MC Toets; Wat te leren
Psychische aandoeningen
H1,1 tm 1,6, H2,1 tm 2.6.2, H3.2 tm 3.5, H 5,1 tm 5,6 H 10.1 tm 10.2, H
13,1 tm 13,2
Jungmann, N., Wesdorp, P., & Schruer, E. (2017). De eindjes aan
elkaar knopen. Cruciale vragen bij financiële problematiek in de
wijk. Pagina 21- 37
Basisboek Psychologie
Hoofdstuk 4 (4.2, 4.3, 4.4, 4.6) Hoofstuk 5 (5.3, 5.4, 5.6, 5.7, p.212-213
beige blok) Hoofdstuk 7 (7.4, 7.5, 7.6.1, 7.7) Hoofdstuk 8 (8.2, 8.3, 8.4,
8.5) Hoofdstuk 9 (9.2, 9.3, 9.5, 9.6.2, 9.6.3)
Sturm, A. (2018). Werkalliantie in Social Work Niet gepubliceerde
interne notitie, Instituut Social Work, Hogeschool Utrecht, Utrecht
Krachtwerk
Hoofdstuk 5
WRR (2017). Weten is nog geen doen. Een realistisch perspectief
op redzaamheid.
Leerstijl –> manier waarop je leert
Coping manier waarop je met problemen en stress omgaat
Identiteit persoonlijke eigenheid individualiteit of wat je van jezelf vind.
Verborgen of in groepsverband
Persoonlijkheid ons dynamische georganiseerde geheel van
karaktereigenschappen
persoonlijkheidskenmerk unieke gedragseigenschap
karakter een persoonlijkheidstrek
Dsm5, handboek waar diagnose in worden bepaald van psychische
problematiek. Kijkt vooral naar probleem en wat niet kan. Handboek
verandert ook. Is echt een diagnose richt zich op
- Blijvende moeilijkheden in communicatie en sociale contacten
- Beperkt zich tot herhalend gedrag, beperkte hobby’s en activiteiten
- De verschijnselen moeten aanwezig zijn vanaf de kindertijd, kan wel
pas op latere leeftijd worden gezien
, - Verschijnselen van invloed op dagelijks functioneren, zorgt voor
beperking of lijden
- Stoornis mag niet gevolg zijn van een verstandelijke beperking of
een algemene achterstand. Hoort er dan bij is er niet boven op.
Kritiek, te algemeen, te veel mensen voldoen er aan. Heel veel diagnoses,
iedereen heeft dan bijna wel iets. Weinig rekening gehouden met culturele
context
Coping
1. Confrontatie het aangaan, mee aan het werk, aanpakken, op een
rijtje zetten
2. Palliatief reactiepatroon afleiding, er niet aan denken, verdoving
zoeken niet voelen
3. Vermijding doen of het er niet is, uit de weg gaan of afwachten,
niks mee doen
4. Sociale steun zoeken steun zoeken in de omgeving van andere/
afleiding
5. Depressief reactiepatroon erg in blijven hangen, somber inzien en
piekeren
6. Emoties uiten emoties laten zijn en uiten
7. Optimisme positief komt wel goed
3 persoonlijkheidskenmerken
1. Temperament
2. Copingstijl
3. Leerstijl
Zelfdeterminatietheorie (toets en portfolio) deze drie in je begeleiding
hebben, moet in balans zijn, ook wel motivatie theorie
- Verbinding
- Competentie geloof dat je kan van beide kanten
- Autonomie zelf beslissen
Src, operant conditioneren. Stimulus respons consequentie of
resultaat. Src gebeurtenis gedrag gevolg. Gebeurtenis specifiek, thuis
geen andere mensen minder vervelend, niet belonen met een ijsje eerder
bestraffen door bijvoorbeeld naar kamer te laten gaan.
5g schema gebeurtenis gedachten gevoel gedrag gevolg
,Weten is nog geen doen
De samenleving vraagt veel redzaamheid, zo ook in de gezondheidszorg
waar autonomie en eigen verantwoordelijkheid voorop staan. Wat er wordt
verwacht kan niet iedereen altijd aan, kan iedereen overkomen, niet alleen
met laag iq, vraag ook allerlei andere vermogens.
Dat intelligentie en goed kunnen lezen, schrijven en rekenen van groot
belang zijn is algemeen erkend. Vanuit de gedrags- wetenschappen is
aangetoond dat het vermogen van mensen om informatie te wegen en
rationale keuzes te maken begrensd is.
