Samenvatting Europees Recht
H1
Het internationale recht regelt de betrekkingen tussen staten. Staten kunnen
afspraken maken door verdragen te sluiten. Staatssoevereiniteit betekend dat
een staat ultieme beslissingsbevoegdheid over zijn grondgebied, andere staten
kunnen dus geen beslissingen nemen over jou staat. De soevereiniteit kan
vrijwillig worden overgedragen of onvrijwillig worden beperkt.
Ook kunnen ze gouvernementele organisaties oprichten. De mate van overdracht
van soevereiniteit bepaalt het karakter van de organisatie.
Een voorbeeld van soevereiniteit overdragen is bij het EGKS-verdrag. Het
overdragen van de soevereiniteit droeg bij aan het welzijn van de inwoners. In
het geval van de EGKS was het voorkomen van oorlog en het bijstellen van de
economische groei van belang. Onvrijwillig beperken kan bijvoorbeeld als een
staat wordt binnengevallen door een andere staat en die de macht overneemt.
Ook kan het door mandaat van de Veiligheidsraad van de VN die een land binnen
vallen.
Staten kunnen gouvernementele organisaties in het leven roepen. Dit is een
samenwerkingsverband tussen staten. De oprichting gebeurd aan de hand van
een verdrag. In het verdrag worden de doelstellingen en middelen vastgelegd om
op bepaalde beleidsterreinen samen te werken. Staten kunnen bij het oprichten
van een organisatie zelf kiezen hoeveel soevereiniteit ze afstaan. Als landen
geen/weinig soevereiniteit afstaan is het een intergouvernementele organisatie.
Bij intergouvernementele organisaties beslissen lidstaten gezamenlijk. Als staten
wel beslissingsbevoegdheid afgeven is het een supranationale organisatie.
De Europese Unie is een supranationale organisatie. Lidstaten hebben namelijk
een groot gedeelte van hun beslissingsbevoegdheid overgedragen, waardoor de
EU, regels kan opleggen aan de lidstaten.
Een NGO is een non-gouvernementele organisatie. Deze zijn opgericht door
personen met een ideële doelstelling. Deze zijn niet altijd op internationaal
niveau. Voorbeelden: Rode Kruis, Amnesty International. Ngo’s publiceren
jaarlijks hun rapporten over de stand van zaken. Ze hebben niet dezelfde status
, als gouvernementele organisaties maar mogen vaak deelnemen aan
internationale vergaderingen. Ze hebben dan een adviserende rol.
Het EGKS-verdrag is gesloten om de markt van kolen en staal onder
onafhankelijk gezag te plaatsen. In de loop van de tijd zijn er nieuwe verdragen
gesloten, waardoor de doelstellingen van de organisatie steeds meer werden
uitgebreid. Zo is er in het Verdrag van Maastricht opgenomen dat het verboden
is om vrij verkeer van diensten, kapitaal en personen te belemmeren. Op dit
moment gelden er 2 verdragen (Verdrag van Lissabon):
- Verdrag betreffende EU
- Verdrag betreffende werking EU
En belangrijk is het Handvest van de grondrechten van de EU. Deze drie samen
vormen het primaire Europees recht.
In art. 3 VEU staan de doelstellingen van de EU opgesomd. De huidige
doelstellingen van de EU zijn: vrede en welzijn, vrijheid en veiligheid, de interne
markt, een monetaire unie en mensenrechtenbeleid.
De interne markt is een gezamenlijke markt waar de handel geen
belemmeringen ondervindt. De interne markt heeft drie onderdelen: het vrij
verkeer, staatssteun (subsidies) en mededinging (misbruik tussen bedrijven). De
interne markt heeft zowel voordelen als nadelen. Voordelen zijn bijvoorbeeld
welvaartsgroei, meer keuze en prijsdalingen. Nadelen zijn: extra concurrentie,
productieplaatsen in andere landen vestigen, afhankelijkheid. Het is de taak van
de EU om eventuele belemmeringen hiervan weg te nemen.
