Samenvatting
1e jaar/Blok B
2021/2022
,Casus 1
Blok B/ 1e jaar
Stagiaire Sonja
,CGO
• Globaal de ontwikkeling van de verpleegkundige professionaliteit
benoemen;
Voorheen waren er geen ziekenhuizen, etc. en werd men thuis verzorgd door familie.
Rond 1875 werd ‘Het Witte Kruis’ opgericht en kwam er een ‘opleiding’’ voor
verpleegkundige. De professionalisering begon. In 1880 kwamen de moderne
ziekenhuizen. De professionaliteit bleef zich verder ontwikkelen. Op een gegeven
moment kwam er een shift, de baan was minder aantrekkelijk vanwege lage lonen en
slechte werktijden. In 1972 kwam de eerste HBO-V en vanaf 1989 ontstond de ‘Witte
Woede’ waarbij verpleegkundige in opstand kwamen en een nieuwe unie werd
opgericht in ’91. Van ’90 tot aan 2000 werd het stelsel hervormd en sinds dien is het
blijven door ontwikkelen tot het systeem dat wij nu hebben.
• Benoemen welke niveaus binnen de verpleegkunde bestaan en wat hun
onderscheid is;
Het opleidingsclassificatiesyseem NLQF (het Nederlands Qualificatie Raamwerk) van
verpleegkunde is als volgt:
▪ MBO niveau 1 Zorghulp
▪ MBO niveau 2 Helpende Zorg en Welzijn
▪ MBO niveau 3 Verzorgende
▪ MBO niveau 4 Verpleegkundige
▪ HBO niveau 5 Verpleegkundige → dit wordt nu niveau 6 genoemd.
• Student kan de begrippen zelfmanagement en Shared Decision Making
uitleggen. De student kan benoemen wat het verschil is tussen
zelfredzaamheid, zelfmanagement en eigen regie.
Zelfmanagement voor zorgvragers: ‘Zelfmanagement is het zodanig omgaan met de
chronische aandoening (symptomen, behandeling, lichamelijke, psychische en
sociale consequenties en bijbehorende aanpassingen in leefstijl) dat de aandoening
optimaal wordt ingepast in het leven. Zelfmanagement betekent dat chronisch zieken
zelf kunnen kiezen in hoeverre men de regie over het leven in eigen hand wil houden
en mede richting wil geven aan hoe beschikbare zorg wordt ingezet, om een
optimale kwaliteit van leven te bereiken of te behouden.’
De drie aandachtsgebieden van zelfmanagement zijn:
- Leven met ziekte
- Eigen aandeel in de zorg
- Organiseren zorg- en hulpbronnen
, → Als zorgverlener ondersteun je deze drie aandachtsgebieden om de
zelfmanagement van de zorgvrager te verbeteren.
Het ondersteunen gebeurt methodische m.b.v. het 5A model:
- Achterhalen: vraag de patiënt om ervaringen en behoeften te noemen.
- Adviseren: verklaar deze ervaringen en behoeften en geef informatie op maat.
- Afspreken: help bij het stellen van haalbare doelen en neem gezamenlijk
besluiten.
- Assisteren: help bij persoonlijke barrières en ga na of er behoefte is aan extra
ondersteuning.
- Arrangeren: maak samen een specifiek plan voor (vervolg)ondersteuning.
Ondersteuning betekent dat er sprake is van een cyclisch proces. Zorgvrager
reageert op elke verandering door:
- Openstaan: eraan toe zijn, bereid zijn om na te denken en in gesprek te gaan
over wat leven met de ziekte vraagt.
- Begrijpen: weten wat er aan de hand is, wat eraan te doen valt en wat hij zelf
kan doen
- Willen: afwegingen maken tussen mogelijkheden en tot een besluit komen
(intentie) om zelf aan de slag te gaan
- Kunnen: hulpmiddelen en technieken leren handteren, vaardigheden beheersen
- Doen: zelf in actie komen en de voorgenomen veranderingen doorvoeren
- Blijven doen: volhouden, succes voeren, leren wat nog beter kan, opnieuw
beginnen als het niet gelukt is
Ondersteunen betekent ook naar de individuele zorgvrager kijken = holistisch
(sociaal, spiritueel, fysiek, psychisch):
- Oog hebben voor persoonsgerichte zorg
- Oog hebben voor gezondheidsvaardigheden
- Oog hebben voor omgeving
- Bij Multi morbiditeit naar geheel kijken
Shared Desicion Making ofwel gezamenlijke besluitvorming is een proces is waarbij
zorgverleners en zorgvragers samen werken om duidelijkheid te krijgen over de
behandeling, het omgaan met de ziekte en de zelfmanagement doelstellingen,
waarbij ze informatie delen over behandelmogelijkheden en voorkeuren van de
zorgvrager over wenselijke uitkomsten, met als doel het bereiken van wederzijdse
overeenstemming over de te volgen weg.