Hier wordt gericht op doenvermogen, wij vaak als persoonlijkheid of
karakter, zijn non-cognitieve vermogens, zoals een doel stellen en een
plan maken, in actie komen, volhouden en om kunnen gaan met
verleidingen en tegenslag. Persoonskenmerken
- Temperament; veel temperament stressoren eerder onder ogen zien
en aanpakken dan laag temperament. Veranderen is
lastig/onmogelijk
- Zelfcontrole; Dit is het vermogen om dominante gedragsneigingen
te veranderen of te onderdrukken en gedrag, gedachten en emoties
te reguleren. Is beter veranderbaar maar de vraag of dit ook
daadwerkelijk doorwerkt op andere gebieden.
- Overtuigingen; de een is optimist en ander voelt zich machteloos.
Vooral meer is hier niet altijd beter, ben je te optimistisch zie je de
problemen niet onder ogen. Beste voor de interventie maar ook de
vraag of het blijvend en grote verandering meebrengt
Niet alle burgers hebben in aanleg gelijke kansen op redzaamheid. Niet-
cognitieve
persoonskenmerken hebben immers een erfelijke component, net als
intelligentie. Ook zijn de levensomstandigheden van invloed bij niet-
cognitieve vermogens. Door veel druk of verleidingen kan zelfcontrole
onderdruk komen te staan. De situaties waarin stress voorkomt is het vaak
juist net nodig dit te kunnen, maar dat is vaak lastig.
Gunstiger zijn de perspectieven voor training van vaardigheden in
specifieke domeinen. Maar dat geldt alleen als interventies zich niet alleen
richten op het denkvermogen, maar ook op het doenvermogen.
Overheid gaat er vanuit dat bij de juiste kennis, juiste daden horen. Maar
mensen handelen niet altijd, ondanks hun goede voornemens. Weten leidt
niet altijd tot doen. Bovendien kan een keuze die op de lange termijn
‘onverstandig’ is, op de korte termijn
, gezien de situatie van het individu wel degelijk de ‘verstandige’ optie zijn.
Het uitgangspunt van beide perspectieven is hetzelfde, te weten eigen
verantwoordelijkheid, en het doel is eveneens hetzelfde: autonomie en
redzaamheid voor iedere burger. De twee perspectieven verschillen echter
in hun aannames over de mentale vermogens van burgers en over
psychologische wetmatigheden. Omdat het eerste perspectief uitgaat van
te hoge verwachtingen van het doenvermogen van burgers brengt dit het
doel van redzaamheid niet altijd dichterbij.
Overheid voorbereid zijn op menselijke fouten, bijv als iemand zijn post
niet gelijk opent. Het is namelijk niet altijd onwil, maar kan ook
onvermogen of overbelasting zijn. Door cognitieve factoren maar ook door
persoonlijkheidskenmerken. Mentale belasting is verschillend, moeten de
wetten niet alleen kennen, maar ook kunnen. Mentale belasting vaak op
momenten die niet vaak voorkomen, baan verliezen, kind, scheiding etc.
Effectief beleid moet rekening houden met de verschillende mentale
vermogens. De overheid nu voornamelijk gericht op
informatieverstrekking. De overheid kan inspelen op de beperkte niet-
cognitieve vermogens van burgers door de keuzearchitectuur aan te
passen. Dat kan met behulp van simpele labels, aanvinken van standaard-
opties (defaults), opt-outstelsels, ‘ongewenste’ keuzes beperkt mogelijk
maken, of geschaalde vrijheden. Een belangrijk onderdeel van een
realistische benadering is het terugdringen van verleidingen, zodat
mensen niet voortdurend een beroep hoeven te doen op hun zelfcontrole.
Automatische uitvoering kan vervelende gevolgen hebben, bij niet betalen
eigenlijk eerst nagaan of het niet willen of niet kunnen is, vanuit realistisch
perspectief. Vervolgens
dient zij te differentiëren, en haar reactie af laten langen van de aard van
de situatie. Hierop proportioneel reageren, kleine fouten klein sancties en
andersom. Ook de mogelijkheid geven om eerdere fouten te herstellen,
zeker als de keuze niet kon worden voorzien.
Een realistisch perspectief kan bijdragen aan een nieuwe invulling van het
sociaal contract tussen overheid en burgers. Burgers moeten erop kunnen
vertrouwen dat de overheid hen niet over de rand duwt en dat momenten
van onoplettendheid en zwakte niet direct ingrijpende gevolgen hebben.
