H1. Internationaal recht. Recht tussen staten onderling.
Volkenrecht = internationaal recht = recht tussen volkeren/staten.
Nationaal = creëert soevereine overheid wetten en regels voor burgers op eigen grondgebied.
Internationaal = gelden regelgeving die staten waardevol vinden om daadwerkelijk na te komen.
Publiek = of openbaar gezag bedenkt regelgeving om internationale problemen (milieu, terrorisme,
grensoverschrijdende) op te lossen.
Privaat = richt zich op geschillen tussen natuurlijke personen en/of rechtspersonen onderling (via
buitenland iets kopen). Staten bepalen zelf regels van internationaal privaatrecht. Bij dit wordt
onderscheid gemaakt tussen formeel en materieel recht:
F = internationaal procesrecht. M = vraag welk (nationaal) recht van toepassing is.
Recht. Bij internationaal systeem ontbreekt uitvoerende, wetgevende en handhavende macht wat
als gevolg oplevert dat er niet één centraal orgaan is aan te wijzen dat wetten en regels maakt.
Internationale rechtsorde = decentraal. Hierin spreken we van horizontale rechtsorde > staten staan
gelijk aan elkaar. Ze zijn zelfstandig bevoegd om rechtsbetrekkingen met elkaar aan te gaan =
soeverein. Dus door verdrag te sluiten laten zij soevereiniteit zien/ andere manier soevereiniteit
kenbaar te maken is de rechtsmacht/jurisdictie van een staat. Gevolg decentrale karakter van InRo
en soevereine gelijkheid tussen staten is dat staten geen hogere macht boven zich hoeven te duiden.
Zijn hierbij wel uitzonderingen. Staten hebben er soeverein voor gekozen en kunnen hier ook op
terugkomen. Staten willen vreedzaam naast elkaar willen bestaan = vreedzame co-existentie.
Staten zijn soeverein ten opzichte van elkaar maar er is ook sprake afhankelijkheid/interdependent.
Staten hebben elkaar nodig om afspraken te maken, bijv. grensoverschrijdende milieuproblemen.
Uitwisselen van gedachte op internationale conferentie is vaak al voldoende om steun te krijgen voor
elkaars opvattingen, maar dit mislukt ook wel is. Maar vaak kan een staat (grensoverschrijdende)
probleem niet alleen oplossen. Staten moeten dan met elkaar samenwerken.
Kan regionaal (bijv. in EU, mensen uit Amerika, oceanen) of mondiaal(wereldwijd). Bilateraal =
tussen 2 landen. Multilateraal = verschillende partijen die tekenen.
InRo kan niet los worden gezien van politieke klimaat. Dus machtsopvolging/staatsgreep kan grote
gevolgen hebben voor internationale verhoudingen. Bijv. VS met Donald Trump. Staten mogen dan
formeel soeverein zijn en juridisch gelijk aan elkaar, maar politieke, economische en militaire macht
van bijv. VS/China is veel groter dan bijv. Estland, Nepal etc. Ze moeten zich wel aan veel afspraken
houden anders worden ze bij volgende afspraken niet meer vertrouwd natuurlijk.
Doorwerking InRo in Nl(/nationale) Ro. Nl rechtssysteem = monisme = internationaal recht
automatisch deel uit van nationale rechtsorde. Omzetting InR naar nationaal niveau via speciale wet
is dan niet nodig. Je hebt ook dualisme = InR worden omgezet/getransformeerd naar nationaal recht
wel via een aparte wet.
Gevolg van monisme is voor personen te vinden in art. 93 GW. Betekend dat mensen zich aan
bepaalde regels van verdragen en van besluiten van internationale organisaties moeten houden of er
rechten aan kunnen ontleden, maar dit pas nadat NL-regering die heeft bekendgemaakt door
publicatie in Tractatenblad. Dus niet alle verdragsregels werken rechtstreeks door > alleen als ze
eenieder verbindend zijn en als ze bekend gemaakt zijn > gematigd monistisch stelsel. Bij
internationaal gewoonterecht bindt het staten wel tegenover elkaar maar
natuurlijke/rechtspersonen kunnen er geen beroep op doen > moet wel op dualistische (dus via
aparte wet) wijze omgezet worden. Doorwerking eenieder verbindende verdragsbepaling (EVV) in NL
Ro door Hoge Raad vastgesteld in arrest uit 1919 > Grenstractaat van Aken.
EVV= regels waaruit duidelijk een recht/plicht, een moeten handelen/nalaten kan worden afgeleid.
En wat als NL-wetsbepaling in strijd is met EVV, art. 94 GW, EVV hebben hier voorrang op onze
nationale regels als die (nationale)in strijd zijn met InRo.
Bepaling uit verdrag is rechtstreeks werkend als de bedoeling van partijen duidelijk is om als
objectief recht, zonder daarbij uitvoerende maatregel noodzakelijk is, te kunnen functioneren.
