AFPF Casus 5: Arjan
Lesdoelen les 5
De structuur van de huid beschrijven
De bovenste laag van de huid is de epidermis (opperhuid) en de laag daaronder is de dermis
(lederhuid). De epidermis is het dikste op de handpalmen en voetzolen. Onder de dermis ligt nog een
onderhuidse laag.
De huid bevat op bepaalde plaatsen klieren, haar en nagels.
De hoofdfuncties van de huid uitleggen
De hoofdfuncties van de huid zijn;
-Bescherming
Relatief waterbestendig, beschermt diepere kwetsbare structuren, belangrijke barrière tegen micro-
organismen/ chemicaliën/ uitdroging etc.
-Regulering van de lichaamstemperatuur
Blijft gemiddeld op 36,8 graden. De huid kan warmte kwijt door straling, verdamping, conductie en
convectie.
-Vorming van Vitamine D
-Gevoel in de huid
-Absorptie (nicotinepleisters/ gifstoffen zoals kwik)
-Uitscheiding (huid als uitscheidingsorgaan; aromatische stoffen/ natriumchloride in zweet)
De fasen van de wondgenezing beschrijven
-Reactiefase:
Deze fase omvat de hemostase en de ontstekingsreactie. Bij hemostase wordt de bloeding gestopt
en wordt een korst gevormd. Er kan een ontstekingsreactie ontstaan.
-Regeneratiefase:
Macrofagen stimuleren de vermenigvuldiging van fibroblasten en de aanleg van nieuwe
bloedvaatjes. Fibroblasten produceren collageen.
-Rijpingsfase:
Dit is de laatste fase. Hierbij is de wond al gesloten maar worden er binnenin nog extra verbindingen
aangemaakt. Het litteken wordt langzamerhand minder rood. Er kan een keloïd ontstaan, dit komt
vaker voor bij mensen met meer pigmentcellen in de huid.
De structurele relatie tussen chromosomen, genen en DNA beschrijven.
DNA is georganiseerd in functionele eenheden, de genen. Deze zijn weer onderdeel van veel grotere
structuren, namelijk de chromosomen.
De moleculaire structuur van DNA beschrijven.
DNA is opgebouwd uit een dubbele keten nucleotiden bestaande uit suikers, fosfaatgroepen en
basen. Het molecuul wordt ook wel vergeleken met een gedraaide ladder.
Een definitie geven van de termen autosomen en geslachtschromosomen.
Een menselijke cel bevat 46 chromosomen in 23 paren. De eerste 22 paren zijn autosomen de
chromosomen van paar 23 zijn de geslachtschromosomen. Deze bepalen iemands geslacht; XX
(meisje) of XY (jongen).
, AFPF Casus 5: Arjan
De termen mutatie, genoom, haploïd, diploïd en karyotype definiëren.
Een mutatie is een erfelijke verandering van de normale eigenschappen van een cel. Het kan
spontaan ontstaan wanneer DNA zich verdubbelt of een cel zich deelt. Het kan ook worden
veroorzaakt door uitwendige effecten zoals röntgenstralen. De meeste mutaties worden meteen
gerepareerd maar kunnen ook kanker veroorzaken.
Het geheel van genetisch materiaal heet het genoom (de hele genetische samenstelling).
Een cel met 23 paar chromosomen heet diploïde. Met slechts de helft van het normale aantal
chromosomen, dus 23 in plaats van 46, heten haploïde. Geslachtscellen zijn haploïde, zodra een eicel
bevrucht wordt komen de chromosomen bij elkaar en dit levert een diploïde cel op.
Het beeld van het volledige stel chromosomen van een cel, gerangschikt op grootte en vorm, heet
het karyotype.
De oorsprong en structuur van mRNA beschrijven.
mRNA wordt in de celkern vanuit een gen gesynthetiseerd wanneer de cel het eiwit nodig heeft
waarvoor dat gen codeert.
Het is een enkelstrengsketen van nucleotiden en bevat ribose i.p.v. desoxyribose zoals DNA. Ook
bevat het de base uracil i.p.v. thymine.
Het transcriptie- en translatiemechanisme beschrijven.