De Europese Centrale Bank is verantwoordelijk voor het beleid voor het
monetaire beleid. Het is belangrijk dat alle landen blijven voldoen aan de
gestelde eisen. Wanneer dit niet het geval is heeft dit gevolgen voor elk lidstaat
dat gebruik maakt van de euro.
Het gelijkheidsbeginsel en evenredigheidsbeginsel zijn twee belangrijke principes
van de EU. Het gelijkheidsbeginsels houdt in dat het is verboden om te
discrimineren op grond van nationaliteit. Gelijke gevallen worden gelijk
behandeld, ongelijke gevallen worden ongelijk behandeld. Een uitzondering
hierop is mogelijk, maar dan moet er wel op een evenredige manier onderscheid
worden gemaakt. Dit betekent het minst belemmerende alternatief.
Het evenredigheidsbeginsel wordt ook wel het proportionaliteitsbeginsel
genoemd. Het betekent dat altijd het minst belemmerende alternatief gebruikt
moet worden om het doel te bereiken. Het middel en het doel moeten
proportioneel zijn.
H2
De Europese Unie is opgericht door de lidstaten om gemeenschappelijke
doelstellingen te verwezenlijken. Om deze doelstellingen te bereiken, bestaat de
EU uit verschillende instellingen. Elke instelling heeft haar eigen taken en
bevoegdheden. Hierdoor heeft elke instelling haar eigen rol, die onmisbaar is bij
het ontstaan van beleid en wetgeving.
De Europese Commissie (art. 17 VEU) vertegenwoordigt de belangen van de
Europese Unie. De EC bestaat uit een voorzitter en commissarissen, die ieder een
eigen Directoraat-Generaal hebben. Een Directoraat-Generaal is te vergelijken
met een ministerie en de commissarissen met ministers. De commissaris voor
‘buitenlandse zaken’ wordt de Hoge Vertegenwoordiger genoemd.
H1
Het internationale recht regelt de betrekkingen tussen staten. Staten kunnen
afspraken maken door verdragen te sluiten. Staatssoevereiniteit betekend dat
een staat ultieme beslissingsbevoegdheid over zijn grondgebied, andere staten
kunnen dus geen beslissingen nemen over jou staat. De soevereiniteit kan
vrijwillig worden overgedragen of onvrijwillig worden beperkt.
Ook kunnen ze gouvernementele organisaties oprichten. De mate van overdracht
van soevereiniteit bepaalt het karakter van de organisatie.
Een voorbeeld van soevereiniteit overdragen is bij het EGKS-verdrag. Het
overdragen van de soevereiniteit droeg bij aan het welzijn van de inwoners. In
het geval van de EGKS was het voorkomen van oorlog en het bijstellen van de
economische groei van belang. Onvrijwillig beperken kan bijvoorbeeld als een
staat wordt binnengevallen door een andere staat en die de macht overneemt.
Ook kan het door mandaat van de Veiligheidsraad van de VN die een land binnen
vallen.
Staten kunnen gouvernementele organisaties in het leven roepen. Dit is een
samenwerkingsverband tussen staten. De oprichting gebeurd aan de hand van
een verdrag. In het verdrag worden de doelstellingen en middelen vastgelegd om
op bepaalde beleidsterreinen samen te werken. Staten kunnen bij het oprichten
van een organisatie zelf kiezen hoeveel soevereiniteit ze afstaan. Als landen
geen/weinig soevereiniteit afstaan is het een intergouvernementele organisatie.
Bij intergouvernementele organisaties beslissen lidstaten gezamenlijk. Als staten
wel beslissingsbevoegdheid afgeven is het een supranationale organisatie.
De Europese Unie is een supranationale organisatie. Lidstaten hebben namelijk
een groot gedeelte van hun beslissingsbevoegdheid overgedragen, waardoor de
EU, regels kan opleggen aan de lidstaten.
