Bezuinigingen in de ouderenzorg
Er moet minder bezuinigd worden in de ouderenzorg
Aggie Scholtens is 88 jaar en geboren in Kloosterburen. Al haar broers en zussen heeft ze al
verloren. Sinds kort woont ze niet meer zelfstandig. Ze was gevallen en werd ’s avonds pas
gevonden door de thuiszorg. Daarna kwam ze terecht in een zorgcentrum om te revalideren
en er werd besloten dat ze niet meer op zichzelf kan wonen. In de buurt van waar ze haar
hele leven al heeft gewoond, wordt een zorgcentrum gevonden waar ze kan blijven. Op een
gegeven moment komt het bericht dat het zorgcentrum dicht gaat. De kans is groot dat
mevrouw Scholten dan ergens ver weg van haar geboorteplaats komt te wonen. Bij het
zorgcentrum dat nog redelijk dichtbij Kloosterburen ligt, is een wachtlijst van 3 jaar. Ze zal
waarschijnlijk nog wel een keer moeten verhuizen, omdat steeds meer zorgcentra gaan
sluiten. (Lammerts, 2015).
Van verzorgingsstaat naar participatiesamenleving
Er wordt steeds meer bezuinigd in de ouderenzorg. Wat voor invloed heeft dit op de ouderen
in Nederland en op de Nederlandse verzorgingsstaat? En welke invloed heeft het natuurlijk
op de mensen die in de ouderenzorg werken? De verzorgingsstaat in Nederland verandert
langzaam naar een participatiesamenleving. Een verzorgingsstaat beschermt de bevolking
tegen sociale risico’s, zoals ouderdom, ziekte en werkeloosheid. (Faculteit Sociale
Wetenschappen, 2014). Mijn standpunt is: er moet minder bezuinigd worden in de
ouderenzorg. Dit standpunt past bij het socialisme. Hierin staan vooral gelijkheid en een
actieve rol van de overheid centraal (Bijlsma & Janssen, 2015, p.299). Dit past het meest bij
de SP. Bij de verkiezingen van 2012 pleitte deze partij voor een lager eigen risico, het
verlagen van het inkomen van bestuurders in de zorg en medisch specialisten en voor een
bijdrage voor het verblijf van mensen in het ziekenhuis. Maar verder wilde de SP zo min
mogelijk bezuinigen in de zorg. Terwijl de VVD daarnaast ook nog wilde bezuinigen op de
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ). Zij wilden geen inkomstafhankelijke premie
maar wel een eigen betaling van over de 50 procent van de uitgaven (InfoNu.nl, z.j.). Ook de
PvdA en de PVV wilden op meerdere gebieden in de zorg bezuinigingen realiseren.
Individualisering in de zorg
Individualisering is een bedreiging voor de verzorgingsstaat. Omdat steeds meer mensen
voor hun eigen belang kiezen, ze moeten zelf hun levenspad kiezen en worden daarbij ook
verantwoordelijk gehouden voor de keuzes die zij maken. Mensen gaan steeds minder op in
sociale groepen, daardoor kunnen ze ook steeds minder rekenen op steun van deze
groepen. Dit is ook steeds meer nodig, omdat mensen steeds meer onafhankelijk worden
van sociale groepen. Doordat de afhankelijkheid van naasten afneemt, neemt ook de
solidariteit af en daarmee valt het draagvlak voor de verzorgingsstaat weg. Individualisering
is het algemene proces van modernisering. Modernisering wordt gekenmerkt door
veranderingen die met elkaar samenhangen op structureel en cultureel gebied.
Individualisering valt onder de veranderingen op sociaal en cultureel gebied. Het individu
verlangt steeds meer naar zelfontplooiing. De waardigheid van het individu en de rechten
van individu, dat alles kan en mag, worden steeds belangrijker.