Dat is goed voor de redzaamheid van burgers, maar ook voor de schatkist
en het draagt bij aan de legitimiteit van overheid en beleid
Werkalliantie
Werkzame dingen bij de begeleiding: de cliënt zelf draagt 30% bij aan het
resultaat; de relatie tussen de werker en de cliënt draagt voor 12% bij; de
Psychische aandoeningen
H1,1 tm 1,6, H2,1 tm 2.6.2, H3.2 tm 3.5, H 5,1 tm 5,6 H 10.1 tm 10.2, H
13,1 tm 13,2
Jungmann, N., Wesdorp, P., & Schruer, E. (2017). De eindjes aan
elkaar knopen. Cruciale vragen bij financiële problematiek in de
wijk. Pagina 21- 37
Basisboek Psychologie
Hoofdstuk 4 (4.2, 4.3, 4.4, 4.6) Hoofstuk 5 (5.3, 5.4, 5.6, 5.7, p.212-213
beige blok) Hoofdstuk 7 (7.4, 7.5, 7.6.1, 7.7) Hoofdstuk 8 (8.2, 8.3, 8.4,
8.5) Hoofdstuk 9 (9.2, 9.3, 9.5, 9.6.2, 9.6.3)
Sturm, A. (2018). Werkalliantie in Social Work Niet gepubliceerde
interne notitie, Instituut Social Work, Hogeschool Utrecht, Utrecht
Krachtwerk
Hoofdstuk 5
WRR (2017). Weten is nog geen doen. Een realistisch perspectief
op redzaamheid.
Leerstijl –> manier waarop je leert
Coping manier waarop je met problemen en stress omgaat
Identiteit persoonlijke eigenheid individualiteit of wat je van jezelf vind.
Verborgen of in groepsverband
Persoonlijkheid ons dynamische georganiseerde geheel van
karaktereigenschappen
persoonlijkheidskenmerk unieke gedragseigenschap
karakter een persoonlijkheidstrek
Dsm5, handboek waar diagnose in worden bepaald van psychische
problematiek. Kijkt vooral naar probleem en wat niet kan. Handboek
verandert ook. Is echt een diagnose richt zich op
- Blijvende moeilijkheden in communicatie en sociale contacten
- Beperkt zich tot herhalend gedrag, beperkte hobby’s en activiteiten
- De verschijnselen moeten aanwezig zijn vanaf de kindertijd, kan wel
pas op latere leeftijd worden gezien
, - Verschijnselen van invloed op dagelijks functioneren, zorgt voor
beperking of lijden
- Stoornis mag niet gevolg zijn van een verstandelijke beperking of
een algemene achterstand. Hoort er dan bij is er niet boven op.
Kritiek, te algemeen, te veel mensen voldoen er aan. Heel veel diagnoses,
iedereen heeft dan bijna wel iets. Weinig rekening gehouden met culturele
context
Coping
1. Confrontatie het aangaan, mee aan het werk, aanpakken, op een
rijtje zetten
2. Palliatief reactiepatroon afleiding, er niet aan denken, verdoving
zoeken niet voelen
3. Vermijding doen of het er niet is, uit de weg gaan of afwachten,
niks mee doen
4. Sociale steun zoeken steun zoeken in de omgeving van andere/
afleiding
5. Depressief reactiepatroon erg in blijven hangen, somber inzien en
piekeren
6. Emoties uiten emoties laten zijn en uiten
7. Optimisme positief komt wel goed
3 persoonlijkheidskenmerken
1. Temperament
2. Copingstijl
3. Leerstijl
Zelfdeterminatietheorie (toets en portfolio) deze drie in je begeleiding
hebben, moet in balans zijn, ook wel motivatie theorie
- Verbinding
- Competentie geloof dat je kan van beide kanten
- Autonomie zelf beslissen
Src, operant conditioneren. Stimulus respons consequentie of
resultaat. Src gebeurtenis gedrag gevolg. Gebeurtenis specifiek, thuis
geen andere mensen minder vervelend, niet belonen met een ijsje eerder
bestraffen door bijvoorbeeld naar kamer te laten gaan.
5g schema gebeurtenis gedachten gevoel gedrag gevolg
,Weten is nog geen doen
De samenleving vraagt veel redzaamheid, zo ook in de gezondheidszorg
waar autonomie en eigen verantwoordelijkheid voorop staan. Wat er wordt
verwacht kan niet iedereen altijd aan, kan iedereen overkomen, niet alleen
met laag iq, vraag ook allerlei andere vermogens.
Dat intelligentie en goed kunnen lezen, schrijven en rekenen van groot
belang zijn is algemeen erkend. Vanuit de gedrags- wetenschappen is
aangetoond dat het vermogen van mensen om informatie te wegen en
rationale keuzes te maken begrensd is.
