2018
Afdeling X volgens Kees: ‘ Ik ben hier
zodat jij werk hebt ‘
HALFJAARLIJKSE BEOORDELING: EINDEVALUATIE
, TUSSENEVALUATIE JUNI 2018
BEHANDELVERANTWOORDELIJKE
KLINISCH HANDELEN
Aan het einde van het studiejaar 2018, ben ik in staat om - onder supervisie - behandelverantwoordelijkheid
te dragen voor 10 patiënten, dit komt tot uiting in het vaststellen van hoogcomplexe zorg, diagnosticeren,
indiceren, uitvoeren, coördineren en evalueren binnen de afdeling X. Tevens zal ik onder supervisie van een
psychiater of verpleegkundig specialist, bij ten minste 1 patiënt farmacotherapie kunnen initiëren,
voorschrijven, monitoren en evalueren.
Inmiddels heb ik een caseload van 16 patiënten. Voor deze patiënten draag ik –onder supervisie-
verantwoordelijkheid voor het diagnosticeren, indiceren, uitvoeren, coördineren en evalueren van zorg binnen
de afdeling X. Ik monitor medicamenteuze behandelingen en doe medicatievoorstellen.
Het klinisch redeneren heb ik afgelopen halfjaar meer eigen gemaakt door dagelijkse oefening. Mijn
werkbegeleider, VS en psychiater hebben hieraan bijgedragen. Zo heb ik bijvoorbeeld bij meerdere patiënten
medicatie afgebouwd, het klinisch beeld gemonitord, vervolg onderzoek geïndiceerd bij andere disciplines en
andere disciplines (zoals een trajectbegeleider) aangetrokken om de nodige begeleiding te kunnen bieden.
MDO’s doe ik in wisselende mate (afhankelijk van de casus) zelfstandig. Het voeren van de regie in deze
gesprekken gaat mij nu iets makkelijker af dan een half jaar geleden. Nog steeds slaat de onzekerheid toe en
ben ik nog niet zo vaardig als ik zou willen zijn, maar ik merk wel verbetering.
Aanvankelijk vond ik de NANDA en ICF gebruiksonvriendelijke tools die veel tijd in beslag namen om er
enigszins wegwijs in te worden. Inmiddels gaat het iets beter. Veel patiënten uit mijn caseload hebben een
beschrijvende diagnose gebaseerd op de NANDA en ICF.
De motiverende gespreksvoering probeer ik nog steeds in te bedden in de dagelijkse gesprekken. Soms pak ik
het boek erbij. Ik zou hier nog steeds wat meer tijd aan willen besteden.
Afgelopen halfjaar heb ik bewust aandacht besteed aan shared decision making. Door in gesprek proberen te
achterhalen wat iemand graag wil zet ik beleid uit. Voorbeelden hiervan zijn verlagen van medicatiedoseringen,
begeleiden van stoppen met roken en op zoek gaan naar een zinvolle daginvulling. Dit lukt niet bij iedereen, of
beter gezegd; het is nog niet bij iedereen gelukt. Vaak kost het veel tijd en een investering in het contact. Soms
moet je eerst iets anders doen wat belangrijk is voor de patiënt voordat je kan aansturen op je eigen agenda.
Op die manier vergroot je ook het zelfmanagement en de zelfregie.
Een belemmerende factor was het ontbreken van een psychiater het eerste halfjaar waardoor ik minder heb
kunnen profiteren van de verdiepende kennis van een psychiater. Een van de bevorderende factoren was dat ik
direct werd gezien als Vios, dus als behandelaar. Dat heeft mij enorm geholpen te wennen aan mijn rol.
Daarnaast waren bevorderende factoren mijn collega VS’en en de laagdrempeligheid van het team.
Het volgende leerdoel neem ik mee naar volgend jaar: Ik wil mij richten op het verdiepen van kennis en
vaardigheden aangaande diagnostiek en uitvoeren van hoogcomplexe zorg.
COMMUNICATIE
Ik kan aan het einde van het studiejaar 2018 effectief en duidelijk communiceren met zowel, de patiënt en
haar netwerk, als met professionals uit andere disciplines om zo continuïteit van zorg te initiëren en te
bewaken. Dit komt tot uiting in de behandelrapportages, schriftelijke/mondelinge overdrachten en
overlegmomenten. Als bewijsmateriaal zal ik een reflectieverslag inclusief feedback van mijn werkbegeleider
aanleveren.
Ik merk dat ik soms contact met familie spannend vindt. Dat komt denk ik doordat ik er als behandelaar weinig
ervaring mee heb. Als verpleegkundige (op bijvoorbeeld een opnameafdeling) is het anders dan dat je
verantwoordelijk bent voor de behandeling van iemands naaste. In gesprekken met supervisie kwam dit ook al
naar voren en ik merk dat ik behoefte heb aan meer handvatten hierin. Hoe leidt je een gesprek, hoe zorg je
dat iedereen aan het woord komt en zich gehoord voelt, hoe zorg je dat je eigen agenda ook aan bod komt etc.