Transcriptiemechanisme
Het proces waarin de informatie in DNA, nucleotiden voor nucleotiden wordt omgeschreven naar
mRNA.
Translatiemechanisme
Het vertalen van mRNA in eiwitten. De nucleotidenvolgorde wordt herkend en de bijbehorende
aminozuren worden aan elkaar gekoppeld tot een eiwit. Dit proces vindt plaats in de eiwitfabriekjes
(ribosomen).
Het mechanisme beschrijven van DNA-replicatie.
De spiraal wordt uit elkaar gevouwen en de twee strengen worden uit elkaar gehaald zodat de basen
blootliggen. Beide strengen worden gekopieerd. Het enzym dat verantwoordelijk is voor de replicatie
beweegt langs de strengen om de genetische code af te lezen en voegt daarna complementaire
basen toe. Elke blootliggende streng wordt nu een dubbele streng met als resultaat: twee identieke
DNA- moleculen. Als de nieuwe streng is gevormd, zorgen andere enzymen ervoor dat deze wordt
gedraaid en wordt teruggewonden tot zijn normale sterk gevouwen vorm.
De processen van mitose en meiose met elkaar vergelijken.
Het verschil tussen mitose en meiose is dat bij mitose één deling plaatsvindt, en bij meiose twee. Uit
de meiose ontstaan vier dochtercellen in plaats van twee, die van alle van de oudercellen van elkaar
verschillen. Meiose is bij geslachtscellen.
De grondslag van genetische variatie van generatie tot generatie beschrijven.
De overdracht van moederlijke en vaderlijke chromosomen naar dochtercellen is willekeurig. Er zijn
dus een reusachtig aantal mogelijke combinaties. Dit verklaart waarom een kind een combinatie
eigenschappen van vader en moeder overerft en waarom een kind ook weer sterk van de ouders kan
verschillen.
De basis van de autosomale erfelijkheid beschrijven, met inbegrip van het
belang van recessieve en dominante genen.
Dominante genen overheersen recessieve genen, zodat er maar één
exemplaar van een dominant gen nodig is om de bijbehorende eigenschap
Lesdoelen les 5
De structuur van de huid beschrijven
De bovenste laag van de huid is de epidermis (opperhuid) en de laag daaronder is de dermis
(lederhuid). De epidermis is het dikste op de handpalmen en voetzolen. Onder de dermis ligt nog een
onderhuidse laag.
De huid bevat op bepaalde plaatsen klieren, haar en nagels.
De hoofdfuncties van de huid uitleggen
De hoofdfuncties van de huid zijn;
-Bescherming
Relatief waterbestendig, beschermt diepere kwetsbare structuren, belangrijke barrière tegen micro-
organismen/ chemicaliën/ uitdroging etc.
-Regulering van de lichaamstemperatuur
Blijft gemiddeld op 36,8 graden. De huid kan warmte kwijt door straling, verdamping, conductie en
convectie.
-Vorming van Vitamine D
-Gevoel in de huid
-Absorptie (nicotinepleisters/ gifstoffen zoals kwik)
-Uitscheiding (huid als uitscheidingsorgaan; aromatische stoffen/ natriumchloride in zweet)
De fasen van de wondgenezing beschrijven
-Reactiefase:
Deze fase omvat de hemostase en de ontstekingsreactie. Bij hemostase wordt de bloeding gestopt
en wordt een korst gevormd. Er kan een ontstekingsreactie ontstaan.
-Regeneratiefase:
Macrofagen stimuleren de vermenigvuldiging van fibroblasten en de aanleg van nieuwe
bloedvaatjes. Fibroblasten produceren collageen.
-Rijpingsfase:
Dit is de laatste fase. Hierbij is de wond al gesloten maar worden er binnenin nog extra verbindingen
aangemaakt. Het litteken wordt langzamerhand minder rood. Er kan een keloïd ontstaan, dit komt
vaker voor bij mensen met meer pigmentcellen in de huid.
De structurele relatie tussen chromosomen, genen en DNA beschrijven.
DNA is georganiseerd in functionele eenheden, de genen. Deze zijn weer onderdeel van veel grotere
structuren, namelijk de chromosomen.
