Mastervak Gezondheidsrecht voorjaar 2021
Werkgroepopdrachten
Thema’s:
- WGBO & patiëntenrechten
- Rechten van patiënten in bijzondere situaties
- Klachtrecht in de Wkkgz
- Kwaliteit & toezicht
- Medische aansprakelijkheid
- Medisch tuchtrecht
Opdracht 1
Vraag 1
In de WGBO worden zorgverleners verplicht te handelen als een ‘goed hulpverlener’
daarbij rekening houdend met de ‘professionele standaard’. Kunt u in uw eigen
woorden uitleggen wat hiermee wordt bedoeld?
Met goed hulpverlenerschap wordt de zorgvuldigheid die van een redelijk
bekwaam en redelijk handelend specialist mag worden verwacht. Het gaat
hierbij niet op de beste, maar om een gemiddelde specialist. Rekening houdend met
de medische professionele standaard, waarbij gekeken wordt naar de inzichten uit
de wetenschap en ervaringen van artsen. Een goed hulpverlener moet handelen
als gelijke beroepsgenoten in gelijke omstandigheden waarbij de middelen en het
doel evenredig moeten zijn.
Art. 7:453 BW; goed hulpverlenerschap. Het geheel van professionele, medische
norm wat in een situatie beschrijft wat goed handelen is.
Goed hulpverlenerschap is geregeld in artikel 7:453 BW.
Uit de jurisprudentie volgt dat dit betekent ‘dat hij de zorg moet betrachten die de
redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot in dezelfde omstandigheden zou
hebben betracht’. In eigen woorden: wat zou een andere hulpverlener in dezelfde
situatie doen? Onder omstandigheden is dan van belang bijv. of iemand in het
ziekenhuis is of dat iemand op straat moet worden behandeld.
De zorgvuldigheid die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend specialist
mag worden verwacht. Het gaat hierbij dus niet om de beste, maar om een
gemiddelde specialist.
Medische professionele standaard
geheel van professionele medische normen dat beschrijft wat in een bepaalde
situatie goed medisch handelen is. Kijken naar de inzichten uit de wetenschap en
ervaring van artsen, ze moeten handelen als gelijke beroepsgenoten in gelijke
omstandigheden en middelen en doel moeten evenredig zijn.
Vraag 2
De uitbraak van het coronavirus heeft gevolgen op alle terreinen van het
maatschappelijk leven. De vrijheid die wij zo gewend zijn, wordt ter bestrijding van
het virus aanzienlijk beperkt. Dat geldt ook met betrekking tot de rechten van
patiënten. In het redactioneel commentaar van de laatste uitgaven van het Tijdschrift
voor Gezondheidsrecht schrijft Ploem:
, Overheidsingrijpen bij besmettelijke ziekten is geregeld in de Wet publieke
gezondheid (Wpg), die beoogt een evenwicht te vinden tussen de grondrechten van
het individu (op privacy en fysieke integriteit) en de plicht van de overheid om de
gezondheid van burgers te beschermen. Om bij de bestrijding van een potentieel
zeer gevaarlijk virus het gehele arsenaal van maatregelen uit de kast te kunnen
halen en daarover als centrale overheid de regie te kunnen voeren, moet de minister
van VWS die ziekte eerst (via een op art. 20 Wpg gebaseerde ministeriële regeling)
als een zogenoemde groep A-infectieziekte aanwijzen. (...) Er treedt dan, mogelijk
met onmiddellijke ingang, een meldingsplicht in werking waardoor iedere
vastgestelde besmetting onverwijld aan de GGD moet worden doorgegeven, die
daarvan vervolgens melding maakt bij het RIVM (zie par. 2 Wpg). Maar dit is
natuurlijk niet de ‘dwang’ waarop ik zojuist doelde. Veel verder gaat de bevoegdheid
van de burgemeester (of voorzitter van een veiligheidsregio) om – als een burger
zich niet aan de gestelde voorzorgsmaatregelen houdt of medewerking aan medisch
onderzoek weigert – te gelasten deze persoon gedwongen in een ziekenhuis ter
isolatie op te nemen of door een arts (in het lichaam) te laten onderzoeken (art. 31
Wpg).
