard is dit niet gelukt, anders zou
ik hier mijn betoog niet over houden. Integendeel, de wachttijden zijn niet met 50%
verminderd, maar juist met meer dan 50% verhoogd. Daarom moet het probleem juist nu
worden aangepakt, want als de wachtlijsten nu al ongeveer 2-3 jaar lang zijn kan ik me niet
eens voorstellen hoe lang de wachtlijsten bijvoorbeeld in 2025 zullen zijn.
Mijn oplossing is dat de overheid meer geld moet investeren in transgenderzorg, zodat de
lange wachtlijsten korter kunnen worden en hoop ik jullie te kunnen overtuigen met mijn
argumenten.
