De engelenmaker
Deel I
Op 13 oktober 1984 keert dokter Victor Hoppe terug naar het geboortedorp Wolfheim vlak bij
het Drielandenpunt in Vaals. Hij arriveert per taxi en de man die op de achterbank van de
taxi de wieg met de drieling aanschouwt, is erg geschokt, omdat hij één grote gapende wond
in hun gezicht ziet. Het is meteen "the talk of the town" in Wolfheim en er worden
weddenschappen afgesloten op de lengte van het gat in hun gezicht. De drieling wordt door
de dokter weggehouden en in het dorp wordt daarover druk gespeculeerd.
De drieling heeft de namen van de aartsengelen: Michael, Gabriël en Rafaël (vgl. de titel van
de roman). De kloof in hun gezicht blijkt een enorme hazenlip te zijn: ook Victor had dat
vroeger als baby. Zijn rode haar hebben ze eveneens geërfd. Later blijkt dat ze op 29
september 1984 geboren zijn. Dat is zeker niet toevallig de katholieke naamdag van de
heilige Michael.
Victor Hoppe wordt populairder als hij een aantal genezingen verricht: hij redt een zoon van
een dorpsbewoner het leven als die een knikker heeft ingeslikt. De pastoor die zich
aanvankelijk sceptisch in de kerk heeft uitgelaten over Hoppe, wordt genezen van zijn
maagkwaal. Er komen dan ook steeds meer patiënten naar hem toe en hij berekent vaak
niet eens kosten. Die handelwijze vergroot zijn populariteit. De oude Josef Zimmermann
vraagt op een bepaald moment in een café of hij de kinderen mag zien en ook waar de
moeder van de kinderen is. Victor zegt dat ze geen moeder hebben en er nooit één hebben
gehad.
De dokter blijkt ook mede daardoor aantrekkingskracht uit te oefenen op de vrouwen in het
dorp, maar het is de oude gepensioneerde onderwijzeres Charlotte Maenhout die tenslotte
door Victor Hoppe wordt uitgekozen om op de kinderen te passen. Natuurlijk zijn andere
vrouwen in het dorp reuzejaloers. Charlotte wordt o.a. uitgekozen door het Nederlandstalige
slaapliedje dat ze voor de jonge drieling kan zingen. Later- in deel II- blijkt dat Victor dat
liedje van zijn eigen slechte jeugd kent. De drieling is uit elkaar te houden door de kleur
armbandjes die ze om hebben. Victor Hoppe bestelt erg veel fotorolletjes in een lokale
winkel. Het valt Charlotte Maenhout op dat Hoppe de kinderen van haar weghoudt als ze
ziek zijn. Op een nacht is er iets gebeurd en dan blijkt dat het rode haar uitgevallen is en dat
ze alle drie helemaal kaal zijn geworden. Charlotte Maenhout ontdekt later ook nog iets
anders nl. een tatoeage op het schouderblad van de drieling. Ze brengt dat aan het licht
tijdens het spreekuur van de dokter en het dorp verwacht daarop dat ze wordt ontslagen,
maar dat gebeurt niet. De jongens ontwikkelen zich qua intelligentie goed. Maar tweeënhalf
jaar na hun geboorte - in april 1987 - zijn ze eigenlijk nog nooit buiten geweest. Charlotte
vertelt hun over buiten o.a. over het Drielandenpunt. Op verzoek van Victor vertelt ze ook
over Jezus en het Nieuwe Testament. Dat compenseert het feit dat Victor Hoppen hen niet
naar de kleuterschool wil sturen. Charlotte Maenhout doet goed haar best. Maar toch haalt
Hoppe op een dag het kruisbeeld weg dat ze heeft opgehangen: ze moet voornamelijk
praten over de daden van Jezus, vindt Hoppe. Op een kamertje boven begint Charlotte de
kinderen te leren lezen en rekenen. Het lukt heel goed en de dokter is buitengewoon
geïnteresseerd in die ontwikkeling. In een gesprek met de dokter hoort Charlotte dat de
kinderen misschien maar hooguit zes jaar worden. Ze schrikt ervan. Hoppe zegt dat hij met
medisch onderzoek daarnaar bezig is.