De moleculaire structuur van DNA beschrijven.
DNA is opgebouwd uit een dubbele keten nucleotiden bestaande uit suikers, fosfaatgroepen en
basen. Het molecuul wordt ook wel vergeleken met een gedraaide ladder.
Een definitie geven van de termen autosomen en geslachtschromosomen.
Een menselijke cel bevat 46 chromosomen in 23 paren. De eerste 22 paren zijn autosomen de
chromosomen van paar 23 zijn de geslachtschromosomen. Deze bepalen iemands geslacht; XX
(meisje) of XY (jongen).
, AFPF Casus 5: Arjan
De termen mutatie, genoom, haploïd, diploïd en karyotype definiëren.
Een mutatie is een erfelijke verandering van de normale eigenschappen van een cel. Het kan
spontaan ontstaan wanneer DNA zich verdubbelt of een cel zich deelt. Het kan ook worden
veroorzaakt door uitwendige effecten zoals röntgenstralen. De meeste mutaties worden meteen
gerepareerd maar kunnen ook kanker veroorzaken.
Het geheel van genetisch materiaal heet het genoom (de hele genetische samenstelling).
Een cel met 23 paar chromosomen heet diploïde. Met slechts de helft van het normale aantal
chromosomen, dus 23 in plaats van 46, heten haploïde. Geslachtscellen zijn haploïde, zodra een eicel
bevrucht wordt komen de chromosomen bij elkaar en dit levert een diploïde cel op.
Het beeld van het volledige stel chromosomen van een cel, gerangschikt op grootte en vorm, heet
het karyotype.
De oorsprong en structuur van mRNA beschrijven.
mRNA wordt in de celkern vanuit een gen gesynthetiseerd wanneer de cel het eiwit nodig heeft
waarvoor dat gen codeert.
Het is een enkelstrengsketen van nucleotiden en bevat ribose i.p.v. desoxyribose zoals DNA. Ook
bevat het de base uracil i.p.v. thymine.
Het transcriptie- en translatiemechanisme beschrijven.
Transcriptiemechanisme
Het proces waarin de informatie in DNA, nucleotiden voor nucleotiden wordt omgeschreven naar
mRNA.
Translatiemechanisme
Het vertalen van mRNA in eiwitten. De nucleotidenvolgorde wordt herkend en de bijbehorende
aminozuren worden aan elkaar gekoppeld tot een eiwit. Dit proces vindt plaats in de eiwitfabriekjes
(ribosomen).
Het mechanisme beschrijven van DNA-replicatie.
De spiraal wordt uit elkaar gevouwen en de twee strengen worden uit elkaar gehaald zodat de basen
blootliggen. Beide strengen worden gekopieerd. Het enzym dat verantwoordelijk is voor de replicatie
beweegt langs de strengen om de genetische code af te lezen en voegt daarna complementaire
basen toe. Elke blootliggende streng wordt nu een dubbele streng met als resultaat: twee identieke
DNA- moleculen. Als de nieuwe streng is gevormd, zorgen andere enzymen ervoor dat deze wordt
gedraaid en wordt teruggewonden tot zijn normale sterk gevouwen vorm.
De processen van mitose en meiose met elkaar vergelijken.
Het verschil tussen mitose en meiose is dat bij mitose één deling plaatsvindt, en bij meiose twee. Uit
de meiose ontstaan vier dochtercellen in plaats van twee, die van alle van de oudercellen van elkaar
verschillen. Meiose is bij geslachtscellen.
De grondslag van genetische variatie van generatie tot generatie beschrijven.
De overdracht van moederlijke en vaderlijke chromosomen naar dochtercellen is willekeurig. Er zijn
dus een reusachtig aantal mogelijke combinaties. Dit verklaart waarom een kind een combinatie
eigenschappen van vader en moeder overerft en waarom een kind ook weer sterk van de ouders kan
verschillen.
De basis van de autosomale erfelijkheid beschrijven, met inbegrip van het
belang van recessieve en dominante genen.
Dominante genen overheersen recessieve genen, zodat er maar één
exemplaar van een dominant gen nodig is om de bijbehorende eigenschap