1e jaar/Blok B
2021/2022
,Casus 1
Blok B/ 1e jaar
Stagiaire Sonja
,CGO
• Globaal de ontwikkeling van de verpleegkundige professionaliteit
benoemen;
Voorheen waren er geen ziekenhuizen, etc. en werd men thuis verzorgd door familie.
Rond 1875 werd ‘Het Witte Kruis’ opgericht en kwam er een ‘opleiding’’ voor
verpleegkundige. De professionalisering begon. In 1880 kwamen de moderne
ziekenhuizen. De professionaliteit bleef zich verder ontwikkelen. Op een gegeven
moment kwam er een shift, de baan was minder aantrekkelijk vanwege lage lonen en
slechte werktijden. In 1972 kwam de eerste HBO-V en vanaf 1989 ontstond de ‘Witte
Woede’ waarbij verpleegkundige in opstand kwamen en een nieuwe unie werd
opgericht in ’91. Van ’90 tot aan 2000 werd het stelsel hervormd en sinds dien is het
blijven door ontwikkelen tot het systeem dat wij nu hebben.
• Benoemen welke niveaus binnen de verpleegkunde bestaan en wat hun
onderscheid is;
Het opleidingsclassificatiesyseem NLQF (het Nederlands Qualificatie Raamwerk) van
verpleegkunde is als volgt:
▪ MBO niveau 1 Zorghulp
▪ MBO niveau 2 Helpende Zorg en Welzijn
▪ MBO niveau 3 Verzorgende
▪ MBO niveau 4 Verpleegkundige
▪ HBO niveau 5 Verpleegkundige → dit wordt nu niveau 6 genoemd.
• Student kan de begrippen zelfmanagement en Shared Decision Making
uitleggen. De student kan benoemen wat het verschil is tussen
zelfredzaamheid, zelfmanagement en eigen regie.
Zelfmanagement voor zorgvragers: ‘Zelfmanagement is het zodanig omgaan met de
chronische aandoening (symptomen, behandeling, lichamelijke, psychische en
sociale consequenties en bijbehorende aanpassingen in leefstijl) dat de aandoening
optimaal wordt ingepast in het leven. Zelfmanagement betekent dat chronisch zieken
zelf kunnen kiezen in hoeverre men de regie over het leven in eigen hand wil houden
en mede richting wil geven aan hoe beschikbare zorg wordt ingezet, om een
optimale kwaliteit van leven te bereiken of te behouden.’
De drie aandachtsgebieden van zelfmanagement zijn:
- Leven met ziekte
- Eigen aandeel in de zorg
- Organiseren zorg- en hulpbronnen
, → Als zorgverlener ondersteun je deze drie aandachtsgebieden om de
zelfmanagement van de zorgvrager te verbeteren.
Het ondersteunen gebeurt methodische m.b.v. het 5A model:
- Achterhalen: vraag de patiënt om ervaringen en behoeften te noemen.
- Adviseren: verklaar deze ervaringen en behoeften en geef informatie op maat.
- Afspreken: help bij het stellen van haalbare doelen en neem gezamenlijk
besluiten.
- Assisteren: help bij persoonlijke barrières en ga na of er behoefte is aan extra
ondersteuning.
- Arrangeren: maak samen een specifiek plan voor (vervolg)ondersteuning.
Ondersteuning betekent dat er sprake is van een cyclisch proces. Zorgvrager
reageert op elke verandering door:
- Openstaan: eraan toe zijn, bereid zijn om na te denken en in gesprek te gaan
over wat leven met de ziekte vraagt.
- Begrijpen: weten wat er aan de hand is, wat eraan te doen valt en wat hij zelf
kan doen
- Willen: afwegingen maken tussen mogelijkheden en tot een besluit komen
(intentie) om zelf aan de slag te gaan
- Kunnen: hulpmiddelen en technieken leren handteren, vaardigheden beheersen
- Doen: zelf in actie komen en de voorgenomen veranderingen doorvoeren
- Blijven doen: volhouden, succes voeren, leren wat nog beter kan, opnieuw
beginnen als het niet gelukt is
Ondersteunen betekent ook naar de individuele zorgvrager kijken = holistisch
(sociaal, spiritueel, fysiek, psychisch):
- Oog hebben voor persoonsgerichte zorg
- Oog hebben voor gezondheidsvaardigheden
- Oog hebben voor omgeving
- Bij Multi morbiditeit naar geheel kijken
Shared Desicion Making ofwel gezamenlijke besluitvorming is een proces is waarbij
zorgverleners en zorgvragers samen werken om duidelijkheid te krijgen over de
behandeling, het omgaan met de ziekte en de zelfmanagement doelstellingen,
waarbij ze informatie delen over behandelmogelijkheden en voorkeuren van de
zorgvrager over wenselijke uitkomsten, met als doel het bereiken van wederzijdse
overeenstemming over de te volgen weg.