1
Volkenrecht = internationaal recht = recht tussen volkeren/staten.
Nationaal = creëert soevereine overheid wetten en regels voor burgers op eigen grondgebied.
Internationaal = gelden regelgeving die staten waardevol vinden om daadwerkelijk na te komen.
Publiek = of openbaar gezag bedenkt regelgeving om internationale problemen (milieu, terrorisme,
grensoverschrijdende) op te lossen.
Privaat = richt zich op geschillen tussen natuurlijke personen en/of rechtspersonen onderling (via
buitenland iets kopen). Staten bepalen zelf regels van internationaal privaatrecht. Bij dit wordt
onderscheid gemaakt tussen formeel en materieel recht:
F = internationaal procesrecht. M = vraag welk (nationaal) recht van toepassing is.
Recht. Bij internationaal systeem ontbreekt uitvoerende, wetgevende en handhavende macht wat
als gevolg oplevert dat er niet één centraal orgaan is aan te wijzen dat wetten en regels maakt.
Internationale rechtsorde = decentraal. Hierin spreken we van horizontale rechtsorde > staten staan
gelijk aan elkaar. Ze zijn zelfstandig bevoegd om rechtsbetrekkingen met elkaar aan te gaan =
soeverein. Dus door verdrag te sluiten laten zij soevereiniteit zien/ andere manier soevereiniteit
kenbaar te maken is de rechtsmacht/jurisdictie van een staat. Gevolg decentrale karakter van InRo
en soevereine gelijkheid tussen staten is dat staten geen hogere macht boven zich hoeven te duiden.
Zijn hierbij wel uitzonderingen. Staten hebben er soeverein voor gekozen en kunnen hier ook op
terugkomen. Staten willen vreedzaam naast elkaar willen bestaan = vreedzame co-existentie.
Staten zijn soeverein ten opzichte van elkaar maar er is ook sprake afhankelijkheid/interdependent.
Staten hebben elkaar nodig om afspraken te maken, bijv. grensoverschrijdende milieuproblemen.
Uitwisselen van gedachte op internationale conferentie is vaak al voldoende om steun te krijgen voor
elkaars opvattingen, maar dit mislukt ook wel is. Maar vaak kan een staat (grensoverschrijdende)
probleem niet alleen oplossen. Staten moeten dan met elkaar samenwerken.
Kan regionaal (bijv. in EU, mensen uit Amerika, oceanen) of mondiaal(wereldwijd). Bilateraal =
tussen 2 landen. Multilateraal = verschillende partijen die tekenen.
InRo kan niet los worden gezien van politieke klimaat. Dus machtsopvolging/staatsgreep kan grote
gevolgen hebben voor internationale verhoudingen. Bijv. VS met Donald Trump. Staten mogen dan
formeel soeverein zijn en juridisch gelijk aan elkaar, maar politieke, economische en militaire macht
van bijv. VS/China is veel groter dan bijv. Estland, Nepal etc. Ze moeten zich wel aan veel afspraken
houden anders worden ze bij volgende afspraken niet meer vertrouwd natuurlijk.
Doorwerking InRo in Nl(/nationale) Ro. Nl rechtssysteem = monisme = internationaal recht
automatisch deel uit van nationale rechtsorde. Omzetting InR naar nationaal niveau via speciale wet
is dan niet nodig. Je hebt ook dualisme = InR worden omgezet/getransformeerd naar nationaal recht
wel via een aparte wet.
Gevolg van monisme is voor personen te vinden in art. 93 GW. Betekend dat mensen zich aan
bepaalde regels van verdragen en van besluiten van internationale organisaties moeten houden of er
rechten aan kunnen ontleden, maar dit pas nadat NL-regering die heeft bekendgemaakt door
publicatie in Tractatenblad. Dus niet alle verdragsregels werken rechtstreeks door > alleen als ze
eenieder verbindend zijn en als ze bekend gemaakt zijn > gematigd monistisch stelsel. Bij
internationaal gewoonterecht bindt het staten wel tegenover elkaar maar
natuurlijke/rechtspersonen kunnen er geen beroep op doen > moet wel op dualistische (dus via
aparte wet) wijze omgezet worden. Doorwerking eenieder verbindende verdragsbepaling (EVV) in NL
Ro door Hoge Raad vastgesteld in arrest uit 1919 > Grenstractaat van Aken.
EVV= regels waaruit duidelijk een recht/plicht, een moeten handelen/nalaten kan worden afgeleid.
En wat als NL-wetsbepaling in strijd is met EVV, art. 94 GW, EVV hebben hier voorrang op onze
nationale regels als die (nationale)in strijd zijn met InRo.
Bepaling uit verdrag is rechtstreeks werkend als de bedoeling van partijen duidelijk is om als
objectief recht, zonder daarbij uitvoerende maatregel noodzakelijk is, te kunnen functioneren.
1
