Syntheseles verbintenissenrecht Thijs Tanghe – examen MPC & hoge censuur.
18/30 = geslaagd
Algemeen deel: /20 → 1 punt per vraag
→ juiste antwoord: D
A. fout → Punitive damages: kennen we niet in ons recht. Dit is een soort van private straf. In andere
rechtstelsels: wel aanvaard = soort van bijkomende vergoeding op de SVG. Incentive om dat gedrag
niet meer te stellen.
We kennen wel een ruim schadebegrip: in principe alle schade voor zover die voorzienbaar is, komt
in aanmerking voor vergoeding. Het punt is dat punitive damages ≠ schade is, het is een soort van
bijkomende vergoeding/ een straf boven op de werkelijke schade. De schade kan een bepaald bedrag
zijn, en je gaat daarboven op als straf/boete een bijkomende vergoeding gaan opleggen. Los daarvan
kennen we in BE recht een ruim schadebegrip, omdat we gewoon zeggen ‘wat vereisen we bij
schade?’ → causaal verband met de fout. Als we de fout gaan wegdenken, zou de schade zich dan
hebben voorgedaan? Vastgesteld dat er causaliteit is => dan komt die schade voor vergoeding in
aanmerking. Dit kan heel uitgebreid/ruim gaan in ons schadevergoedingsstelsel. Recent in Boek 6:
wel nuanceringen aangebracht causaliteitsleer.
B. fout → indirecte schade komt wel voor vergoeding in aanmerking
C. fout → voorzienbaar: die vereiste houdt niet zoveel in, het slaat NIET op de omvang van de schade
maar ENKEL het ontstaan van de schade. Het moet voorzienbaar zijn dat door dat gedrag schade zou
zijn ontstaan.
D. juist
, → juiste antwoord: C
A. fout → er is als dusdanig geen minimumdrempel bij het verlies van een kans. Kans moet reëel zijn,
maar niet vereist dat die bv. 50% is. Ook een kleinere kans kan voor vergoeding in aanmerking
komen. Zie bv. arrest maagsondage dierenarts: als die alles perfect had gedaan, dan bestond kans
nog steeds dat dat die ging overlijden => rechter: zegt neen verlies van een kans (kans op genezing)
= mislopen door dat gedrag & moet worden vergoed.
B. fout → er kan een contractuele opzegmogelijkheid zijn of een wettelijke opzegmogelijkheid. Denk
aan een eenvoudig huurcontract. Wordt gesloten voor bv. 9 jaar: de wet kan voorzien dat er toch kan
worden opgezegd bv. bij woninghuur door de huurder. Heeft bepaalde modaliteiten bv. een
opzegtermijn van bv. 3 maanden etc.
C. juist
D. fout
→ juiste antwoord: D
A. fout → nee: in principe enkel verjaringstermijnen vatbaar voor schorsing en stuiting & NIET de
vervaltermijnen.
B. fout → treft alleen de opeisbaarheid ervan, niet de verbintenis zelf: die blijft voortbestaan als een
natuurlijke verbintenis (zie RS HvC).
C. fout → omdat enkel de instelling van de verjaring (principe) = OO, niet de exceptie van verjaring.
18/30 = geslaagd
Algemeen deel: /20 → 1 punt per vraag
→ juiste antwoord: D
A. fout → Punitive damages: kennen we niet in ons recht. Dit is een soort van private straf. In andere
rechtstelsels: wel aanvaard = soort van bijkomende vergoeding op de SVG. Incentive om dat gedrag
niet meer te stellen.
We kennen wel een ruim schadebegrip: in principe alle schade voor zover die voorzienbaar is, komt
in aanmerking voor vergoeding. Het punt is dat punitive damages ≠ schade is, het is een soort van
bijkomende vergoeding/ een straf boven op de werkelijke schade. De schade kan een bepaald bedrag
zijn, en je gaat daarboven op als straf/boete een bijkomende vergoeding gaan opleggen. Los daarvan
kennen we in BE recht een ruim schadebegrip, omdat we gewoon zeggen ‘wat vereisen we bij
schade?’ → causaal verband met de fout. Als we de fout gaan wegdenken, zou de schade zich dan
hebben voorgedaan? Vastgesteld dat er causaliteit is => dan komt die schade voor vergoeding in
aanmerking. Dit kan heel uitgebreid/ruim gaan in ons schadevergoedingsstelsel. Recent in Boek 6:
wel nuanceringen aangebracht causaliteitsleer.
B. fout → indirecte schade komt wel voor vergoeding in aanmerking
C. fout → voorzienbaar: die vereiste houdt niet zoveel in, het slaat NIET op de omvang van de schade
maar ENKEL het ontstaan van de schade. Het moet voorzienbaar zijn dat door dat gedrag schade zou
zijn ontstaan.
D. juist
, → juiste antwoord: C
A. fout → er is als dusdanig geen minimumdrempel bij het verlies van een kans. Kans moet reëel zijn,
maar niet vereist dat die bv. 50% is. Ook een kleinere kans kan voor vergoeding in aanmerking
komen. Zie bv. arrest maagsondage dierenarts: als die alles perfect had gedaan, dan bestond kans
nog steeds dat dat die ging overlijden => rechter: zegt neen verlies van een kans (kans op genezing)
= mislopen door dat gedrag & moet worden vergoed.
B. fout → er kan een contractuele opzegmogelijkheid zijn of een wettelijke opzegmogelijkheid. Denk
aan een eenvoudig huurcontract. Wordt gesloten voor bv. 9 jaar: de wet kan voorzien dat er toch kan
worden opgezegd bv. bij woninghuur door de huurder. Heeft bepaalde modaliteiten bv. een
opzegtermijn van bv. 3 maanden etc.
C. juist
D. fout
→ juiste antwoord: D
A. fout → nee: in principe enkel verjaringstermijnen vatbaar voor schorsing en stuiting & NIET de
vervaltermijnen.
B. fout → treft alleen de opeisbaarheid ervan, niet de verbintenis zelf: die blijft voortbestaan als een
natuurlijke verbintenis (zie RS HvC).
C. fout → omdat enkel de instelling van de verjaring (principe) = OO, niet de exceptie van verjaring.