Ondertussen hoop je zelf ook nog een beetje serieus genomen te worden. Allemaal punten waarin ik dit jaar
Afdeling X volgens Kees: ‘ Ik ben hier
zodat jij werk hebt ‘
HALFJAARLIJKSE BEOORDELING: EINDEVALUATIE
, TUSSENEVALUATIE JUNI 2018
BEHANDELVERANTWOORDELIJKE
KLINISCH HANDELEN
Aan het einde van het studiejaar 2018, ben ik in staat om - onder supervisie - behandelverantwoordelijkheid
te dragen voor 10 patiënten, dit komt tot uiting in het vaststellen van hoogcomplexe zorg, diagnosticeren,
indiceren, uitvoeren, coördineren en evalueren binnen de afdeling X. Tevens zal ik onder supervisie van een
psychiater of verpleegkundig specialist, bij ten minste 1 patiënt farmacotherapie kunnen initiëren,
voorschrijven, monitoren en evalueren.
Inmiddels heb ik een caseload van 16 patiënten. Voor deze patiënten draag ik –onder supervisie-
verantwoordelijkheid voor het diagnosticeren, indiceren, uitvoeren, coördineren en evalueren van zorg binnen
de afdeling X. Ik monitor medicamenteuze behandelingen en doe medicatievoorstellen.
Het klinisch redeneren heb ik afgelopen halfjaar meer eigen gemaakt door dagelijkse oefening. Mijn
werkbegeleider, VS en psychiater hebben hieraan bijgedragen. Zo heb ik bijvoorbeeld bij meerdere patiënten
medicatie afgebouwd, het klinisch beeld gemonitord, vervolg onderzoek geïndiceerd bij andere disciplines en
andere disciplines (zoals een trajectbegeleider) aangetrokken om de nodige begeleiding te kunnen bieden.
MDO’s doe ik in wisselende mate (afhankelijk van de casus) zelfstandig. Het voeren van de regie in deze
gesprekken gaat mij nu iets makkelijker af dan een half jaar geleden. Nog steeds slaat de onzekerheid toe en
ben ik nog niet zo vaardig als ik zou willen zijn, maar ik merk wel verbetering.
Aanvankelijk vond ik de NANDA en ICF gebruiksonvriendelijke tools die veel tijd in beslag namen om er
enigszins wegwijs in te worden. Inmiddels gaat het iets beter. Veel patiënten uit mijn caseload hebben een
beschrijvende diagnose gebaseerd op de NANDA en ICF.
De motiverende gespreksvoering probeer ik nog steeds in te bedden in de dagelijkse gesprekken. Soms pak ik
het boek erbij. Ik zou hier nog steeds wat meer tijd aan willen besteden.
Afgelopen halfjaar heb ik bewust aandacht besteed aan shared decision making. Door in gesprek proberen te
achterhalen wat iemand graag wil zet ik beleid uit. Voorbeelden hiervan zijn verlagen van medicatiedoseringen,
begeleiden van stoppen met roken en op zoek gaan naar een zinvolle daginvulling. Dit lukt niet bij iedereen, of
beter gezegd; het is nog niet bij iedereen gelukt. Vaak kost het veel tijd en een investering in het contact. Soms
moet je eerst iets anders doen wat belangrijk is voor de patiënt voordat je kan aansturen op je eigen agenda.
Op die manier vergroot je ook het zelfmanagement en de zelfregie.
Een belemmerende factor was het ontbreken van een psychiater het eerste halfjaar waardoor ik minder heb
kunnen profiteren van de verdiepende kennis van een psychiater. Een van de bevorderende factoren was dat ik
direct werd gezien als Vios, dus als behandelaar. Dat heeft mij enorm geholpen te wennen aan mijn rol.
Daarnaast waren bevorderende factoren mijn collega VS’en en de laagdrempeligheid van het team.
Het volgende leerdoel neem ik mee naar volgend jaar: Ik wil mij richten op het verdiepen van kennis en
vaardigheden aangaande diagnostiek en uitvoeren van hoogcomplexe zorg.
COMMUNICATIE
Ik kan aan het einde van het studiejaar 2018 effectief en duidelijk communiceren met zowel, de patiënt en
haar netwerk, als met professionals uit andere disciplines om zo continuïteit van zorg te initiëren en te
bewaken. Dit komt tot uiting in de behandelrapportages, schriftelijke/mondelinge overdrachten en
overlegmomenten. Als bewijsmateriaal zal ik een reflectieverslag inclusief feedback van mijn werkbegeleider
aanleveren.
Ik merk dat ik soms contact met familie spannend vindt. Dat komt denk ik doordat ik er als behandelaar weinig
ervaring mee heb. Als verpleegkundige (op bijvoorbeeld een opnameafdeling) is het anders dan dat je
verantwoordelijk bent voor de behandeling van iemands naaste. In gesprekken met supervisie kwam dit ook al
naar voren en ik merk dat ik behoefte heb aan meer handvatten hierin. Hoe leidt je een gesprek, hoe zorg je
dat iedereen aan het woord komt en zich gehoord voelt, hoe zorg je dat je eigen agenda ook aan bod komt etc.
Ondertussen hoop je zelf ook nog een beetje serieus genomen te worden. Allemaal punten waarin ik dit jaar