Charlotte wil de vierde verjaardag van de kinderen vieren en nodigt een aantal kinderen uit
, het dorp uit. Tijdens het feestje wordt ze telefonisch weggeroepen door een jaloerse
dorpsbewoonster en dan blijkt dat Gabriël uit het raam is gevallen, omdat hij een noot uit de
walnotenboom had willen pakken. Ook nu zorgt Hoppe zelf voor zijn zoon en later blijkt dat
hij experimenten uitoefent op zijn zoontje. Hij heeft bij de jongen een stukje nier
weggenomen. Charlotte is woedend. Hoppe heeft de boom de schuld van het ongeluk
gegeven en laat die daarom omhakken. In Deel II wordt de werkelijke reden voor het
omhakken ook nog duidelijk. Op een dag vertelt Hoppe aan Charlotte dat hij naar een beurs
in Frankfurt moet. Charlotte heeft zich al voorgenomen als gouvernante van zijn kinderen bij
hem weg te gaan, maar wil die dag nog wel op de kinderen passen. Ze smeedt een plan om
stiekem naar het Drielandenpunt te gaan en zo de kinderen eens mee naar buiten te nemen.
In alle vroegte gaat ze met de jongens die verkleed zijn als De Drie Musketiers op pad, maar
de voetreis naar de top blijkt heel vermoeiend voor de kinderen. Als ze in Vaals op het
hoogste punt aankomen, blijkt de uitkijktoren gesloten te zijn. Ze gaan op weg terug, maar
dan mist ze ineens Michaël. Die blijkt toch in de toren te zijn geklommen en kan niet meer
terug. Een jogger waarschuwt de beheerder van de toren en die brengt de vier mensen weer
naar het huis van de dokter. Omdat die nog altijd niet thuis is, gaat Charlotte op zoek naar
informatie: ze vindt 12 fotoalbums, met heel gedetailleerde foto’s van de drieling: een album
per jaar per kind. Hoppe kocht altijd veel fotorolletjes en die heeft hij dus gebruikt voor het
vastleggen van zijn medische experimenten. In een onderzoeksruimte vindt ze bovendien
een archief met gegevens over de wetenschappelijke experimenten van Victor Hoppe. Ze
leest daarin de woorden: fraude en chaos. Later op de dag komt de dokter thuis. De
beheerder van de uitkijktoren komt kort daarna het gebroken zwaard van Michaël
terugbrengen en de dokter is niet zo blij met het feit dat ze naar Vaals is geweest. Charlotte
wordt boos en schreeuwt woedend over de termen fraude en chaos. Ze staat op het randje
van de trap en als Victor een dreigende stap in haar richting doet, valt ze van de trap en
breekt ze haar nek. Victor zit naast haar lijk en zegt tegen de teruggekeerde beheerder van
de uitkijktoren: "God geeft en God neemt".
Deel II
In dit deel wordt de voorgeschiedenis aan de lezer onthuld. Er zijn twee tijd -en verhaallijnen.
De ene is de lijn van de geboorte en de opvoeding in het gesticht van de kleine Hoppe, die
vanwege zijn enorme hazenlip door zijn moeder wordt verstoten. De andere verhaallijn is de
lijn die verhaalt over de medische experimenten die Hoppe uithaalt met het klonen van
muizen en later van mensen. Deze twee verhaallijnen wisselen elkaar steeds af en worden
van elkaar gescheiden door de typografische tekens van drie sterretjes. Voor deze
samenvatting worden de verhaallijnen gescheiden verteld.
Victor Hoppe’s jeugd
Bij de geboorte van Victor Hoppe wordt hij ter wereld geholpen door zijn vader Karl Hoppe
die eveneens dokter is en het leven in zijn zoon blaast. Maar het kind wordt met een enorme
hazenlip geboren. Die genetisch bepaalde afwijking maakt zijn vrouw Johanna gek van
verdriet. Ze wil de baby dan ook niet zien en Victor wordt ondergebracht in een gesticht voor
idioten en debielen. Gemakshalve krijgt hij dan ook maar het etiket van debiel opgeplakt: de
hazenlip is namelijk wel te verhelpen, maar voor zijn debiliteit kan hij bij de zusters in het
gesticht worden opgenomen. De dokter komt hem daar vrijwel nooit opzoeken en Victor
groeit liefdeloos op in het gesticht, totdat zuster Marthe zich over hem ontfermt. Nadat een
andere debiel de grootste idioot van het gesticht om het leven heeft gebracht, komt er wat
meer rust in het gesticht. Zuster Marthe leert Victor lezen: ze krijgt hem in het begin rustig
Deel I
Op 13 oktober 1984 keert dokter Victor Hoppe terug naar het geboortedorp Wolfheim vlak bij
het Drielandenpunt in Vaals. Hij arriveert per taxi en de man die op de achterbank van de
taxi de wieg met de drieling aanschouwt, is erg geschokt, omdat hij één grote gapende wond
in hun gezicht ziet. Het is meteen "the talk of the town" in Wolfheim en er worden
weddenschappen afgesloten op de lengte van het gat in hun gezicht. De drieling wordt door
de dokter weggehouden en in het dorp wordt daarover druk gespeculeerd.