Hier wordt gericht op doenvermogen, wij vaak als persoonlijkheid of
karakter, zijn non-cognitieve vermogens, zoals een doel stellen en een
plan maken, in actie komen, volhouden en om kunnen gaan met
verleidingen en tegenslag. Persoonskenmerken
- Temperament; veel temperament stressoren eerder onder ogen zien
en aanpakken dan laag temperament. Veranderen is
lastig/onmogelijk
- Zelfcontrole; Dit is het vermogen om dominante gedragsneigingen
te veranderen of te onderdrukken en gedrag, gedachten en emoties
te reguleren. Is beter veranderbaar maar de vraag of dit ook
daadwerkelijk doorwerkt op andere gebieden.
- Overtuigingen; de een is optimist en ander voelt zich machteloos.
Vooral meer is hier niet altijd beter, ben je te optimistisch zie je de
problemen niet onder ogen. Beste voor de interventie maar ook de
vraag of het blijvend en grote verandering meebrengt
Niet alle burgers hebben in aanleg gelijke kansen op redzaamheid. Niet-
cognitieve
persoonskenmerken hebben immers een erfelijke component, net als
intelligentie. Ook zijn de levensomstandigheden van invloed bij niet-
cognitieve vermogens. Door veel druk of verleidingen kan zelfcontrole
onderdruk komen te staan. De situaties waarin stress voorkomt is het vaak
juist net nodig dit te kunnen, maar dat is vaak lastig.
Gunstiger zijn de perspectieven voor training van vaardigheden in
specifieke domeinen. Maar dat geldt alleen als interventies zich niet alleen
richten op het denkvermogen, maar ook op het doenvermogen.
Overheid gaat er vanuit dat bij de juiste kennis, juiste daden horen. Maar
mensen handelen niet altijd, ondanks hun goede voornemens. Weten leidt
niet altijd tot doen. Bovendien kan een keuze die op de lange termijn
‘onverstandig’ is, op de korte termijn
, gezien de situatie van het individu wel degelijk de ‘verstandige’ optie zijn.
Het uitgangspunt van beide perspectieven is hetzelfde, te weten eigen
verantwoordelijkheid, en het doel is eveneens hetzelfde: autonomie en
redzaamheid voor iedere burger. De twee perspectieven verschillen echter
in hun aannames over de mentale vermogens van burgers en over
psychologische wetmatigheden. Omdat het eerste perspectief uitgaat van
te hoge verwachtingen van het doenvermogen van burgers brengt dit het
doel van redzaamheid niet altijd dichterbij.
Overheid voorbereid zijn op menselijke fouten, bijv als iemand zijn post
niet gelijk opent. Het is namelijk niet altijd onwil, maar kan ook
onvermogen of overbelasting zijn. Door cognitieve factoren maar ook door
persoonlijkheidskenmerken. Mentale belasting is verschillend, moeten de
wetten niet alleen kennen, maar ook kunnen. Mentale belasting vaak op
momenten die niet vaak voorkomen, baan verliezen, kind, scheiding etc.
Effectief beleid moet rekening houden met de verschillende mentale
vermogens. De overheid nu voornamelijk gericht op
informatieverstrekking. De overheid kan inspelen op de beperkte niet-
cognitieve vermogens van burgers door de keuzearchitectuur aan te
passen. Dat kan met behulp van simpele labels, aanvinken van standaard-
opties (defaults), opt-outstelsels, ‘ongewenste’ keuzes beperkt mogelijk
maken, of geschaalde vrijheden. Een belangrijk onderdeel van een
realistische benadering is het terugdringen van verleidingen, zodat
mensen niet voortdurend een beroep hoeven te doen op hun zelfcontrole.
Automatische uitvoering kan vervelende gevolgen hebben, bij niet betalen
eigenlijk eerst nagaan of het niet willen of niet kunnen is, vanuit realistisch
perspectief. Vervolgens
dient zij te differentiëren, en haar reactie af laten langen van de aard van
de situatie. Hierop proportioneel reageren, kleine fouten klein sancties en
andersom. Ook de mogelijkheid geven om eerdere fouten te herstellen,
zeker als de keuze niet kon worden voorzien.
Een realistisch perspectief kan bijdragen aan een nieuwe invulling van het
sociaal contract tussen overheid en burgers. Burgers moeten erop kunnen
vertrouwen dat de overheid hen niet over de rand duwt en dat momenten
van onoplettendheid en zwakte niet direct ingrijpende gevolgen hebben.
Dat is goed voor de redzaamheid van burgers, maar ook voor de schatkist
en het draagt bij aan de legitimiteit van overheid en beleid
Werkalliantie
Werkzame dingen bij de begeleiding: de cliënt zelf draagt 30% bij aan het
resultaat; de relatie tussen de werker en de cliënt draagt voor 12% bij; de