Het hele artikel kunt u hier terugvinden: https://www-bjutijdschriften-nl.vu-
nl.idm.oclc.org/tijdschrift/TvGR/2020/2/TvGR_0165-0874_2020_044_002_001
Kunt u in uw eigen woorden beschrijven welke twee belangrijke patiëntenrechten
hier in het geding zijn?
De patiëntenrechten die hier in het geding zijn, zijn het recht op integriteit en het
recht op vrijheid. De burgemeester heeft de bevoegdheid om als een burger zich
niet aan de gestelde voorzorgsmaatregelen houdt of medewerking aan medisch
onderzoek weigert, te gelasten deze persoon gedwongen in een ziekenhuis ter
isolatie op te nemen (recht op vrijheid) of door een arts (in het lichaam) te laten
onderzoeken (recht op integriteit van het lichaam).
Met de meldingsplicht wordt het geheimhoudingsrecht geschonden (art. 7:450 BW
en art. 7:457 BW).
1) Geheimhoudingsplicht 7:457
Alles wordt gedeeld met GGD ook al wil je het niet.
2) 7:459
Patiëntenrechten zijn er om patiënten te beschermen en om hulpverleners hun werk goed
te laten doen. Zo'n patiëntenrecht is dat verrichtingen in het kader van de
behandelingsovereenkomst buiten de waarneming van anderen dan de patiënt worden
verricht, tenzij de patiënt ermee heeft ingestemd dat de verrichtingen kunnen worden
waargenomen door anderen (artikel 7:459 BW). Pottenkijkers zijn niet toegestaan. Het belang
van dit recht is evident en een verlengstuk van het beroepsgeheim.
Dit patiëntenrecht wordt sinds de uitbraak van het coronavirus massaal geschonden.
Journalisten doen, al dan niet met cameraploegen, uitgebreid verslag van gebeurtenissen in
ziekenhuizen en hebben kennelijk toegang tot die ziekenhuizen, tot op de intensive care aan
toe.
Geheimhouding > 7:457
Werkgroepopdrachten
Thema’s:
- WGBO & patiëntenrechten
- Rechten van patiënten in bijzondere situaties
- Klachtrecht in de Wkkgz
- Kwaliteit & toezicht
- Medische aansprakelijkheid
- Medisch tuchtrecht
Opdracht 1
Vraag 1
In de WGBO worden zorgverleners verplicht te handelen als een ‘goed hulpverlener’
daarbij rekening houdend met de ‘professionele standaard’. Kunt u in uw eigen
woorden uitleggen wat hiermee wordt bedoeld?
Met goed hulpverlenerschap wordt de zorgvuldigheid die van een redelijk
bekwaam en redelijk handelend specialist mag worden verwacht. Het gaat
hierbij niet op de beste, maar om een gemiddelde specialist. Rekening houdend met
de medische professionele standaard, waarbij gekeken wordt naar de inzichten uit
de wetenschap en ervaringen van artsen. Een goed hulpverlener moet handelen
als gelijke beroepsgenoten in gelijke omstandigheden waarbij de middelen en het
doel evenredig moeten zijn.
Art. 7:453 BW; goed hulpverlenerschap. Het geheel van professionele, medische
norm wat in een situatie beschrijft wat goed handelen is.
Goed hulpverlenerschap is geregeld in artikel 7:453 BW.
Uit de jurisprudentie volgt dat dit betekent ‘dat hij de zorg moet betrachten die de
redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot in dezelfde omstandigheden zou
hebben betracht’. In eigen woorden: wat zou een andere hulpverlener in dezelfde
situatie doen? Onder omstandigheden is dan van belang bijv. of iemand in het
ziekenhuis is of dat iemand op straat moet worden behandeld.
De zorgvuldigheid die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend specialist
mag worden verwacht. Het gaat hierbij dus niet om de beste, maar om een
gemiddelde specialist.