De drieling heeft de namen van de aartsengelen: Michael, Gabriël en Rafaël (vgl. de titel van
de roman). De kloof in hun gezicht blijkt een enorme hazenlip te zijn: ook Victor had dat
vroeger als baby. Zijn rode haar hebben ze eveneens geërfd. Later blijkt dat ze op 29
september 1984 geboren zijn. Dat is zeker niet toevallig de katholieke naamdag van de
heilige Michael.
Victor Hoppe wordt populairder als hij een aantal genezingen verricht: hij redt een zoon van
een dorpsbewoner het leven als die een knikker heeft ingeslikt. De pastoor die zich
aanvankelijk sceptisch in de kerk heeft uitgelaten over Hoppe, wordt genezen van zijn
maagkwaal. Er komen dan ook steeds meer patiënten naar hem toe en hij berekent vaak
niet eens kosten. Die handelwijze vergroot zijn populariteit. De oude Josef Zimmermann
vraagt op een bepaald moment in een café of hij de kinderen mag zien en ook waar de
moeder van de kinderen is. Victor zegt dat ze geen moeder hebben en er nooit één hebben
gehad.
De dokter blijkt ook mede daardoor aantrekkingskracht uit te oefenen op de vrouwen in het
dorp, maar het is de oude gepensioneerde onderwijzeres Charlotte Maenhout die tenslotte
door Victor Hoppe wordt uitgekozen om op de kinderen te passen. Natuurlijk zijn andere
vrouwen in het dorp reuzejaloers. Charlotte wordt o.a. uitgekozen door het Nederlandstalige
slaapliedje dat ze voor de jonge drieling kan zingen. Later- in deel II- blijkt dat Victor dat
liedje van zijn eigen slechte jeugd kent. De drieling is uit elkaar te houden door de kleur
armbandjes die ze om hebben. Victor Hoppe bestelt erg veel fotorolletjes in een lokale
winkel. Het valt Charlotte Maenhout op dat Hoppe de kinderen van haar weghoudt als ze
ziek zijn. Op een nacht is er iets gebeurd en dan blijkt dat het rode haar uitgevallen is en dat
ze alle drie helemaal kaal zijn geworden. Charlotte Maenhout ontdekt later ook nog iets
anders nl. een tatoeage op het schouderblad van de drieling. Ze brengt dat aan het licht
tijdens het spreekuur van de dokter en het dorp verwacht daarop dat ze wordt ontslagen,
maar dat gebeurt niet. De jongens ontwikkelen zich qua intelligentie goed. Maar tweeënhalf
jaar na hun geboorte - in april 1987 - zijn ze eigenlijk nog nooit buiten geweest. Charlotte
vertelt hun over buiten o.a. over het Drielandenpunt. Op verzoek van Victor vertelt ze ook
over Jezus en het Nieuwe Testament. Dat compenseert het feit dat Victor Hoppen hen niet
naar de kleuterschool wil sturen. Charlotte Maenhout doet goed haar best. Maar toch haalt
Hoppe op een dag het kruisbeeld weg dat ze heeft opgehangen: ze moet voornamelijk
praten over de daden van Jezus, vindt Hoppe. Op een kamertje boven begint Charlotte de
kinderen te leren lezen en rekenen. Het lukt heel goed en de dokter is buitengewoon
geïnteresseerd in die ontwikkeling. In een gesprek met de dokter hoort Charlotte dat de
kinderen misschien maar hooguit zes jaar worden. Ze schrikt ervan. Hoppe zegt dat hij met
medisch onderzoek daarnaar bezig is.
