Samenvatting Diabetes uitwerking met klinische redenering

Uitwerking diabetes mellitus met klinisch redeneringen.

Er zijn twee type diabetes:
Diabetes type 1 (insuline-afhankelijk diabetes):
Dit is een auto-immuunziekte. Dat betekend dat het eigen afweersysteem de oorzaak is.
Normaal zou het afweersysteem alle ziektes op in het lichaam. Bij diabetes type 1 vergist het
afweersysteem zich: het vernielt per ongeluk de cellen die insuline aanmaken.

Diabetes type 2 (niet-insuline-afhankelijk diabetes):
Bij diabetes type 2 kan het lichaam de bloedsuiker niet meer goed regelen. Dit komt doordat
er te weinig van het hormoon insuline in het lichaam wordt aangemaakt. Ook reageert het
lichaam niet goed meer op insuline (overgevoeligheid  insulineresistentie).
Zonder goed werkende insuline kan het lichaam niet genoeg suiker uit het bloed halen. De
bloedsuikerspiegel blijft dan te hoog. Ook zijn het cholesterol en de bloeddruk vaak te hoog.
Zwangerschapsdiabetes valt ook onder type 2.

Bij diabetes is de endocriene functie van de alvleesklier niet in orde. De alvleesklier heeft
twee functies:
De exocriene functie: Heeft een belangrijke rol bij de spijvertering.
De endocriene functie: Heeft een belangrijke rol bij he regelen van de bloedsuikerspiegel. De
eilandjes van Langerhans produceren o.a. insuline en glucagon.

Bij diabetes kan het lichaam de bloedsuikerspiegel niet goed houden. Normaal regelt het
lichaam de bloedsuikerspiegel heel precies, met het hormoon insuline. Als de insuline zijn
werk niet kan doen, loopt de bloedsuikerspiegel te hoog op. Een te hoge bloedsuiker wordt
hyperglycemie genoemd. Bij een langdurige hyperglycemie kunnen de bloedvaten
beschadigen. Hierdoor gaat diabetes vaak gepaard met hart- en vaatziekten. Deze
beschadiging komt doordat het glucose klonterd en verhard, dit blijft aan de wanden van de
vaten kleven. De bloedvaten worden dus verhard.

De normaalwaarde bij diabeten verschillen, dit kan variëren van 5 tot 15 mmol/l. De arts
bepaald welke waarde acceptabel is per klant. De bloedsuikerspiegel stijgt wanneer we eten,
het lichaam zet dit om in glucose. De hoeveelheid glucose in het bloed daalt door
lichamelijke of geestelijke inspanning.

De volgende twee hormonen houden de bloedsuikerspiegel in balans:
Insuline: Zorgt er na het eten voor dat een teveel aan suiker wordt opgeslagen in de lever en
spieren.
Glucagon: Helpt na inspanning om de opgeslagen suikers weer terug in het bloed te
brengen.

Een gezond lichaam zorgt ervoor dat de bloedsuikerspiegel +/- constant blijft. Dit gebeurt de
hele dag door. Een normale bloedsuikerspiegel (onder invloed van insuline) bevindt zich
ongeveer tussen de 4 en 7 mmol/l.

, Te hoog of te laag bloedsuikergehalte:

Hypoglykemie (laag)
Een verhoogde productie van insuline is te merken aan een verlaging van de
bloedsuikerspiegel. De alvleesklier wordt gedwongen tot een ‘overproductie’ door langdurig
gebruik van suikers en koolhydraten. Hierdoor raakt het ritme verstoord. Dit leidt tot
hypoglykemie.

Symptomen hypoglycemie:
 Honger
 Zweten
 Wisselend humeur
 Hoofdpijn
 Beven
 Moeheid
 Duizeligheid
 Slecht zien

Wat te doen bij hypoglycemie?
Is de bloedsuiker onder de 4mmol/l, dan moet er contact worden opgenomen met de arts.
De arts bepaald wat er moet gebeuren. Als de klant bij bewustzijn is, dan is het advies vaak
om eerst wat te eten of iets zoets te drinken, bv. vla of yoghurt met ranja. Hierna volgt het
advies om een boterham met bv. kaas te eten. Dit zijn langzaam werkende koolhydraten, die
voorkomen dat de klant kort na de hypo opnieuw in een hypo terecht komen. Wanneer de
klant buiten bewustzijn is, zal de arts vaak glucagon voorschrijven.