Samenvatting Criminologie

Garofalo introduceerde criminologie

Criminologie > is een wetenschap, die zich bezighoudt met de bestudering van
menselijke gedragingen die door de wetgever strafbaar zijn gesteld en van de
wijze waarop de overheid en de rest van de maatschappij daarop reageert.
(Kaiser)

 - 1830 Filosofische benadering van het recht. Beccaria, Bentham, van
Hamel etc.)
 1830 De statistiek doet diens intrede (Quetelet)
 1870 De biologische benadering (Lombroso)
 1885 De sociale psychologie wint aan populariteit (Lacassagne)
 1905 De opkomst van de sociologie (Bonger)
 1920 Herbeleving van de psychologie, maar nu de psychoanalyse (Freud)
 1950 Doorwerking van de psychiatrie (Eysenck)
 1980 De economie speelt een belangrijke rol (Cornish & Clarke)
 1990 De derde psychologische variant; de biopsychologie (Moffit, Loeber)
 1995 De culturele antropologie wordt steeds invloedrijker (Katz)

BETEKENIS VAN CRIMINALITEIT
• Garofalo 1885: De natuurlijke misdaad wordt gezien als Bijbelse zonde en
hangt hiermee samen.
• Durkheim 1895: Crimineel gedrag is normaal en functioneel gedrag.
• Bonger 1932: Immorele en schadelijke handelingen waartegen de overheid
door middel van straffen tegen optreedt.
• Sellin 1938: Regelovertredend gedrag.
• Sutherland 1940: Voor de maatschappij schadelijke handelingen waar met
behulp van juridische middelen op gereageerd moet worden.
• Becker 1963: Deviant gedrag is van de norm afwijkend gedrag.
• Kritische criminologie 1970: Crimineel gedrag als uitdrukking van
machtsverschillen.
• Abolitionisme 1980: Het strafrecht en ons denken over crimineel gedrag is
contraproductief (Hulsman)
• Passas 2005: Gedrag dat vermijdbaar is en onnodige schade tot gevolg
heeft.

CRIMINALITEIT ALS PERPETUUM MOBILE
Criminaliteit is geen natuurverschijnsel, maar een sociale constructie.

 Criminalisering: bepaalde handelingen/gedragingen worden onder het
gebied van de strafwet gebracht.
 Decriminalisering: bepaalde handelingen/gedragingen worden uit het
bereik van het strafrecht gehaald.

De criminologie kenmerkt zich door het feit dat het een objectwetenschap is. Dit
object is dan de criminaliteit. Probleem hierbij is dan wat hieronder verstaan
moet worden (Kritische criminologie)

Als wetenschappelijke doelen:
het beschrijven, verklaren en voorspellen van crimineel gedrag.

,Dit doen we door gebruik te maken van diverse onderzoeksmethoden als:
observaties, enquêteren en interviewen.
• Etiologie
Beccaria  Positivisme
Vrije wil Determinisme
Italiaanse school  Franse school
Biologie Sociologie
Cesare Lombroso (1835 -1909) Paul Vidal de la Blanche
(1854-1918)

Verklaringsniveau:
 Micro: genen, persoonlijkheid en rationele keuze
 Meso: opvoeding, buurt, subcultuur, labelling
 Macro: Sekse, machtsverhoudingen, cultuur

Het strafrechtelijk systeem van Nederland:
Onderdelen:
- de (straf-)wetgever;
- de politie;
- het O.M. (de staande magistratuur);
- de rechterlijke macht (de zittende magistratuur);
- het gevangeniswezen;
- de reclassering.

Definitie selectiviteit: het verschijnsel dat systematische, dat wil zeggen niet-
toevallige, factoren bepalen welke natuurlijke of rechtspersonen uit het totaal
van wetsovertreders in aanraking komen met de politie of justitie.
Drie vormen:
1. capaciteitstekort;
2. regionale verschillen;
3. individuele selectie;

Lombroso > daderperspectief (positivisme)
Basis gelegd voor het dadergerichte denken.
Binnen de criminologie wordt er nu vaak gekeken naar de persoon van de dader
en de verklaringen die ten grondslag liggen aan het criminele gedrag van deze
persoon.
- enquêtes enz. (kwantitatief)
basis is gelegen in feiten welke zijn verkregen vanuit observaties (Aristoteles)

Buikhuizen kwam met biologische kenmerken en werd gezien als een nazi.

Misvattingen:
• Erfelijkheid als ά en Ω: effecten alcohol, drugs, voeding & gif zijn ook
biologisch
• MAOA (monoamine oxidase A) en CDH-13 (cadherin) als ‘agressiegenen’:
altijd alleen in combinatie met sociale omstandigheden
• Alles ligt vast: veranderbaar
• ‘Hij kan er niets aan doen’: stoornis neemt ‘schuld’ niet (helemaal) weg

, Atavisme > Hiermee stelde Lombroso dat je een crimineel aan zijn uiterlijke
kenmerken kon herkennen.
Voorbeelden fysieke kenmerken
• Asymmetrisch gezicht
• Grote kaakbeenderen
• opgezwollen, volle lippen
• Grote neusgaten en oren
• laagvoorhoofd
• Veel haren dunne baard
• Dieven: beweeglijke handen, platte neus;
• Moordenaars: koude blik in ogen, altijd grote neus, grote jukbeenderen


Sheldon stelde in 1949 een drietal lichaamstypen op waarbij het temperament
een belangrijke rol speelde. Deze lichaamstypen zijn:
• 1) Endomorf (rond) = extravert en gemakzuchtig
• 2)Mesomorf (atletisch) = actief, dynamisch en agressief >
oververtegenwoordigd in criminaliteitscijfers
• 3)Ectomorf (lang en dun) = introvert, snel vermoeid en slapeloos

Adolescentie
 Moffits twee paden leer (Dual taxonomy, 1993):
- Adolescentie gebonden; tot een bepaalde leeftijd crimineel gedrag.
- Persistente. Die blijven hangen in crimineel gedrag.

Tijdens de adolescentie zijn beide groepen nagenoeg gelijk.
 Lichamelijke veranderingen.
- Maar ook de positie inde die men inneemt in de samenleving.
 Cognitieve en emotionele ontwikkeling.
- Overgevoeligheid / emoties als agressie
- Peer pressure (Warr 2002, Moffit 1993) Beinvloed worden door je
vriendenkring.
- Meer risico (gebrek aan impulsbeheersing; je kunnen beheersen als je iets
echt wilt.)
- Gebrek aan wijsheid

Loeber
The Three Developmental Pathway Model (1993)
Drie ontwikkelingsgangen die leiden tot crimineel gedrag:
1) Groep die op jonge leeftijd weerspannig is, wat leidt tot spijbelen en later
tot weglopen;
2) Groep met een ontwikkelingsgang, welk begint met stiekem gedrag als
liegen en winkeldiefstal. Van daaruit volgt vandalisme gevolg door
inbreken/frauderen etc.;
3) Groep met een ontwikkelingsgang, welk begint met agressief gedrag
(pesten), wat overgaat in vechten en tot slot resulteert in berovingen en
verkrachtingen.

Instrumenteel; aanleren, straffen en belonen