Wel recht, geen plek
Steeds meer ouderen die recht hebben op een plek in een verzorgingshuis komen op een
wachtlijst en moeten vervolgens jaren wachten op een plek. Ongeveer 40 procent van de
verzorgingshuizen heeft op korte termijn geen plaats voor ouderen. Terwijl de vraag naar
zorg alleen maar is gestegen. Het gaat hierbij om ouderen die recht hebben op een
zorgzwaartepakket (ZZP) van 4 of hoger. En op dit gebied wordt niet bezuinigd. Een ZZP 4
houdt beschut wonen in met intensieve begeleiding en uitgebreide verzorging. De ouderen
die op zorg wachten worden vaak ‘wenswachtend’ genoemd. Het gaat hierbij om ouderen die
Er moet minder bezuinigd worden in de ouderenzorg
Aggie Scholtens is 88 jaar en geboren in Kloosterburen. Al haar broers en zussen heeft ze al
verloren. Sinds kort woont ze niet meer zelfstandig. Ze was gevallen en werd ’s avonds pas
gevonden door de thuiszorg. Daarna kwam ze terecht in een zorgcentrum om te revalideren
en er werd besloten dat ze niet meer op zichzelf kan wonen. In de buurt van waar ze haar
hele leven al heeft gewoond, wordt een zorgcentrum gevonden waar ze kan blijven. Op een
gegeven moment komt het bericht dat het zorgcentrum dicht gaat. De kans is groot dat
mevrouw Scholten dan ergens ver weg van haar geboorteplaats komt te wonen. Bij het
zorgcentrum dat nog redelijk dichtbij Kloosterburen ligt, is een wachtlijst van 3 jaar. Ze zal
waarschijnlijk nog wel een keer moeten verhuizen, omdat steeds meer zorgcentra gaan
sluiten. (Lammerts, 2015).
Van verzorgingsstaat naar participatiesamenleving
Er wordt steeds meer bezuinigd in de ouderenzorg. Wat voor invloed heeft dit op de ouderen
in Nederland en op de Nederlandse verzorgingsstaat? En welke invloed heeft het natuurlijk
op de mensen die in de ouderenzorg werken? De verzorgingsstaat in Nederland verandert
langzaam naar een participatiesamenleving. Een verzorgingsstaat beschermt de bevolking
tegen sociale risico’s, zoals ouderdom, ziekte en werkeloosheid. (Faculteit Sociale
Wetenschappen, 2014). Mijn standpunt is: er moet minder bezuinigd worden in de
ouderenzorg. Dit standpunt past bij het socialisme. Hierin staan vooral gelijkheid en een
actieve rol van de overheid centraal (Bijlsma & Janssen, 2015, p.299). Dit past het meest bij
de SP. Bij de verkiezingen van 2012 pleitte deze partij voor een lager eigen risico, het
verlagen van het inkomen van bestuurders in de zorg en medisch specialisten en voor een
bijdrage voor het verblijf van mensen in het ziekenhuis. Maar verder wilde de SP zo min
mogelijk bezuinigen in de zorg. Terwijl de VVD daarnaast ook nog wilde bezuinigen op de
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ). Zij wilden geen inkomstafhankelijke premie
maar wel een eigen betaling van over de 50 procent van de uitgaven (InfoNu.nl, z.j.). Ook de
PvdA en de PVV wilden op meerdere gebieden in de zorg bezuinigingen realiseren.
Individualisering in de zorg
Individualisering is een bedreiging voor de verzorgingsstaat. Omdat steeds meer mensen
voor hun eigen belang kiezen, ze moeten zelf hun levenspad kiezen en worden daarbij ook
verantwoordelijk gehouden voor de keuzes die zij maken. Mensen gaan steeds minder op in
sociale groepen, daardoor kunnen ze ook steeds minder rekenen op steun van deze
groepen. Dit is ook steeds meer nodig, omdat mensen steeds meer onafhankelijk worden
van sociale groepen. Doordat de afhankelijkheid van naasten afneemt, neemt ook de
solidariteit af en daarmee valt het draagvlak voor de verzorgingsstaat weg. Individualisering
is het algemene proces van modernisering. Modernisering wordt gekenmerkt door
veranderingen die met elkaar samenhangen op structureel en cultureel gebied.
Individualisering valt onder de veranderingen op sociaal en cultureel gebied. Het individu
verlangt steeds meer naar zelfontplooiing. De waardigheid van het individu en de rechten
van individu, dat alles kan en mag, worden steeds belangrijker.
Wel recht, geen plek
Steeds meer ouderen die recht hebben op een plek in een verzorgingshuis komen op een
wachtlijst en moeten vervolgens jaren wachten op een plek. Ongeveer 40 procent van de
verzorgingshuizen heeft op korte termijn geen plaats voor ouderen. Terwijl de vraag naar
zorg alleen maar is gestegen. Het gaat hierbij om ouderen die recht hebben op een
zorgzwaartepakket (ZZP) van 4 of hoger. En op dit gebied wordt niet bezuinigd. Een ZZP 4
houdt beschut wonen in met intensieve begeleiding en uitgebreide verzorging. De ouderen
die op zorg wachten worden vaak ‘wenswachtend’ genoemd. Het gaat hierbij om ouderen die
