SA-blok / Sino-atriaal blok Actiepotentiaal in de SR-knoop wordt geblokkeerd, waardoor
géén P-top ontstaat. Hierdoor wordt ook geen QRS-complex
gevormd. Op het ECG te zien als een ‘gemiste’ slag, oftewel
een ‘pauze’ tussen opvolgende QRS-complexen.
- De afstand is afhankelijk van hoeveel depolarisaties in
de SR-knoop doorgelaten wordt.
- 2:1 SA-blok afstand tussen opeenvolgende QRS-
complexen is twee keer zo groot als de afstand tussen
twee normale slagen.
- 3:1 SA-blok afstand tussen opeenvolgende QRS-
complexen is drie keer zo groot als de afstand tussen
twee normale slagen.
Sinusarrest Tijdens een sinusarrest genereert de SR-knoop geen
actiepotentiaal. Op het ECG zal in de ‘pauze’ geen P-top
zichtbaar zijn. Tijdens een sinusarrest genereert de SR-knoop
geen actiepotentialen op. Dit kan een asystolie tot gevolg
hebben.
- In tegenstelling tot een SA-blok, is de afstand tussen
de QRS-complexen bij een sinusarrest géén
vermenigvuldiging van een ‘normale’ afstand, omdat
de SR-knoop onregelmatig depolariseert.
Eerstegraads AV-blok Wordt gekenmerkt door een constante, maar wel verlengde
PQ-tijd (>0,20 sec).
Oorzaken vertraging AV-knoop:
- Ischemie, infarcering, veroudering, myocarditis,
elektrolytstoornissen, medicatie, vagale stimulatie.
Tweedegraads AV-blok Mobitz Wordt gekenmerkt door een progressieve verlening van PQ-
type I (Wenckebach) tijd, tot een ORS-complex uitvalt. Hierna is de PQ-tijd weer
normaal en herhaalt de progressieve verlening zich weer. P-
top wel continue aanwezig!
- Ontstaat meestal in het proximale (bovenste) deel van
de AV-knoop en wordt in veel gevallen veroorzaakt
door acute, reversibele oorzaken. Ontwikkeld zich
zelden tot een totaal AV-blok.
Tweedegraads AV-blok Mobitz Wordt gekenmerkt door af en toe een plotse, volledige
type II blokkade op de AV-voortgeleiding. Er volgt dan geen QRS-
complex op de P-top. De hierop volgende P-top wordt weer
normaal gevolgd door een QRS-complex. Ook kunnen twee,
drie, vier en zelfs vijf opeenvolgende P-toppen niet worden
gevolgd door een QRS-complex. Als er na twee P-toppen weer
een QRS-complex zichtbaar is, wordt gesproken van een 2:1
blok. Als het pas na drie toppen weer zichtbaar is van een 3:1
blok et cetera.
, - Tweedegraads AV-blok Mobitz type II heeft een
slechtere prognose dan een tweedegraads AV-blok
Mobitz type I (Wenckebach). De kans op progressie
tot een totaal AV-blok met cardiale collaps is bij dit
type aanzienlijk. Vaak is een PM-implantatie de enige
behandeloptie.
Derdegraads AV-blok Kenmerkt zich door volledige blokkade van de AV-
voortgeleiding. Atriale activiteit wordt niet voortgeleid naar
de ventrikels. Hierdoor bestaat geen relatie tussen de P-
toppen en de QRS-complexen. Gewoonlijk is niet de AV-
knoop zelf, maar het lagergelegen His-Purkinje-systeem
aangedaan, bijvoorbeeld door infarcering, mechanische
beschadiging (hartklepoperaties zijn hierom berucht) of
bindweefselvorming. Dit type AV-blok heeft een slechte
prognose en er is in bijna alle gevallen een PM-implantatie
nodig.
Sterke vagale stimulatie en toediening van bepaalde
medicijnen, waaronder adenosine, kunnen kortdurend een
derdegraads AV-blok veroorzaken. De AV-geleiding herstelt
zich hierna volledig na staking vagale stimulatie / mediatie.
Kenmerken van een derdegraads AV-blok zijn:
- AV-dissociatie: de P-toppen en eventueel aanwezige
escapecomplexen hebben geen relatie met elkaar.
- Ventriculair of nodaal escaperitme.
Atriumfibrilleren Kenmerkt zich door een onregelmatige activatie van de atria,
wat leidt tot een onregelmatige ventrikelrespons.
Verschillende re-entrycircuits activeren het atriale syncytium
met een frequentie van 300 tot 600 keer per minuut. De atria
kunnen bij een dergelijke snelle en onregelmatige activatie
niet gecoördineerd samentrekken en dragen dan ook niet bij
aan de pompfunctie van het hart. De AV-knoop geleidt niet
alle activatiefronten voort naar de ventrikels. De
voortgeleiding is irregulair en varieert in frequentie,
gewoonlijk van 50 tot 200 keer per minuut.
Kenmerken atriumfibrilleren:
- Smalle QRS-complexen (tenzij sprake van een pre-
existent bundeltakblok of aberrante geleiding).
- Onregelmatig hartritme.
- Geen zichtbare P-toppen, maar een grillige of
nagenoeg vlakke iso-elektrische lijn.
- +- 25% Output verlies door afwezigheid atriale kick.
- AF <60 bpm langzame ventrikelrespons.
- AF >100 bpm snelle ventrikelrespons.
- AF >24 uur = chronisch / AF <24 uur = paraxosmaal.
