Hoofdstuk 1
1.1 Complex learning
Complex learning bevat:
1. Het integreren van kennis, skills en houdingen
2. Het coördineren van samenstellende vaardigheden
3. Transfer naar het dagelijks leven
Er zijn veel verschillende benaderingen voor hoe complex learning het beste zou kunnen
plaatsvinden. De drijvende kracht hierachter zijn real-life ervaringen; deze zouden helpen om de drie
‘ingrediënten’ van complex learning te volbrengen.
De interesse in complex learning is ontstaan sinds de 21e eeuw, door sociale en technische
ontwikkelingen (mensen hoeven geen routinewerk meer te doen) en verschillende opvattingen over
de waarde van scholing om veroudering van kennis tegen te gaan en nieuwe kennis op te doen.
Daarnaast veroudert de informatie die relevant is om banen uit te oefenen ook. Er wordt geprobeerd
afgestudeerden beter voor te bereiden op de arbeidsmarkt en adaptive expertise te laten
ontwikkelen. Er is echter weinig wetenschappelijk bewijs voor de manier waarop dat nu gebeurt, wat
ertoe leidt dat er weinig transfer plaatsvindt. De Ten steps claimen dat een holistische benadering
voor instructional design nodig is om die transfer te bereiken.
1.2 A holistic design approach
Een holistische benadering is het tegenovergestelde van een atomistische benadering, waarbij
complexe dingen worden verkleind tot kleinere elementen (feiten) die middels presentatie/oefening
kunnen worden overgedragen op de leerlingen. Een atomistische benadering werkt niet als de
elementen met elkaar verbonden zijn: dan moet er gebruik gemaakt worden van de holistische
benadering (the whole is more than the sum of its parts). Door gebruik te maken van de holistische
benadering kunnen drie problemen worden opgelost:
Compartmentalization Scheiding tussen kennis, vaardigheden en attituden. Vaak wordt er 1 domein
aangedaan: cognitief, affectief of psychomotorisch. Daarna wordt het cognitieve
domein nog verder opgedeeld in declaratieve kennis, conceptuele kennis etc. Dit is
slecht voor onderwijs, want zo kan er nooit transfer plaatsvinden. De holistische
benadering pleit voor een integratie van declaratieve kennis, procedurele kennis (incl.
perceptual en psychomotorische skills) en affectieve kennis.
Fragmentation Samenstellende vaardigheden binnenuit de taak coördinatie nodig. Alles wordt in
kleine, afgezonderde stuken gebroken: er worden afzonderlijke leerdoelen gemaakt en
voor elk leerdoel een andere instructiemethode gebruikt. Het probleem van de
gefragmenteerde benadering is dat de lastigste skills worden gekarakteriseerd door
interactie tussen de verschillende aspecten van task performance, waarbij een groot
beroep gedaan wordt op coördinatie. Samenhang moet worden uitgelegd.
Transfer paradox Taken moeilijker maken proces moeilijker, eindresultaat beter. Bij het maken van
instructiemethodes wordt gestreefd naar efficiëntie. Voor een betere transfer, zou er
een ‘random’ practice schedule (interleaving) moeten worden gebruikt, maar dit is
minder efficiënt. Een random practice schedule werkt beter, omdat dan zaken
vergeleken moeten worden, waardoor er algemenere en abstractere kennis ontstaat
dan alleen concrete kennis.
TP: de methoden die het beste werken om geïsoleerde, specifieke doelen te bereiken
zijn vaak niet de methoden die het beste werken om geïntegreerde doelstellingen te
bereiken en de overdracht van leren te vergroten
Om deze problemen op te lossen, maken veel holistische benaderingen gebruik van modeling. Dit
gebeurt door eerst simpel-naar-complex modellen van de realiteit te gebruiken en daarna deze te
, modelen vanuit een pedagogisch perspectief om er zeker van te zijn dat ze worden gepresenteerd op
een manier dat studenten er echt van leren.
1.3 Four components and ten steps
Ten steps is een versimpelde versie van het 4C/ID model: de cognitief-psychologische basis van het
model en de relaties tussen de componenten en leerprocessen benadrukte. Ten steps is
voorschrijvend en praktisch. De focus ligt meer op het design dan op het leerproces.
De blauwe stappen zijn ondersteunend aan de witte, en worden alleen toegepast wanneer dit nodig
is! Daarnaast worden de 10 stappen nooit perfect in deze volgorde genomen.
! instructie-ontwerpmodel en het ontwerpen van instructie: is iets anders
Hoofdstuk 2: Four blueprint components
2.1 Training blueprints
De omgeving voor complex leren kan altijd beschreven worden d.m.v. 4 samenhangende blueprint
components:
1 Learning tasks: authentieke whole-task experiences gebaseerd op real-life tasks
o Integreren kennis, vaardigheden en attitudes.
o Veel variatie
o Georganiseerd van simpel naar complex
o Steeds minder hulp
2 Supportive information: theorie die helpt bij het leren en uitvoeren van probleem-oplossende,
redenerende en beslissende aspecten van learning tasks.
o organisatie van domein
o aanpakken van problemen binnen domein
o brug tussen voorkennis en wat de studenten
moeten kunnen.
3 Procedurele informatie: benodigde info om routines te
kunnen uitvoeren.
o juiste timing
o vermindert naar ontwikkeling van expertise
4 Part-task practice: oefening zodat er geautomatiseerd kan
worden.