Charlotte wil de vierde verjaardag van de kinderen vieren en nodigt een aantal kinderen uit
, het dorp uit. Tijdens het feestje wordt ze telefonisch weggeroepen door een jaloerse
dorpsbewoonster en dan blijkt dat Gabriël uit het raam is gevallen, omdat hij een noot uit de
walnotenboom had willen pakken. Ook nu zorgt Hoppe zelf voor zijn zoon en later blijkt dat
hij experimenten uitoefent op zijn zoontje. Hij heeft bij de jongen een stukje nier
weggenomen. Charlotte is woedend. Hoppe heeft de boom de schuld van het ongeluk
gegeven en laat die daarom omhakken. In Deel II wordt de werkelijke reden voor het
omhakken ook nog duidelijk. Op een dag vertelt Hoppe aan Charlotte dat hij naar een beurs
in Frankfurt moet. Charlotte heeft zich al voorgenomen als gouvernante van zijn kinderen bij
hem weg te gaan, maar wil die dag nog wel op de kinderen passen. Ze smeedt een plan om
stiekem naar het Drielandenpunt te gaan en zo de kinderen eens mee naar buiten te nemen.
In alle vroegte gaat ze met de jongens die verkleed zijn als De Drie Musketiers op pad, maar
de voetreis naar de top blijkt heel vermoeiend voor de kinderen. Als ze in Vaals op het
hoogste punt aankomen, blijkt de uitkijktoren gesloten te zijn. Ze gaan op weg terug, maar
dan mist ze ineens Michaël. Die blijkt toch in de toren te zijn geklommen en kan niet meer
terug. Een jogger waarschuwt de beheerder van de toren en die brengt de vier mensen weer
naar het huis van de dokter. Omdat die nog altijd niet thuis is, gaat Charlotte op zoek naar
informatie: ze vindt 12 fotoalbums, met heel gedetailleerde foto’s van de drieling: een album
per jaar per kind. Hoppe kocht altijd veel fotorolletjes en die heeft hij dus gebruikt voor het
vastleggen van zijn medische experimenten. In een onderzoeksruimte vindt ze bovendien
een archief met gegevens over de wetenschappelijke experimenten van Victor Hoppe. Ze
leest daarin de woorden: fraude en chaos. Later op de dag komt de dokter thuis. De
beheerder van de uitkijktoren komt kort daarna het gebroken zwaard van Michaël
terugbrengen en de dokter is niet zo blij met het feit dat ze naar Vaals is geweest. Charlotte
wordt boos en schreeuwt woedend over de termen fraude en chaos. Ze staat op het randje
van de trap en als Victor een dreigende stap in haar richting doet, valt ze van de trap en
breekt ze haar nek. Victor zit naast haar lijk en zegt tegen de teruggekeerde beheerder van
de uitkijktoren: "God geeft en God neemt".
Deel II
In dit deel wordt de voorgeschiedenis aan de lezer onthuld. Er zijn twee tijd -en verhaallijnen.
De ene is de lijn van de geboorte en de opvoeding in het gesticht van de kleine Hoppe, die
vanwege zijn enorme hazenlip door zijn moeder wordt verstoten. De andere verhaallijn is de
lijn die verhaalt over de medische experimenten die Hoppe uithaalt met het klonen van
muizen en later van mensen. Deze twee verhaallijnen wisselen elkaar steeds af en worden
van elkaar gescheiden door de typografische tekens van drie sterretjes. Voor deze
samenvatting worden de verhaallijnen gescheiden verteld.
Victor Hoppe’s jeugd
Bij de geboorte van Victor Hoppe wordt hij ter wereld geholpen door zijn vader Karl Hoppe
die eveneens dokter is en het leven in zijn zoon blaast. Maar het kind wordt met een enorme
hazenlip geboren. Die genetisch bepaalde afwijking maakt zijn vrouw Johanna gek van
verdriet. Ze wil de baby dan ook niet zien en Victor wordt ondergebracht in een gesticht voor
idioten en debielen. Gemakshalve krijgt hij dan ook maar het etiket van debiel opgeplakt: de
hazenlip is namelijk wel te verhelpen, maar voor zijn debiliteit kan hij bij de zusters in het
gesticht worden opgenomen. De dokter komt hem daar vrijwel nooit opzoeken en Victor
groeit liefdeloos op in het gesticht, totdat zuster Marthe zich over hem ontfermt. Nadat een
andere debiel de grootste idioot van het gesticht om het leven heeft gebracht, komt er wat
meer rust in het gesticht. Zuster Marthe leert Victor lezen: ze krijgt hem in het begin rustig