Atriumflutter Kenmerkt zich door het rondcirkelen (re-entry) van een
géén P-top ontstaat. Hierdoor wordt ook geen QRS-complex
gevormd. Op het ECG te zien als een ‘gemiste’ slag, oftewel
een ‘pauze’ tussen opvolgende QRS-complexen.
- De afstand is afhankelijk van hoeveel depolarisaties in
de SR-knoop doorgelaten wordt.
- 2:1 SA-blok afstand tussen opeenvolgende QRS-
complexen is twee keer zo groot als de afstand tussen
twee normale slagen.
- 3:1 SA-blok afstand tussen opeenvolgende QRS-
complexen is drie keer zo groot als de afstand tussen
twee normale slagen.
Sinusarrest Tijdens een sinusarrest genereert de SR-knoop geen
actiepotentiaal. Op het ECG zal in de ‘pauze’ geen P-top
zichtbaar zijn. Tijdens een sinusarrest genereert de SR-knoop
geen actiepotentialen op. Dit kan een asystolie tot gevolg
hebben.
- In tegenstelling tot een SA-blok, is de afstand tussen
de QRS-complexen bij een sinusarrest géén
vermenigvuldiging van een ‘normale’ afstand, omdat
de SR-knoop onregelmatig depolariseert.
Eerstegraads AV-blok Wordt gekenmerkt door een constante, maar wel verlengde
PQ-tijd (>0,20 sec).
Oorzaken vertraging AV-knoop:
- Ischemie, infarcering, veroudering, myocarditis,
elektrolytstoornissen, medicatie, vagale stimulatie.
Tweedegraads AV-blok Mobitz Wordt gekenmerkt door een progressieve verlening van PQ-
type I (Wenckebach) tijd, tot een ORS-complex uitvalt. Hierna is de PQ-tijd weer
normaal en herhaalt de progressieve verlening zich weer. P-
top wel continue aanwezig!
- Ontstaat meestal in het proximale (bovenste) deel van
de AV-knoop en wordt in veel gevallen veroorzaakt
door acute, reversibele oorzaken. Ontwikkeld zich
zelden tot een totaal AV-blok.
Tweedegraads AV-blok Mobitz Wordt gekenmerkt door af en toe een plotse, volledige
type II blokkade op de AV-voortgeleiding. Er volgt dan geen QRS-
complex op de P-top. De hierop volgende P-top wordt weer
normaal gevolgd door een QRS-complex. Ook kunnen twee,
drie, vier en zelfs vijf opeenvolgende P-toppen niet worden
gevolgd door een QRS-complex. Als er na twee P-toppen weer
een QRS-complex zichtbaar is, wordt gesproken van een 2:1
blok. Als het pas na drie toppen weer zichtbaar is van een 3:1
blok et cetera.
, - Tweedegraads AV-blok Mobitz type II heeft een
slechtere prognose dan een tweedegraads AV-blok
Mobitz type I (Wenckebach). De kans op progressie
tot een totaal AV-blok met cardiale collaps is bij dit
type aanzienlijk. Vaak is een PM-implantatie de enige
behandeloptie.
Derdegraads AV-blok Kenmerkt zich door volledige blokkade van de AV-
voortgeleiding. Atriale activiteit wordt niet voortgeleid naar
de ventrikels. Hierdoor bestaat geen relatie tussen de P-
toppen en de QRS-complexen. Gewoonlijk is niet de AV-
knoop zelf, maar het lagergelegen His-Purkinje-systeem
aangedaan, bijvoorbeeld door infarcering, mechanische
beschadiging (hartklepoperaties zijn hierom berucht) of
bindweefselvorming. Dit type AV-blok heeft een slechte
prognose en er is in bijna alle gevallen een PM-implantatie
nodig.
Sterke vagale stimulatie en toediening van bepaalde
medicijnen, waaronder adenosine, kunnen kortdurend een
derdegraads AV-blok veroorzaken. De AV-geleiding herstelt
zich hierna volledig na staking vagale stimulatie / mediatie.
Kenmerken van een derdegraads AV-blok zijn:
- AV-dissociatie: de P-toppen en eventueel aanwezige
escapecomplexen hebben geen relatie met elkaar.
- Ventriculair of nodaal escaperitme.
Atriumfibrilleren Kenmerkt zich door een onregelmatige activatie van de atria,
wat leidt tot een onregelmatige ventrikelrespons.
Verschillende re-entrycircuits activeren het atriale syncytium
met een frequentie van 300 tot 600 keer per minuut. De atria
kunnen bij een dergelijke snelle en onregelmatige activatie
niet gecoördineerd samentrekken en dragen dan ook niet bij
aan de pompfunctie van het hart. De AV-knoop geleidt niet
alle activatiefronten voort naar de ventrikels. De
voortgeleiding is irregulair en varieert in frequentie,
gewoonlijk van 50 tot 200 keer per minuut.
Kenmerken atriumfibrilleren:
- Smalle QRS-complexen (tenzij sprake van een pre-
existent bundeltakblok of aberrante geleiding).
- Onregelmatig hartritme.
- Geen zichtbare P-toppen, maar een grillige of
nagenoeg vlakke iso-elektrische lijn.
- +- 25% Output verlies door afwezigheid atriale kick.
- AF <60 bpm langzame ventrikelrespons.
- AF >100 bpm snelle ventrikelrespons.
- AF >24 uur = chronisch / AF <24 uur = paraxosmaal.
Atriumflutter Kenmerkt zich door het rondcirkelen (re-entry) van een