Medische professionele standaard
geheel van professionele medische normen dat beschrijft wat in een bepaalde
situatie goed medisch handelen is. Kijken naar de inzichten uit de wetenschap en
ervaring van artsen, ze moeten handelen als gelijke beroepsgenoten in gelijke
omstandigheden en middelen en doel moeten evenredig zijn.
Vraag 2
De uitbraak van het coronavirus heeft gevolgen op alle terreinen van het
maatschappelijk leven. De vrijheid die wij zo gewend zijn, wordt ter bestrijding van
het virus aanzienlijk beperkt. Dat geldt ook met betrekking tot de rechten van
patiënten. In het redactioneel commentaar van de laatste uitgaven van het Tijdschrift
voor Gezondheidsrecht schrijft Ploem:
, Overheidsingrijpen bij besmettelijke ziekten is geregeld in de Wet publieke
gezondheid (Wpg), die beoogt een evenwicht te vinden tussen de grondrechten van
het individu (op privacy en fysieke integriteit) en de plicht van de overheid om de
gezondheid van burgers te beschermen. Om bij de bestrijding van een potentieel
zeer gevaarlijk virus het gehele arsenaal van maatregelen uit de kast te kunnen
halen en daarover als centrale overheid de regie te kunnen voeren, moet de minister
van VWS die ziekte eerst (via een op art. 20 Wpg gebaseerde ministeriële regeling)
als een zogenoemde groep A-infectieziekte aanwijzen. (...) Er treedt dan, mogelijk
met onmiddellijke ingang, een meldingsplicht in werking waardoor iedere
vastgestelde besmetting onverwijld aan de GGD moet worden doorgegeven, die
daarvan vervolgens melding maakt bij het RIVM (zie par. 2 Wpg). Maar dit is
natuurlijk niet de ‘dwang’ waarop ik zojuist doelde. Veel verder gaat de bevoegdheid
van de burgemeester (of voorzitter van een veiligheidsregio) om – als een burger
zich niet aan de gestelde voorzorgsmaatregelen houdt of medewerking aan medisch
onderzoek weigert – te gelasten deze persoon gedwongen in een ziekenhuis ter
isolatie op te nemen of door een arts (in het lichaam) te laten onderzoeken (art. 31
Wpg).
Het hele artikel kunt u hier terugvinden: https://www-bjutijdschriften-nl.vu-
nl.idm.oclc.org/tijdschrift/TvGR/2020/2/TvGR_0165-0874_2020_044_002_001
Kunt u in uw eigen woorden beschrijven welke twee belangrijke patiëntenrechten
hier in het geding zijn?
De patiëntenrechten die hier in het geding zijn, zijn het recht op integriteit en het
recht op vrijheid. De burgemeester heeft de bevoegdheid om als een burger zich
niet aan de gestelde voorzorgsmaatregelen houdt of medewerking aan medisch
onderzoek weigert, te gelasten deze persoon gedwongen in een ziekenhuis ter
isolatie op te nemen (recht op vrijheid) of door een arts (in het lichaam) te laten
onderzoeken (recht op integriteit van het lichaam).
Met de meldingsplicht wordt het geheimhoudingsrecht geschonden (art. 7:450 BW
en art. 7:457 BW).
1) Geheimhoudingsplicht 7:457
Alles wordt gedeeld met GGD ook al wil je het niet.
2) 7:459
Patiëntenrechten zijn er om patiënten te beschermen en om hulpverleners hun werk goed
te laten doen. Zo'n patiëntenrecht is dat verrichtingen in het kader van de
behandelingsovereenkomst buiten de waarneming van anderen dan de patiënt worden
verricht, tenzij de patiënt ermee heeft ingestemd dat de verrichtingen kunnen worden
waargenomen door anderen (artikel 7:459 BW). Pottenkijkers zijn niet toegestaan. Het belang
van dit recht is evident en een verlengstuk van het beroepsgeheim.
Dit patiëntenrecht wordt sinds de uitbraak van het coronavirus massaal geschonden.
Journalisten doen, al dan niet met cameraploegen, uitgebreid verslag van gebeurtenissen in
ziekenhuizen en hebben kennelijk toegang tot die ziekenhuizen, tot op de intensive care aan
toe.
Geheimhouding > 7:457