1.1 Complex learning
Complex learning bevat:
1. Het integreren van kennis, skills en houdingen
2. Het coördineren van samenstellende vaardigheden
3. Transfer naar het dagelijks leven
Er zijn veel verschillende benaderingen voor hoe complex learning het beste zou kunnen
plaatsvinden. De drijvende kracht hierachter zijn real-life ervaringen; deze zouden helpen om de drie
‘ingrediënten’ van complex learning te volbrengen.
De interesse in complex learning is ontstaan sinds de 21e eeuw, door sociale en technische
ontwikkelingen (mensen hoeven geen routinewerk meer te doen) en verschillende opvattingen over
de waarde van scholing om veroudering van kennis tegen te gaan en nieuwe kennis op te doen.
Daarnaast veroudert de informatie die relevant is om banen uit te oefenen ook. Er wordt geprobeerd
afgestudeerden beter voor te bereiden op de arbeidsmarkt en adaptive expertise te laten
ontwikkelen. Er is echter weinig wetenschappelijk bewijs voor de manier waarop dat nu gebeurt, wat
ertoe leidt dat er weinig transfer plaatsvindt. De Ten steps claimen dat een holistische benadering
voor instructional design nodig is om die transfer te bereiken.
1.2 A holistic design approach
Een holistische benadering is het tegenovergestelde van een atomistische benadering, waarbij
complexe dingen worden verkleind tot kleinere elementen (feiten) die middels presentatie/oefening
kunnen worden overgedragen op de leerlingen. Een atomistische benadering werkt niet als de
elementen met elkaar verbonden zijn: dan moet er gebruik gemaakt worden van de holistische
benadering (the whole is more than the sum of its parts). Door gebruik te maken van de holistische
benadering kunnen drie problemen worden opgelost:
Compartmentalization Scheiding tussen kennis, vaardigheden en attituden. Vaak wordt er 1 domein
aangedaan: cognitief, affectief of psychomotorisch. Daarna wordt het cognitieve
domein nog verder opgedeeld in declaratieve kennis, conceptuele kennis etc. Dit is
slecht voor onderwijs, want zo kan er nooit transfer plaatsvinden. De holistische
benadering pleit voor een integratie van declaratieve kennis, procedurele kennis (incl.
perceptual en psychomotorische skills) en affectieve kennis.
Fragmentation Samenstellende vaardigheden binnenuit de taak coördinatie nodig. Alles wordt in
kleine, afgezonderde stuken gebroken: er worden afzonderlijke leerdoelen gemaakt en
voor elk leerdoel een andere instructiemethode gebruikt. Het probleem van de
gefragmenteerde benadering is dat de lastigste skills worden gekarakteriseerd door
interactie tussen de verschillende aspecten van task performance, waarbij een groot
beroep gedaan wordt op coördinatie. Samenhang moet worden uitgelegd.
Transfer paradox Taken moeilijker maken proces moeilijker, eindresultaat beter. Bij het maken van
instructiemethodes wordt gestreefd naar efficiëntie. Voor een betere transfer, zou er
een ‘random’ practice schedule (interleaving) moeten worden gebruikt, maar dit is
minder efficiënt. Een random practice schedule werkt beter, omdat dan zaken
vergeleken moeten worden, waardoor er algemenere en abstractere kennis ontstaat
dan alleen concrete kennis.
TP: de methoden die het beste werken om geïsoleerde, specifieke doelen te bereiken
zijn vaak niet de methoden die het beste werken om geïntegreerde doelstellingen te
bereiken en de overdracht van leren te vergroten
Om deze problemen op te lossen, maken veel holistische benaderingen gebruik van modeling. Dit
gebeurt door eerst simpel-naar-complex modellen van de realiteit te gebruiken en daarna deze te
, modelen vanuit een pedagogisch perspectief om er zeker van te zijn dat ze worden gepresenteerd op
een manier dat studenten er echt van leren.
1.3 Four components and ten steps
Ten steps is een versimpelde versie van het 4C/ID model: de cognitief-psychologische basis van het
model en de relaties tussen de componenten en leerprocessen benadrukte. Ten steps is
voorschrijvend en praktisch. De focus ligt meer op het design dan op het leerproces.
De blauwe stappen zijn ondersteunend aan de witte, en worden alleen toegepast wanneer dit nodig
is! Daarnaast worden de 10 stappen nooit perfect in deze volgorde genomen.
! instructie-ontwerpmodel en het ontwerpen van instructie: is iets anders
Hoofdstuk 2: Four blueprint components
2.1 Training blueprints
De omgeving voor complex leren kan altijd beschreven worden d.m.v. 4 samenhangende blueprint
components:
1 Learning tasks: authentieke whole-task experiences gebaseerd op real-life tasks
o Integreren kennis, vaardigheden en attitudes.
o Veel variatie
o Georganiseerd van simpel naar complex
o Steeds minder hulp
2 Supportive information: theorie die helpt bij het leren en uitvoeren van probleem-oplossende,
redenerende en beslissende aspecten van learning tasks.
o organisatie van domein
o aanpakken van problemen binnen domein
o brug tussen voorkennis en wat de studenten
moeten kunnen.
3 Procedurele informatie: benodigde info om routines te
kunnen uitvoeren.
o juiste timing
o vermindert naar ontwikkeling van expertise
4 Part-task practice: oefening zodat er geautomatiseerd kan
worden.
