Hoorcollege 1 Wat is het eigenlijk?
Wat is het eigenlijk? Geschiedenis en wetenschap
Tot eind 18e eeuw, vanaf dat moment vond er een belangrijke paradigma
verschuiving plaats. Er kwam een nieuwe manier van denken rondom opvoeding
en kinderen met problemen. Een nieuwe manier van denken ontstond, het was
pedagogisch pessimistisch en het ging naar pedagogisch optimistisch.
Pedagogisch pessimistisch (tot eind 18e eeuw) houdt in dat er weinig aandacht
was voor kinderen met een handicap. Kinderen werden vooral opgevangen in
gestichten etc. er was wat medische zorg, maar het was vooral hopeloos, er is
geen zicht op verbetering dus er werd ook niks gestimuleerd. Toen kwam de tijd
van het pedagogisch optimisme (vanaf eind 18 e eeuw). Het gevoel hebben dat
kinderen iets aangeleerd of afgeleerd kan worden, dat zelfredzaamheid
gestimuleerd kan worden, dat zijn onderdelen van het pedagogisch optimisme.
Daarmee werd meteen meer aandacht besteed aan kinderen die in instituten
zaten, kinderen met beperkingen. Vanaf toen werd ook gesproken van
Heilpedagogiek. Vanaf de 19e eeuw vond men dat ze de zorg voor kinderen met
een beperking veel meer moesten gaan organiseren en daardoor kwamen er
bijvoorbeeld ook instituten voor dove en blinderen kinderen.
Waar komt het vandaan?
Daarnaast zijn er belangrijke ontwikkelingen na de Tweede Wereldoorlog. Toen
waren er steeds meer mensen, mannen in de eerste instantie, die gingen
nadenken over het stukje opvoeding en stimulans, van hoe kan je dat het beste
doen. Toen kwam ook de term orthopedagogiek i.p.v. Heilpedagogiek. Daarnaast
ging men vanaf de Tweede Wereldoorlog ook steeds meer nadenken over hoe we
ervoor kunnen zorgen dat mensen met een beperking veel meer gelijkwaardig
worden aan andere mensen. Er was sprake van emancipatorische bewegingen.
Ze gingen bijvoorbeeld kijken of kinderen met een handicap ook gewoon naar
reguliere scholen konden. Door dit soort ontwikkelingen, kwam die beperking en
hoe daar mee om te gaan steeds meer in beeld.
Orthopedagogiek- een verdeling
Wat wordt onderzocht wordt uiteindelijk ook weer gebruikt in de praktijk.
Wetenschap
Sprang (2019) zegt dat orthopedagogiek een handelingsgerichte wetenschap is
die zich bezighoudt met bijzondere opvoeding.
Nakken (1999) zegt dat orthopedagogiek zich richt op de beschrijving van de
aard en de achtergronden van problemen bij het opvoeden met het oog op
onderkenning, behandeling en preventie. Hij zegt dat je bij orthopedagogiek niet
alleen naar het kind kijkt, maar ook naar de ouders en de hulp die eventueel
nodig is bij die opvoeding. Nakken die zegt dat je de opvoeding moet gebruiken
om met die problemen om te gaan.
Theorie in pedagogiek
Drie typen theorievorming
1. (Probleem) specifieke theorieën
Als we het hebben over zulke theorieën dan is het heel specifiek, waardoor het
gebruikt wordt binnen een bepaald onderdeel van het werkveld. Bijvoorbeeld:
bepaalde theorieën in onderwijs etc.
Voorbeelden
o Het gesloten gedrag van Lily (5 jaar) kan verklaard worden vanuit een
taalontwikkelingsprobleem.
o Kinderen die te vroeg en/of te licht geboren worden hebben een hogere kans op psychosociale
problemen (bron: NCJ)
Wat is het eigenlijk? Geschiedenis en wetenschap
Tot eind 18e eeuw, vanaf dat moment vond er een belangrijke paradigma
verschuiving plaats. Er kwam een nieuwe manier van denken rondom opvoeding
en kinderen met problemen. Een nieuwe manier van denken ontstond, het was
pedagogisch pessimistisch en het ging naar pedagogisch optimistisch.
Pedagogisch pessimistisch (tot eind 18e eeuw) houdt in dat er weinig aandacht
was voor kinderen met een handicap. Kinderen werden vooral opgevangen in
gestichten etc. er was wat medische zorg, maar het was vooral hopeloos, er is
geen zicht op verbetering dus er werd ook niks gestimuleerd. Toen kwam de tijd
van het pedagogisch optimisme (vanaf eind 18 e eeuw). Het gevoel hebben dat
kinderen iets aangeleerd of afgeleerd kan worden, dat zelfredzaamheid
gestimuleerd kan worden, dat zijn onderdelen van het pedagogisch optimisme.
Daarmee werd meteen meer aandacht besteed aan kinderen die in instituten
zaten, kinderen met beperkingen. Vanaf toen werd ook gesproken van
Heilpedagogiek. Vanaf de 19e eeuw vond men dat ze de zorg voor kinderen met
een beperking veel meer moesten gaan organiseren en daardoor kwamen er
bijvoorbeeld ook instituten voor dove en blinderen kinderen.
Waar komt het vandaan?
Daarnaast zijn er belangrijke ontwikkelingen na de Tweede Wereldoorlog. Toen
waren er steeds meer mensen, mannen in de eerste instantie, die gingen
nadenken over het stukje opvoeding en stimulans, van hoe kan je dat het beste
doen. Toen kwam ook de term orthopedagogiek i.p.v. Heilpedagogiek. Daarnaast
ging men vanaf de Tweede Wereldoorlog ook steeds meer nadenken over hoe we
ervoor kunnen zorgen dat mensen met een beperking veel meer gelijkwaardig
worden aan andere mensen. Er was sprake van emancipatorische bewegingen.
Ze gingen bijvoorbeeld kijken of kinderen met een handicap ook gewoon naar
reguliere scholen konden. Door dit soort ontwikkelingen, kwam die beperking en
hoe daar mee om te gaan steeds meer in beeld.
Orthopedagogiek- een verdeling
Wat wordt onderzocht wordt uiteindelijk ook weer gebruikt in de praktijk.
Wetenschap
Sprang (2019) zegt dat orthopedagogiek een handelingsgerichte wetenschap is
die zich bezighoudt met bijzondere opvoeding.
Nakken (1999) zegt dat orthopedagogiek zich richt op de beschrijving van de
aard en de achtergronden van problemen bij het opvoeden met het oog op
onderkenning, behandeling en preventie. Hij zegt dat je bij orthopedagogiek niet
alleen naar het kind kijkt, maar ook naar de ouders en de hulp die eventueel
nodig is bij die opvoeding. Nakken die zegt dat je de opvoeding moet gebruiken
om met die problemen om te gaan.
Theorie in pedagogiek
Drie typen theorievorming
1. (Probleem) specifieke theorieën
Als we het hebben over zulke theorieën dan is het heel specifiek, waardoor het
gebruikt wordt binnen een bepaald onderdeel van het werkveld. Bijvoorbeeld:
bepaalde theorieën in onderwijs etc.
Voorbeelden
o Het gesloten gedrag van Lily (5 jaar) kan verklaard worden vanuit een
taalontwikkelingsprobleem.
o Kinderen die te vroeg en/of te licht geboren worden hebben een hogere kans op psychosociale
problemen (bron: NCJ)