Een NGO is een non-gouvernementele organisatie. Deze zijn opgericht door
personen met een ideële doelstelling. Deze zijn niet altijd op internationaal
niveau. Voorbeelden: Rode Kruis, Amnesty International. Ngo’s publiceren
jaarlijks hun rapporten over de stand van zaken. Ze hebben niet dezelfde status
, als gouvernementele organisaties maar mogen vaak deelnemen aan
internationale vergaderingen. Ze hebben dan een adviserende rol.
Het EGKS-verdrag is gesloten om de markt van kolen en staal onder
onafhankelijk gezag te plaatsen. In de loop van de tijd zijn er nieuwe verdragen
gesloten, waardoor de doelstellingen van de organisatie steeds meer werden
uitgebreid. Zo is er in het Verdrag van Maastricht opgenomen dat het verboden
is om vrij verkeer van diensten, kapitaal en personen te belemmeren. Op dit
moment gelden er 2 verdragen (Verdrag van Lissabon):
- Verdrag betreffende EU
- Verdrag betreffende werking EU
En belangrijk is het Handvest van de grondrechten van de EU. Deze drie samen
vormen het primaire Europees recht.
In art. 3 VEU staan de doelstellingen van de EU opgesomd. De huidige
doelstellingen van de EU zijn: vrede en welzijn, vrijheid en veiligheid, de interne
markt, een monetaire unie en mensenrechtenbeleid.
De interne markt is een gezamenlijke markt waar de handel geen
belemmeringen ondervindt. De interne markt heeft drie onderdelen: het vrij
verkeer, staatssteun (subsidies) en mededinging (misbruik tussen bedrijven). De
interne markt heeft zowel voordelen als nadelen. Voordelen zijn bijvoorbeeld
welvaartsgroei, meer keuze en prijsdalingen. Nadelen zijn: extra concurrentie,
productieplaatsen in andere landen vestigen, afhankelijkheid. Het is de taak van
de EU om eventuele belemmeringen hiervan weg te nemen.
De Europese Centrale Bank is verantwoordelijk voor het beleid voor het
monetaire beleid. Het is belangrijk dat alle landen blijven voldoen aan de
gestelde eisen. Wanneer dit niet het geval is heeft dit gevolgen voor elk lidstaat
dat gebruik maakt van de euro.
Het gelijkheidsbeginsel en evenredigheidsbeginsel zijn twee belangrijke principes
van de EU. Het gelijkheidsbeginsels houdt in dat het is verboden om te
discrimineren op grond van nationaliteit. Gelijke gevallen worden gelijk
behandeld, ongelijke gevallen worden ongelijk behandeld. Een uitzondering
hierop is mogelijk, maar dan moet er wel op een evenredige manier onderscheid
worden gemaakt. Dit betekent het minst belemmerende alternatief.
Het evenredigheidsbeginsel wordt ook wel het proportionaliteitsbeginsel
genoemd. Het betekent dat altijd het minst belemmerende alternatief gebruikt
moet worden om het doel te bereiken. Het middel en het doel moeten
proportioneel zijn.
H2
De Europese Unie is opgericht door de lidstaten om gemeenschappelijke
doelstellingen te verwezenlijken. Om deze doelstellingen te bereiken, bestaat de
EU uit verschillende instellingen. Elke instelling heeft haar eigen taken en
bevoegdheden. Hierdoor heeft elke instelling haar eigen rol, die onmisbaar is bij
het ontstaan van beleid en wetgeving.
De Europese Commissie (art. 17 VEU) vertegenwoordigt de belangen van de
Europese Unie. De EC bestaat uit een voorzitter en commissarissen, die ieder een
eigen Directoraat-Generaal hebben. Een Directoraat-Generaal is te vergelijken
met een ministerie en de commissarissen met ministers. De commissaris voor
‘buitenlandse zaken’ wordt de Hoge Vertegenwoordiger genoemd.
