Theorie &
Concepten
Leerjaar 2, Periode 3
, Op de schouders van reuzen
Na de Knelpuntennota richt het maatschappelijk werk zich steeds meer op de individuele
hulpverlening en verwijdert zich in toenemende mate van de lokale experimenten
rondom integraal welzijnswerk. Langzaamaan nestelt het maatschappelijk werk zich
steeds meer in de psychotherapeutische interventiehoek. Aan het einde van de jaren 80
blijkt maatschappelijk werk als voorziening niet in de basisgezondheidszorg te zijn
opgenomen. Het is opgenomen in de Welzijnswet van 1989. In deze wet ligt de
verantwoordelijkheid voor het inrichten en inhoud van de voorzieningenstructuur bijna
volledig decentraal bij de lokale overheid. Empowerment: Het versterken van de
zelfredzaamheid en de eigen verantwoordelijkheid. Collectief welzijn: Een zo optimaal
mogelijk evenwicht tussen het welzijn van leden van een specifieke groep
Kaders en contexten van sociaal werk
De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) die in 2007 is ingevoerd, is een duidelijk
voorbeeld van een samenlevingsvisie waarin de eigen verantwoordelijkheid,
maatschappelijke betrokkenheid, zelfredzaamheid en een krachtige sociale structuur de
boventoon voeren. De WMO synthese is als volgt:
Pre-verzorgingsstaat verzorgingsstaat
Gunstkarakter Rechtskarakter
Eigen zorgplicht Staat heeft zorgplicht
Concrete solidariteit Abstracte solidariteit
Incidenteel WMO- Structureel
Van aangezicht tot aangezicht synthese Afstandelijke houding
Vrijwilligers Professionals
Gevoel Wetenschap
De Wmo berust, in tegenstelling tot de Welzijnswet, op inhoudelijke vertrekpunten over
de sociale kwaliteit van de samenleving en de betrokkenheid van de burgers daarbij. De
Wmo legt de nadruk op het integrale karakter van het lokaal sociaal beleid. Bij de
invoering van de Wmo in 2007 was de wet opgebouwd uit drie elementen:
- De huishoudelijke verzorging, voorheen onderdeel van de AWBZ.
- De Wet Voorzieningen Gehandicapten (WVG), dit was vooral een voorzieningenwet.
- De Welzijnswet.
Prestatievelden WMO
De Wmo kent 9 presentatievelden waarom de gemeenten beleid moet voeren:
1. Het bevorderen van de sociale samenhang in en leefbaarheid van dorpen, wijken
en buurten
2. Het bieden van op preventie gerichte ondersteuning aan jongeren met problemen
met opgroeien en aan ouders met problemen met opvoeden
3. Het geven van informatie, advies en cliëntondersteuning
4. Het ondersteunen van mantelzorgers en vrijwilligers
5. Het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijke verkeer, en van het
zelfstandig functioneren van mensen met een beperking of een chronisch
psychisch probleem en van mensen met een psychisch sociaal probleem
6. Het verlenen van voorzieningen aan mensen met een beperking of een chronisch
psychisch probleem en van mensen met een psychosociaal probleem ten behoeve
van het behoud van hun zelfstandig functioneren of hun deelname aan het
maatschappelijk verkeer.
7. Het bieden van maatschappelijke opvang, onder andere voor vrouwen en
slachtoffers van huiselijk geweld
8. Het bevorderen van openbare geestelijke gezondheidszorg met uitzondering van
het bieden van psychosociale hulp bij rampen
9. Het bevorderen van verslavingsbeleid
In de Wmo staat niet per definitie vast welke beleidsterreinen tot het algemene
maatschappelijke zorgbeleid van de desbetreffende gemeente horen. De gemeenten
hebben grote beleidsvrijheid om de prestatievelden in te vullen. Dit houdt in dat zij ervoor
Concepten
Leerjaar 2, Periode 3
, Op de schouders van reuzen
Na de Knelpuntennota richt het maatschappelijk werk zich steeds meer op de individuele
hulpverlening en verwijdert zich in toenemende mate van de lokale experimenten
rondom integraal welzijnswerk. Langzaamaan nestelt het maatschappelijk werk zich
steeds meer in de psychotherapeutische interventiehoek. Aan het einde van de jaren 80
blijkt maatschappelijk werk als voorziening niet in de basisgezondheidszorg te zijn
opgenomen. Het is opgenomen in de Welzijnswet van 1989. In deze wet ligt de
verantwoordelijkheid voor het inrichten en inhoud van de voorzieningenstructuur bijna
volledig decentraal bij de lokale overheid. Empowerment: Het versterken van de
zelfredzaamheid en de eigen verantwoordelijkheid. Collectief welzijn: Een zo optimaal
mogelijk evenwicht tussen het welzijn van leden van een specifieke groep
Kaders en contexten van sociaal werk
De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) die in 2007 is ingevoerd, is een duidelijk
voorbeeld van een samenlevingsvisie waarin de eigen verantwoordelijkheid,
maatschappelijke betrokkenheid, zelfredzaamheid en een krachtige sociale structuur de
boventoon voeren. De WMO synthese is als volgt:
Pre-verzorgingsstaat verzorgingsstaat
Gunstkarakter Rechtskarakter
Eigen zorgplicht Staat heeft zorgplicht
Concrete solidariteit Abstracte solidariteit
Incidenteel WMO- Structureel
Van aangezicht tot aangezicht synthese Afstandelijke houding
Vrijwilligers Professionals
Gevoel Wetenschap
De Wmo berust, in tegenstelling tot de Welzijnswet, op inhoudelijke vertrekpunten over
de sociale kwaliteit van de samenleving en de betrokkenheid van de burgers daarbij. De
Wmo legt de nadruk op het integrale karakter van het lokaal sociaal beleid. Bij de
invoering van de Wmo in 2007 was de wet opgebouwd uit drie elementen:
- De huishoudelijke verzorging, voorheen onderdeel van de AWBZ.
- De Wet Voorzieningen Gehandicapten (WVG), dit was vooral een voorzieningenwet.
- De Welzijnswet.
Prestatievelden WMO
De Wmo kent 9 presentatievelden waarom de gemeenten beleid moet voeren:
1. Het bevorderen van de sociale samenhang in en leefbaarheid van dorpen, wijken
en buurten
2. Het bieden van op preventie gerichte ondersteuning aan jongeren met problemen
met opgroeien en aan ouders met problemen met opvoeden
3. Het geven van informatie, advies en cliëntondersteuning
4. Het ondersteunen van mantelzorgers en vrijwilligers
5. Het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijke verkeer, en van het
zelfstandig functioneren van mensen met een beperking of een chronisch
psychisch probleem en van mensen met een psychisch sociaal probleem
6. Het verlenen van voorzieningen aan mensen met een beperking of een chronisch
psychisch probleem en van mensen met een psychosociaal probleem ten behoeve
van het behoud van hun zelfstandig functioneren of hun deelname aan het
maatschappelijk verkeer.
7. Het bieden van maatschappelijke opvang, onder andere voor vrouwen en
slachtoffers van huiselijk geweld
8. Het bevorderen van openbare geestelijke gezondheidszorg met uitzondering van
het bieden van psychosociale hulp bij rampen
9. Het bevorderen van verslavingsbeleid
In de Wmo staat niet per definitie vast welke beleidsterreinen tot het algemene
maatschappelijke zorgbeleid van de desbetreffende gemeente horen. De gemeenten
hebben grote beleidsvrijheid om de prestatievelden in te vullen. Dit houdt in dat zij ervoor
